Τα παλιά σφαγεία εκπέμπουν ντροπή και εγκατάλειψη

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Γεώργιος Β. Παπαγεωργίου

Κατά την προσωπική μου άποψη, όλα τα κτήρια, κτίσματα της περιόδου της Ιταλοκρατίας θα πρέπει να αποτελούν περιουσιακό στοιχείο της Ρόδου για πολλούς λόγους. Με άλλα λόγια, πρέπει να ανήκουν κατά πλήρη κυριότητα στον Δήμο Ροδίων, ή αν δεν ισχύει, να του παραχωρηθούν διά Νόμου.

Το ότι στο ιδιοκτησιακό καθεστώς εμπλέκεται το Ελληνικό Δημόσιο διά μέσου διαφόρων οργανισμών ή της Εταιρείας Ακινήτων του Δημοσίου, κάνει τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα ως προς τη σωστή συντήρηση, διαχείριση και αξιοποίηση, αφού οποιαδήποτε πρωτοβουλία του Δήμου σκοντάφτει στο δαιδαλώδες γραφειοκρατικό καθεστώς, με αποτέλεσμα όμορφα αρχιτεκτονικά κτήρια της ιταλικής κατοχής, συνδεδεμένα όμως με την ιστορία, κοινωνία της Ρόδου, να μένουν σωστά ερείπια.

Είναι δυνατόν το κτήριο των παλαιών Σφαγείων στην είσοδο-έξοδο του εμπορικού-τουριστικού λιμένος, που αποτελεί κατά κάποιον τρόπο μέρος της προθήκης-βιτρίνας της Ρόδου να ευρίσκεται σε αυτήν την άθλια κατάσταση; ’Ενα σωστό ερείπιο, εξωτερικά τουλάχιστον, και βέβαια φαντάζομαι την τραγική κατάσταση του εσωτερικού χώρου, με αποτέλεσμα όσο περνά ο χρόνος να κινδυνεύει να καταρρεύσει με συνέπειες.

Κατά καιρούς ακούστηκε η πρόθεση του Δήμου Ροδίων να τα αξιοποιήσει για λόγους πολιτιστικούς και μεταξύ άλλων να φιλοξενήσει το Ναυτικό Παραδοσιακό Μουσείο με εκθέσεις πλοίων που κατασκεύασαν παραδοσιακοί ναυπηγοί Ροδίτες, ή ακόμη για οποιοδήποτε άλλη χρήση σε επίπεδο πολιτισμού-τουρισμού. Πιθανόν να υπάρχουν μελέτες ή προμελέτες όμως δυστυχώς, τίποτε απολύτως δεν γίνεται. Η κατάσταση είναι στάσιμη.

Η συντήρηση τουλάχιστον των όψεων σημαντικών ακινήτων ροδίτικης τεχνοτροπίας και παράδοσης πρέπει να γίνει και σε αυτήν να συμπεριληφθούν κτήρια ιταλικής αρχιτεκτονικής της κατοχής, ροδίτικα πλέον, όπως αυτό της Βίλας Ντε Βέκι στον Προφήτη Ηλία, της Ελεούσας και άλλα με παρότρυνση των ιδιοκτητών όπως αυτό της μακαρονοποιίας Σολούνια-Ροσόλ, της ΚΑΪΡ και άλλα που βρίσκονται σε πρώτη θέα.

Στη σημερινή Ρόδο δεν έχουν θέση ερειπωμένα, παραδοσιακά κτήρια, και ευκαιρίας δοθείσης να τελειώνουμε πλέον με το Εθνικό Θέατρο, αφού κοντεύει να στοιχειώσει.