Η ιταλική κυβέρνηση ζήτησε από την ΕΕ να εποπτεύει το ιδιωτικό χρέος

Η ιταλική κυβέρνηση απείλησε, να ασκήσει το δικαίωμα του "βέτο" σε ένα κείμενο, το οποίο θα τεθεί υπόψη των ηγετών της ΕΕ την Πέμπτη σε μία προσπάθεια να ενισχυθεί η δημοσιονομική πειθαρχία στην ευρωζώνη, εάν η ΕΕ δεν αποφασίσει στο μεταξύ να κάνει τη σαφ

Η ιταλική κυβέρνηση απείλησε, να ασκήσει το δικαίωμα του "βέτο" σε ένα κείμενο, το οποίο θα τεθεί υπόψη των ηγετών της ΕΕ την Πέμπτη σε μία προσπάθεια να ενισχυθεί η δημοσιονομική πειθαρχία στην ευρωζώνη, εάν η ΕΕ δεν αποφασίσει στο μεταξύ να κάνει τη σαφή διάκριση μεταξύ του κρατικού και του ιδιωτικού χρέους.

"Η Ιταλία θα αρνηθεί να δώσει τη συγκατάθεσή της, εάν δεν γίνει μνεία στο εν λόγω κείμενο στο σύνολο του χρέους--κρατικό και ιδιωτικό--όχι να εκλαμβάνεται ως χρέος μόνον το κρατικό", τόνισε ο επικεφαλής της ιταλικής διπλωματίας κ. Φράνκο Φρατίνι, στο πλαίσιο του Συμβουλίου των υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ, που συνήλθε σήμερα στο Λουξεμβούργο.

Ο αξιωματούχος επέμεινε ότι για το χρέος και την αντιμετώπισή του υπάρχουν πολλές στρατηγικές και ότι σε καμία περίπτωση δεν πρέπει το κρατικό χρέος να ταυτίζεται με το συνολικό χρέος ενός κράτους μέλους.

"Αν δεν γίνουν αλλαγές στο κείμενο, τότε η Ιταλία θ αρνηθεί να το προσυπογράψει", τόνισε ο κ. Φρατίνι.

Το εξωτερικό χρέος της Ιταλίας ισούται αυτήν τη χρονική περίοδο με περίπου 115% του ΑΕΠ της, σύμφωνα με κοινοτικές πηγές. Το ιταλικό ιδιωτικό χρέος αντιθέτως είναι περιορισμένο, σε αντίθεση παραδείγματος χάρη με το ισπανικό.

-Την Πέμπτη, το Ευρωπαϊκό συμβούλιο (αρχηγοί κρατών και πρωθυπουργοί) των Βρυξελλών, θα ασχοληθεί με την "οικονομική διακυβέρνηση" της ΕΕ και τους τρόπους βελτίωσής της, δηλαδή έναν καλύτερο συντονισμό των εθνικών νομισματικών πολιτικών.

Συνομολογείται, ήδη, ότι η παράμετρος του χρέους ενός κράτους θα εξεταστεί εκ νέου υπό το πρίσμα της ευκταίας δημοσιονομικής σταθερότητας στην ευρωζώνη, όπως προβλέπεται στο Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης.

Πάντως, το Σύμφωνο επιτάσσει όπως σε ετήσια βάση το χρέος ενός κράτους μέλους να μην υπερβαίνει το 60% του ΑΕΠ του και δεν επιτάσσει, μόνον, το δημόσιο έλλειμμα να μην υπερβαίνει το 3% του ΑΕΠ του κράτους μέλους.

Η γενική ιδέα είναι να συμφωνηθεί, να τηρούνται εφεξής διαδικασίες, για τα κράτη μέλη, των οποίων το χρέος γιγαντώνεται.