Ποιητική Συλλογή µε τίτλο: «Ακροδάχτυλα»της Τσαµπίκας Χατζηνικόλα

Rodiaki NewsRoom

Του Κυριάκου Κώστα

Στα τρία µέρη που χωρίζεται η ποιητική συλλογή της Τσαµπίκας Χατζηνικόλα µε τίτλο «Ακροδάχτυλα» που πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πόλις, ο αναγνώστης απολαµβάνει µε περίσσια ευχαρίστηση ένα ποικίλο πάντρεµα συναισθηµάτων όπου τα πρωτεία καταλαµβάνουν η αγάπη, ο έρωτας και η απώλεια, ή πιο σωστά ίσως, η αίσθηση της ανεκπλήρωσης.

Στο πρώτο µέρος της συλλογής, το οποίο φέρει τον τίτλο «Ψευδαισθήσεις», διακρίναµε το ποίηµα «Οι Πολιτείες µας». Γράφει η ποιήτρια:
Καθένας µας µια πολιτεία
από τα σώµατα που µας κατοίκησαν,
που άλλοτε µας κούρσεψαν
κι άλλοτε µας αγάπησαν τρυφερά…

Πράγµατι, όλοι µας σε κάποια στιγµή της ζωής µας αισθανθήκαµε πως υπήρξαµε και εµείς µέρος µιας πολιτείας, ένος χώρου µέσα στον οποίο στάθηκε όρθια η ίδια µας η ύπαρξη µε σκοπό να αφεθούµε και να θελήσουµε να µοιραστούµε τη ζωή µας µε το λεγόµενο «άλλο µας µισό».

Στο τέλος του εν λόγω ποιήµατος αναλογιζόµαστε κατά πόσο τελικά στέφθηκε ή όχι µε επιτυχία η συνύπαρξη µε τα σώµατα που, όπως ορθώς γράφει η ποιήτρια, «άλλοτε µας κούρσεψαν κι άλλοτε µας αγάπησαν τρυφερά».

Στο δεύτερο µέρος που φέρει τον τίτλο «Σώµατα», διαβάζουµε:
«Μόνο τα χέρια είναι ικανά να πουν
για τη θνητότητα
και την ατέλεια των κορµιών
…
και ίσως γι’αυτό τα αγάπησαν».

Μέσα από αυτά τα λόγια ερχόµαστε σε επαφή µε µια νέα ίσως οπτική γωνία περί της αίσθησης της Αγάπης.

Ξάφνου από το µυαλό µας σβήνονται για λίγο οι εικόνες που αφήνουν πίσω τους ένα ερωτικό φιλί και µια φλογερή µατιά και τη θέση τους καταλαµβάνει µε ζωντάνια, χάρη στην επιδέξια περιγραφή της ποιήτριας, η αίσθηση της αφής. Συνειδητοποιούµε ότι µέσα από το άγγιγµα γνωρίζεται πραγµατικά ο ένας µε τον άλλον.

Ας µην ξεχνάµε ότι ένα φιλί µπορεί να υποκριθεί και µια µατιά να παραπλανήσει, συγκαλύπτοντας µε τον τρόπο αυτό τις πραγµατικές προθέσεις που είναι ριζωµένες µέσα στην ψυχή, αντίθετα µέσα από το άγγιγµα ανακαλύπτουµε ο ένας τον άλλον ενώ ταυτόχρονα µια φωνή µάς ψιθυρίζει, µας υπενθυµίζει πως είµαστε θνητοί.

Μέσω ενός άλλου ποιήµατος καλούµαστε να αναλογιστούµε µέχρι ποιο σηµείο είµαστε διατεθιµένοι να φτάσουµε ώστε ο έρωτας που επιθυµούµε, το απίθανο που ζητήσαµε να είναι ικανό να µας σώσει από τον κόσµο και από τον εαυτό µας. Πόσες φορές, αλήθεια, δεν ανατριχιάσαµε καθώς ανακαλύπταµε τις ικανότητες που διαθέτει κρύβοντάς τες µέσα µας ο ίδιος µας ο εαυτός;

Το τρίτο µέρος της ποιητικής συλλογής έχει τίτλο «Κόσµος» όπου ο συνδυασµός του εσωτερικού µας κόσµου µε εκείνον των εξωτερικών παραγόντων είναι έκδηλος.

Χαρακτηριστικό δε είναι το ποίηµα «Κυβισµός» όπου γίνεται λόγος για το σκοτάδι που απλώνεται επάνω στην πολιτεία η οποία µαγεύει και συνάµα µαγεύεται και εκείνη την ώρα παντρεύονται το σώµα µε την ψυχή παίρνοντας µια µορφή κυβισµού για να δώσουν από κοινού στο τέλος (που είναι η αυγή), το πιο σκοτεινό φως.

Ιδιαίτερη συγκίνηση προκαλεί στον αναγνώστη το ποίηµα «Ο Χρόνος». Αυτή η σε όλους γνώριµη έννοια η οποία κατά τα χρόνια της νιότης παρουσιάζεται και µας συντροφεύει ως σύµµαχος ενώ κατά τη δύση της ζωής µας αλλάζει πρόσωπο παίρνοντας τη µορφή ενός εχθρού.

Η ανάγνωση των ποιηµάτων της Τσαµπίκας Χατζηνικόλα, «Ακροδάχτυλα» από τις εκδόσεις Πόλις, ήταν ιδιαίτερα ευχάριστη. Ο λόγος της ποιήτριας είναι στρωτός, απέριττος και δεν χαρακτηρίζεται από εξάρσεις.

Καταπιάνεται µε θέµατα έντονα και συνάµα απαραίτητα για την ανθρώπινη ζωή και η έλλειψη ενός χειµαρρώδους λόγου - που ενδεχοµένως στην προκειµένη περίπτωση να ήταν δικαιολογηµένος, αν όχι αρµοστός - µόνο θετικά µπορεί να αντιληφθεί από την πλευρά του αναγνώστη κατά τη διάρκεια του συναισθηµατικού αυτού ταξιδιού που µε δεξιοτεχνία µάς χαρίζει η πρωτοεµφανιζόµενη αυτή ποιήτρια.