Οι νησίδες των δρόμων της Ρόδου (όπως λέμε οι παλιογυναίκες του δρόμου)

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Κώστας Ε. Σκανδαλίδης

Κάπως έτσι αισθάνομαι όταν περνώ από δρόμους με νησίδες στη μέση, εντός και εκτός πόλεως.

Εκεί που έχει φυτευτεί (;) με άκρα επιμέλεια όλος ο ανθός του πολιτισμού μας. Τουτέστιν αποξηραμένα λέλουδα, σανός αμπαλάριστος, γαϊδουράγκαθα, βάτοι, τριβόλια, αγριάδες, κολλιτσίδες, τσιμποκάλαμα, τσουκνίδες, βλήτα, μαλλιά του διαβόλου ή κουσκουτά, χινοπόδια, άγρια βρώμη, γλυστρίδα, μουχρίτσα και άλλα τινά επωφελή ζιζάνια.

Ευθύς ένας συνειρμός εγκαθίσταται στο πάνω μέρος του κρανίου μου, εκεί που δημιουργούνται όλες οι σκέψεις, παίρνονται όλες οι αποφάσεις και δίδονται οι εντολές στα εκτελεστικά όργανα του ανθρώπινου σώματος. Σαν αστραπή μού πέρασε η σκέψη, πως ίσως έγινε η ερμηνεία από τους ταγούς ότι πρόκειται για βραχονησίδες απάτητες εισέτι από τους Τούρκους, οπότε καλόν είναι να είναι όχι μόνον μη επισκέψιμες αλλά και αποκρουστικές προς αποφυγήν… ερωτικών σχέσεων και άλλων βλαπτικών παρεπόμενων.

Διότι για φαντάσου να ήταν αρεστές στους επισκέπτες! Όλοι, με κίνδυνο της ζωής των διερχόμενων οδηγών, θα σταματούσαν να απολαύσουν τα λέλουδα και τα άλλα φυτικά τιμαλφή ή και να αποκόψουν τινές κρίνους, βουκαμβίλιες, βιολέτες, ρόδα, μουστοκαρφιές, ζιντιλίκια, κατουμάρια κ.λπ., κ.λπ. Φαντάζεστε τον συνωστισμό, το τράφικ και ο μη γένοιτο τους τραυματισμούς ή τις ανθρώπινες απώλειες;

Ωρίμως, λοιπόν, σκεπτόμενος, αναλογίστηκα:
-Βρε να δεις που έχουν δίκιο οι ταγοί κι εγώ τους παρερμήνευσα και τους παρεξήγησα.

Πρέπει οι νησίδες να λειτουργούν ως βραχονησίδες, τουτέστιν ως ξερονήσια προς αποφυγήν δυστυχημάτων, αλλά και τυχόν βασκανίας. Θέλεις ν’ αρχίσουν να μας ζηλεύουν για τις ανθοφόρες και μυροβόλες νησίδες μας και τα καταπράσινα παρτέρια και να μας ματιάζουν, που νά ’βγει το μάτι τους; Όχι, όχι, καλύτερα, αγριόχορτα (προς βρώση), γαϊδουράγκαθα (για τα τετράποδα ζωντανά) και τριβόλους (για τους εχθρούς). Άλλωστε υπάρχει και η εκκλησιαστική ρήση: τρίβολοι και παγίδες εν οδοίς σκολιαίς (τριβόλια και παγίδες σε δρόμους στραβούς).

Τι τα θέλετε, λοιπόν, και τι τα γυρεύετε. Έχουν δίκιο οι ταγοί. Ζητώ συγγνώμη για τη φευγαλέα (ευτυχώς) σκέψη μου μα τι ντροπή είναι τούτη με τις νησίδες και την ασκήμια τους, και προτείνω κατόπιν ωρίμου σκέψεως, οι νησίδες να λογίζονται του λοιπού ως βραχονησίδες και να παραμείνουν ως έχουν, δίδοντας έτσι την εικόνα στους επισκέπτες (αχ! πού ’ν’ τοι κι αυτοί!) του άγριου και αρχέτυπου τοπίου της αλφειάς νήσου των Ροδίων. Άστες να μοιάζουν, καλύτερα, με παλιογυναίκες του δρόμου. Ας αποφεύγουμε τις βασκανίες!

Υ.Γ.: Λύση εναλλακτική: ένα τσιμέντωμα όλων των νησίδων θα ήταν μια κάποια λύση!