Ευχάριστες αναμνήσεις από τα χρόνια της αθωότητάς μας
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΚΕ 1122 ΦΟΡΕΣ
Γράφει η Ελευθερία Μουρσελλά-Δράκου
Μια ανεξήγητη γλυκιά νοσταλγία με πλημμυρίζει όταν ρίχνω κλεφτές ματιές στο παρελθόν. Παίρνω χαρτί και μολύβι και γράφω-γράφω ασταμάτητα όσα έζησα τότε από τα όμορφα γυμνασιακά μου χρόνια και μετά.
Μέσα από παλιές σχολικές φωτογραφίες, με δακρυσμένα μάτια βλέπω πρόσωπα παιδιών που χάραξαν βαθιά σημάδια στην ψυχή μου.
Είναι στιγμές που θέλω να κάτσω κάπου απόμερα και νοερά να κουβεντιάσω μαζί τους.
Τώρα στις μέρες μας άλλαξαν πολλά σχετικά με την τότε ζωή μας. Πολλά αλλοιώθηκαν. Ευτυχώς υπάρχουν και οι εξαιρέσεις για να επιβεβαιωθεί ο κανόνας που δίνει ελπίδα για «Γνώση και Παιδεία». Η ζωή με τα χίλια βάσανά της είναι γλυκιά. Οι καθημερινές μικροχαρές είναι το θαυματουργό νερό της ζωής.
Δεν σπαταλούσαμε τον πολύτιμο χρόνο μας.
Πάντα στη σκέψη μας τριγυρνούσε το «Χρόνου Φείδου». Κάναμε όνειρα για το αύριο. Γιατί φτωχός δεν λογάται αυτός που δεν έχει χρήματα αλλά αυτός που δεν ονειρεύεται. Οι παλιές φωτογραφίες φυλάσσουν καλά το παρελθόν.
Είναι ένα είδος πνευματικού ταμιευτηρίου.
Είναι το σωσίβιο της μνήμης. Το ξαναζωντανεύουν.
Μια ζεστή ηλιακτίδα φωτίζει τα πρόσωπα και ζεσταίνει την παγωμένη μας καρδιά.
Παιδιά γεννημένα και μεγαλωμένα κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου παρ‘ όλες τις οικονομικές δυσκολίες με κινητήρια δύναμη την αγάπη των γονιών τους κατόρθωσαν να μορφωθούν, στα γνωστά εκπαιδευτικά σχολεία -Βενετόκλειο-Καζούλλειο-Εμπορική Σχολή-Οικοκυρική Σχολή-Τεχνική Σχολή-Νηρέα- και Νυχτερινό Γυμνάσιο.
Πολλά παιδιά βρέθηκαν για σπουδές στην Ιταλία όπου εκεί ο τότε και τώρα Μακαριστός Μητροπολίτης Ιταλίας και Μάλτς Γεννάδιος από Κρεμαστή ήταν πάντα κοντά τους. Αξιόλογοι δάσκαλοι-καθηγητές και σπουδαίες δασκάλες-καθηγήτριες συνέλαβαν στην άρτια μόρφωσή τους. Έτσι τα παιδιά της κατοχής και μετά τίμησαν τις δημόσιες θέσεις και τις εργασίες που ανέλαβαν. Έδωσαν πνοή στη ζωή του νησιού μας, αλλά και των άλλων νησιών της Δωδεκανήσου και συνέχισαν τη λαμπρή και άξια «Ελληνική ράτσα».
Πάντα χαρούμενα και εργατικά μπόρεσαν να κάνουν πραγματικότητα το ονειρό της ζωής τους, να μορφωθούν γιατί, όπως έλεγε και ο σοφός μας ο Πλάτων, «Η Παιδεία είναι ο δεύτερος ήλιος για κάθε άνθρωπο».
Κάθε Σάββατο απόγευμα παρέες-παρέες τα παιδιά περίμεναν στην Πλατεία Φώκιαλη στο λεωφορείο και κρατώτας το σακούλι με τ’ όνομά τους το έδιναν στον εισπράκτορα για να το πάρει στους γονείς τους και εκείνος τους έδινε το σακούλι που τους έστελναν οι γονείς τους, με ό,τι είχαν ανάγκη και με χαρά διάβαζαν το γράμμα τους με τις συμβουλές τους.
Πρόσεχαν σε κάθε έξοδό τους να φορούν το πηλίκιο γιατί αν τους έβλεπε κάποιος καθηγητής χωρίς αυτό, τότε... αλίμονο... Ακολουθούσε ή αυστηρή παρατήρηση ή και αποβολή.
Κάθε μεσημέρι που σχολούσαμε ο δρόμος γέμιζε από παιδιά με τ’ αθώα πειράγματα και γέλια. Η σκέψη μου γυρνά πολλά χρόνια πίσω. Ξαναβλέπουμε τον εαυτό μας τα αγόρια με το πηλίκιο και εμείς τα κορίτσια με τη μαύρη ποδιά, το άσπρο γιακαδάκι.
Η ποδιά με το κεντημένο σήμα «Κ.Γ.Θ.Ρ.» Καζούλλειο Γυμνάσιο Θηλέων Ρόδου που σου έδινε χαρά και καμάρωνες γιατί δεν ξεχώριζε η πλούσια μαθήτρια από τη φτωχή. Επίσης καμαρώναμε φορώντας την ωραία στολή της παρέλασης: μπλε φούστα άσπρο πουκάμισο-μπερέ και τη γραβάτα με το κεντημένο σήμα Κ.Γ.Θ.Ρ. και τα άσπρα παπούτσια Ελβιέλα.
Καθόμασταν στα ξύλινα θρανία και μπροστά μας ήταν η έδρα με το ανθοδοχείο και τα λουλούδια εποχής και πιο πέρα στεκόταν αμίλητος ο μαυροπίνακας που περίμενε τη μαθήτρια που θα καλούσε ο καθηγητής ή η καθηγήτρια να πει το μάθημα ή να λύσει κάποια άσκηση. Ζούσαμε την ομορφιά της νιότης μας και την ξοδεύαμε στο διάβασμα, στον αθλητισμό, στον προσκοπισμό και στα κατηχητικά.
Όλα αυτά σμίλεψαν με τον καλύτερο τρόπο την ψυχή μας. Πότε-πότε ισίως στο τέλος της χρονιάς κάναμε και κανένα παρτάκι πάντα σε γνωστό σπίτι. Δροσίζαμε τα νιάτα μας με πορτοκαλάδες-λεμονάδες ΜΑ.ΠΟ.ΛΕ. και τα γλυκαίναμε με λουκούμια και καραμέλες ΜΕΛΙΣΣΑ και ΒΙΟΜΕΛ. Δεν έλειπαν τα φυστίκια και ο πασατέμπος και κανένα τυροπιτάκι, σάντουιτς και κέικ προσφορά από την ευγενέστατη νοικοκυρά.
Το κορύφωμα στο πάρτι ήταν όταν από το πικ-απ ακούγαμε τα υπέροχα μπλουζ και άρχιζε ο χορός.
Οι πιο ικανοί-ικανές έδιναν τον εαυτό τους χορεύοντας σέικ-τσα-τσα-τσάρλεστον και χάλι-γκάλι. Εμείς τα κορίτσια τότε προσπαθούσαμε να μιμηθούμε την Μπριζίτ Μπαρντό κάνοντας τα μαλλιά μας «αλογοουρά» και καμαρώναμε φορώντας το φόρεμα με το «φουρό». Οι λέξεις πολιτική και καφετέρια γιατί προσπαθούσαμε να κάνουμε λογική χρήση των χρημάτων που ήσταν τότε λιγοστά και να μην επιβαρύνουμε τους γονείς μας.
Στα λευκώματα με τα ψευδώνυμα «Γαλάζιος άγγελος - Μαύρος κύκνος - Τουλίπα - Μικρή Πριγκίπισσα» απαντούσαμε στις αθώες ερωτήσεις όπως:
Ποια εποχή σας αρέσει; Τι επάγγελμα θα θέλατε να κάνετε; Ποιο μουσικό όργανο σας αρέσει;
Στο τέλος κάτω η μάσκα φανερώναμε τ’ όνομά μας. Ίσως και η αγάπη η αθώα να καιροφυλακτούσε. Τα σημερινά παιδιά ζουν με ένα καλύτερο αύριο. Με ιδιαίτερη χαρά τα καμαρώνουμε και χαιρόμαστε όταν κάποιο παιδί διακρίνεται σε κάποιο τομέα.
Κάθε παιδί έχει την αξία του και το ταλέντο που του χάρισε ο Θεός.
Όμως πολλά είναι τα εμπόδια και οι δυσκολίες που προβάλλονται στον δρόμο τους. Ας τ’ αγκαλιάσουμε με αγάπη και πραγματικό ενδιαφέρον και να σταθούμε πλάι τους. Είθε με τη σωστή παιδεία να μπορέσουν να εκπληρώσουν τ’ όνειρό τους.
Τα νιάτα μας που είναι το μέλλον της ζηλευτής και όμορφης χώρας μας.
Όπως τότε που ο πόλεμος άλλαξε τα πάντα και ο κόσμος προσπαθούσε με τη βοήθεια του Θεού να διορθώσει τα «κακώς κείμενα» έτσι και τώρα ενωμένοι ας αντισταθούμε στο κακό που μας έχει κυριεύσει και σαν φυλακτό να κρατήσουμε την αγάπη μας στη γλώσσα την ελληνική και να διατηρήσουμε τον μοναδικό πολιτισμό μας.
Είναι η επιβίωσή μας. Θα τα καταφέρουμε. Κάποτε εμείς τα παιδιά τραγουδούσαμε.
Η γη γονάτισε και δεν αντέχει πια.
Το κύμα θέριεψε και σπάσαν τα κουπιά.
Όμως εμείς, το φως και τη γαλήνη
θα σκορπίσουμε μέσα στη δίνη
μέσα στο σκοτάδι όλης της γης
μήνυμα θα φέρουμε μιας θείας χαραυγής.
Εμπρός παιδιά. Οπλισθείτε με ιδανικά και αξίες. Σεβαστείτε όσα οι γονείς μας διατήρησαν παρά τις τότε δυσκολίες της ζωής τους και προχωρήστε με θάρρος και τίμια εργασία. Μην σας τρομάζει η σημερινή αβεβαιότητα. Σας αξίζει μια καλύτερη ζωή ποιοτικά.
«Θα τα καταφέρετε...
Σας ευχαριστώ
Τότε είχαμε αισιοδοξία και χαρά. Τώρα; Αβεβαιότητα.
Ακολουθήστε τη Ροδιακή στο Google News
