Οι εκατοντάδες γεωτρήσεις δεν λύνουν οριστικά το πρόβλημα ύδρευσης στη Ρόδο

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Γεώργιος Β. Παπαγεωργίου

Οι γεωτρήσεις, έχει αποδειχθεί ότι λύνουν προσωρινά το πρόβλημα ύδρευσης της περιοχής όπου γίνονται, αφού οι ποσότητες που αντλούνται είναι συνήθως λίγες και η διάρκεια ζωής της γεώτρησης μικρή, δεν αποτελούν έργο που θα μπορεί να λύσει το πρόβλημα της λειψυδρίας οριστικά, γι’ αυτό και είναι προτιμότερο αντί γεωτρήσεων τα μικρά επίκαιρα φράγματα στο νησί.

Τα φράγματα κατά τους ειδικούς είναι πιο οικονομικές και αποτελεσματικές λύσεις σε νησιά που υποφέρουν από έλλειψη νερού, ή και που έχουν μεγάλες ανάγκες μεγάλων ποσοτήτων νερού και αυτό ακριβώς συμβαίνει στο νησί μας, αφού το φράγμα Γαδουρά, αλλά και αυτό της Κρητηνίας μελλοντικά μάλλον δεν λύουν οριστικά το πρόβλημα.

Όσο η Ρόδος αποκτά μεγάλες και πολλές ξενοδοχειακές μονάδες, που σημαίνει αύξηση του αριθμού και των ποσοτήτων κατανάλωσης νερού, τόσο το πρόβλημα μεγεθύνετια και κάθε χρόνο θα έχουμε φιανόμενα λειψυδρίας σε συγκεκριμένες περιοχές, που δύσκολα το πρόβλημα θα λυθεί με μερικές ακόμα γεωτρήσεις, αφού συνήθως σε λίγο στερεύουν.

Τα μικρά σε κάθε επίκαιρη περιοχή φράγματα θα λύσουν το πρόβλημα όχι μόνον της ύδρευσης αλλά και της άρδευσης που σημαίνει ότι θα είναι διπλής ωφέλειας, γίνονται εκεί όπου το φυσικό περιβάλλον και το μέρος ευνοεί χωρίς τεράστιες πολυδάπανες κατασκευές, είναι επιτυχημένο το σύστημα όπου εφαρμόζεται και λύνει οριστικά το πρόβλημα της περιοχής με άφθονο νερό του ...Θεού.

Ο Δήμος Ρόδου και η ΔΕΥΑΡ που έχει το αποκλειστικό δικαίωμα διαχείρισης και εκμετάλλευσης του νερού και των φυσικών πόρων από αυτό, μπορεί να προβεί σε μια σειρά αυτοψιών και επιλογής σημείων στο νησί, όπου μπορούν να κατασκευαστούν εύκολα και χρήσιμα φράγματα, να συντάξει προμελέτες ή μελέτες με το επιστημονικό προσωπικό που διαθέτει και να καταλήξει σε σχετικές αποφάσεις αν όλα συνηγορούν στην κατασκευή φραγμάτων διπλής ωφέλειας.

Εμείς στα παλιά χρόνια, στα χωριά μας, που είχαμε μόνο μια βρύση και ήταν ανοικτή ορισμένες ώρες κατασκευάζαμε υπόγειες δεξαμενές στα σπίτια μας, οι οποίες γέμιζαν με το νερό της βροχής και κάλυπταν μια σειρά από ανάγκες της ζωής μας, τις επονομαζόμενες φλίσκινες.