Αντιγόνη Ντρισμπιώτη: Ένα δάκρυ -σύμβολο. Ευχαριστούμε

Rodiaki NewsRoom

Γράφει o
Αγαπητός Ξάνθης
Αρχιτέκτονας

Δεν υπάρχουν πολλές στιγμές στην Ελλάδα που ένα δάκρυ γεμίζει συμβολισμούς και ανάταση ψυχής. Συνήθως το κλάμα συνοδεύεται με πόνο και δυστυχία. Ακόμα η φωτογραφία από το «Μάτι» της μαυροφορεμένης κλαίουσας γυναίκας με το πυρωμένο σπίτι περιτριγυρισμένο από τα καιγόμενα πεύκα σε φόντο, έρχεται γρήγορα στη μνήμη του καθενός.

Όμως το δάκρυ της Αντιγόνης Ντρισμπιώτη, της 38χρόνης αθλήτριας στο βάδην στην απονομή του δεύτερου χρυσού μεταλλίου στο Μοναχό της Γερμανίας για τους πανευρωπαϊκούς αγώνες του 2022, ήταν γεμάτο από εθνική συγκίνηση.
Όλα τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν πάνω της.

Το βιογραφικό της, η απλότητά της, η αναφορά της μητέρα της, το περιβάλλον της στην Καρδίτσα, η εξαίρεση από τις χορηγίες της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής (Ε.Ο.Ε) και από το ΣΕΓΑΣ, το «ζεστό» φιλί του συζύγου της αλλά και οι στοργικές προπονητικές λέξεις, συνέθεσαν μια τηλεοπτική εικόνα που δεν ξεχνιέται εύκολα.
Στιγμές όπως της Βούλας Πατουλίδου με το «για την Ελλάδα ρε γαμώτο» στη Βαρκελώνη, οι επιτυχίες της Κατερίνας Στεφανίδη στο άλμα επί κοντώ αλλά και του Μίλτου Τεντόγλου στο άλμα εις μήκος, του πολυνίκη Πύρου Δήμα στην άρση βαρών, του ολυμπιονίκη της ενόργανης γυμναστικής Ιωάννη Μελισσανίδη με το «αρχαϊκό» πρόσωπο, του «άρχοντα των δακτυλιδιών» του Λευτέρη Πετρούνια (που και αυτός με σιγανό δάκρυ παράλαβε το τελευταίο χρυσό μετάλλιο στο Μονάχο) δεν ξεχνιούνται εύκολα.

Έχουμε να λέμε ακόμη πολλά ονόματα για να συμπληρώσουμε την «κουβέντα» για τις δοξασμένες επιτυχίες των Ελλήνων/νίδων αθλητών/ τριών και με άλλες έντονες προσωπικότητες στη λίστα της χρυσής ιστορίας του ελληνικού αθλητισμού.

Το κοινό γνώρισμα όλων: Η ταπεινότητα.
Αυτό είναι το χάρισμα μιας κοπέλας που ακόμη και τώρα σερβίρει στο τσιπουράδικο της μαμά της, ακόμη και τώρα το βραβείο ικανοποίησης είναι ένα ποτήρι μπύρα και όχι ένα πανάκριβο, «φαντεζί» αυτοκίνητο πολλών χιλιάδων δολαρίων.

Μια άλλη περίπτωση, η Ελίνα Τζένγκο, γεννηθείσα στην Ελλάδα από Αλβανούς γονείς, χρυσή στο ακόντιο στους πρόσφατους ευρωπαϊκούς αγώνες, με οικοδόμο πατέρα και καθαρίστρια μάνα, εφόσον ταλαιπωρήθηκε να πάρει την ελληνική υπηκοότητα (η αδελφή της ακόμη δεν την πήρε), είχε και έχει σαν στόχο να απαλλάξει τη μητέρα από το βάσανο να πλένει σκάλες. Και μάλιστα, προπονείται σ΄ένα γήπεδο-χωράφι (5Χ5) που πολλές φόρες το ακόντιο χανόταν σε διπλανά οικόπεδα. Διπλός θρίαμβος για την εικοσάχρονη.

Η ίδια προπονητική υποβάθμιση από τη μητέρα- Ελλάδα συνέβει και με την ολυμπιονίκη Άννα Κορακάκη σπουδαία σκοπεύτρια, όπου ο προπονητικός της χώρος μετά από μια προχειροκατασκευή τύπου παράγκας πήγε σε μια παλιά καπναποθήκη στην πόλη της Δράμας. Απόλυτη λύπη.

Όλα αυτά αποδεικνύουν το μέγιστο της προσφοράς των αθλητών, ειδικά του στίβου και των άλλων ολυμπιακών αθλημάτων που δεν είναι κερδοφόρα με ατζέντηδες και ιδιωτικές εταιρείες, με ιδιωτικά αεροπλάνα μεταφοράς, με βίλες και χρυσά ρολόγια. Με το «Στοίχημα» να επενδύει εκατομμύρια στις επιλογές τους.

Αυτό το δάκρυ της Αντιγόνης, είχε όλη την εκπροσώπηση εκείνων που παλεύουν να τα «φέρουν βόλτα». Είναι το δάκρυ που ενέχει μέσα αγάπη και ευθύνη, τιμή και δόξα για αυτό που εκπροσωπούσε η Αντιγόνη και καμάρωνε με το βλέμμα στραμμένο στη γαλανόλευκη.

Η Αντιγόνη είναι στην τραγωδία του Σοφοκλή της αρχαίας Ελλάδας το πρόσωπο το οποίο προσπαθεί να θάψει τον νεκρό αδελφό της παρά τις αντιρρήσεις του βασιλιά Κρέοντα της Θήβας, θέτοντας την τιμή των θεών και την αγάπη για τον αδελφό της υπεράνω των νόμων των ανθρώπων.

Δεν είναι τυχαίο το όνομα της Ντρισμπιώτη. Βγάζει εκείνη την υπέρβαση, το πείσμα, την ανάδειξη ενός ατόμου που μάχεται, που δεν εγκαταλείπει, που δεν συμβιβάζεται. Δεν εγκαταλείπει την ιερή οικογένεια της, όπως η αρχαία Αντιγόνη τον αδελφό της, δηλώνοντας παρούσα στους αγώνες της, με τη μαμά της στο πλάι της.

Και όπως έλεγε και ο Μέγας Αλέξανδρος «Πονούντων και κινδυνευόντων τα καλά και μεγάλα έργα». Η Αντιγόνη μας (ας μου επιτραπεί το -μας-) πόνεσε, έδωσε, κινδύνεψε, αποσπάστηκε, ανησύχησε αλλά θριάμβευσε και έκλαψε από ικανοποίηση.
Αυτό το δάκρυ το είδαμε και το σεβαστήκαμε.
Αυτό το δάκρυ το νιώσαμε και το εισπράξαμε.

Το σύνθημά της «να μην παρατάς τα όνειρά σου σ’ όποια ηλικία και αν βρίσκεσαι» γίνεται το κίνητρό μας.
Η ταπεινότητά σου, οδηγός μας.

Σ΄ ευχαριστούμε που σε καμαρώσαμε. Μπήκες στα σπίτια μας σαν δημιουργικός άνεμος και μάθαμε πολλά από εσένα. Να είσαι σίγουρη!
Το δάκρυ σου να ξέρεις, έπιασε «εθνικό» τόπο.