Η διαδρομή του Δ. Λιγνάδη από τον προνομιακό διορισμό του μέχρι την επιχείρηση συγκάλυψης απεικονίζει το μοντέλο διακυβέρνησης Μητσοτάκη

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Γιάννης Ραγκούσης

Η διαδρομή του κ. Λιγνάδη από τον προνομιακό διορισμό του μέχρι την επιχείρηση συγκάλυψης, απεικονίζει το μοντέλο διακυβέρνησης Μητσοτάκη: Συγκεκριμένα από την ώρα που ο Λιγνάδης διορίστηκε μέχρι που εξαπολύθηκε η προσπάθεια συγκάλυψης όλων όσων έχουν ήδη κατατεθεί και αναφερθεί εναντίον του.

Αυτό είναι μια διαδρομή και έχει αρχή, μέση και τέλος. Αυτό είναι το μοντέλο διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, έχει όνομα πια. Γιατί έχει όνομα; Γιατί ήταν το νομοσχέδιο του κ. Γεραπετρίτη για το περιβόητο δήθεν επιτελικό κράτος της χώρας μας.

Με αυτό ήρθε η Κυβέρνηση -πρώτη πράξη - να καταργήσει τις διαφανείς νομοθετικές προβλέψεις που είχαν θεσπιστεί από το 2016. Σύμφωνα με αυτές έπρεπε ο καλλιτεχνικός διευθυντής στο Εθνικό Θέατρο να επιλεγεί μετά από διεθνή πρόσκληση -δημόσια πρόσκληση!- και αυτή είχε ήδη γίνει. Και κατήργησαν αυτή τη δημόσια πρόσκληση, τη διεθνή πρόσκληση και έδωσαν το δικαίωμα στην κ. Μενδώνη να διορίσει τον εκλεκτό τους.

Ουσιαστικά με τον νόμο για το επιτελικό κράτος κατήργησαν τις διαφανείς διατάξεις, για να μπορέσουν να διορίσουν τον κ. Λιγνάδη. Προχθές, στην Ολομέλεια τους δόθηκε η ευκαιρία να το διαψεύσουν, αλλά δεν το έκαναν.

Επιπλέον εγείρονται εύλογα τα εξής ερωτήματα:

1) Γιατί η κυρία Μενδώνη δεν προσέφυγε η ίδια στη δικαιοσύνη, όταν είδε το φως της δημοσιότητας η συγκλονιστική συνέντευξη του Νίκου «Σ»;

2) Γιατί δεν είχε την πολιτική δύναμη να εμφανιστεί στον ελληνικό λαό ότι αυτή αποπέμπει τον Λιγνάδη, αλλά ψευδέστατα τον εμφάνισε ότι αυτός παραιτήθηκε και μάλιστα για προσωπικούς λόγους;

Η κ. Μενδώνη και η Κυβέρνηση δεν είχαν τη δύναμη να αποπέμψουν τον Λιγνάδη παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις της Κυβέρνησης. Οι αντιφατικές δηλώσεις μελών της επ’ αυτού είναι ενδεικτικές του «επιτελικού» μπάχαλου, προξενώντας την αγανάκτηση των πολιτών.

Αρνητική εντύπωση προκαλεί και το γεγονός ότι στην Ολομέλεια κατά τη συζήτηση του σχέδιο νόμου του, ο κ. Γεραπετρίτης (η Κυβέρνηση διά του Υπουργού Επικρατείας) απέφυγε να τοποθετηθεί επί των καταγγελιών για τη μη κατ’ οίκον έρευνα και για τη μη κατάσχεση του κινητού του τηλεφώνου του Λιγνάδη.

Τέλος, ενώ είναι κατανοητή η αγανάκτησή της ΝΔ για τη χυδαιότητα του hashtag «ΝΔ_παιδεραστές», τίθεται υπό αμφισβήτηση το ειλικρινές ενδιαφέρον της για την ευτέλεια στην εκφορά του δημόσιου λόγου.

Αν η Κυβέρνηση πράγματι δεν υποκρινόταν και δεν είχε επιλεκτική ευαισθησία, δε θα είχε καταδικάσει και τη χυδαία δήλωση Χρυσοχοΐδη για τους νεκρούς στο Μάτι;

Η κοινωνία «διψάει» για κάθαρση, αλλά η Κυβέρνηση δεν μπορεί να τη φέρει, γιατί την εμποδίζει το μοντέλο με το οποίο κυβερνάει. Επειδή ο Λιγνάδης τοποθετήθηκε με βάση το μοντέλο διακυβέρνησης της ΝΔ αδιαφανώς και αναξιοκρατικά στη θέση του επικεφαλής του καλλιτεχνικού διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου.

Και άρα, υπό αυτήν την έννοια δεν πρόκειται να λυθεί κανένα από όλα αυτά τα προβλήματα, αν δεν εντοπιστεί η ρίζα του προβλήματος. Και η ρίζα του προβλήματος είναι η ίδια η Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και το μοντέλο με το οποίο διακυβερνά τη χώρα όλο αυτό το διάστημα.