Το πνευματώδες ενσταντανέ με τον Γεώργιο Παπανδρέου κατά τις εορτές της Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου

Rodiaki NewsRoom

Ο Γεώργιος Παπανδρέου, επίσημος προσκεκλημένος ως πρώην πρωθυπουργός, για τις εορτές της Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου, στις 7 Μαρτίου 1948, επωφελήθηκε της ευκαιρίας, πριν από την έναρξη της τελετής, να γνωρίσει για λίγο την πανέμορφη Ρόδο που την επισκεπτόταν για πρώτη φορά.

Είναι γνωστό ότι η Δωδεκάνησος, είναι η μοναδική ελληνική περιφέρεια που δεν έζησε τα μεταπολεμικά εγκλήματα και τις αποτρόπαιες φρικαλεότητες.

Η αριστοκρατική Ρόδος, με τα κλασικά ωραία κτίρια με τα καταπράσινα λουλουδένια στηθαία, τις υπέροχες βιτρίνες με τα πανάκριβα και απλησίαστα για τη Μητέρα Ελλάδα υφάσματα, τα χειροποίητα από περιζήτητους Μάστορες Δωδεκανήσιους δυσεύρετα σήμερα έπιπλα, τα γνήσια ελβετικά ρολόγια, για τα οποία ο ελβετός ωρολογοποιός βλέποντας να φορώ το ρολόι του δημάρχου πατέρα μου, εξεπλάγη και μου είπε επί λέξει «εάν εμείς εξακολουθούσαμε να κατασκευάζουμε τέτοια ρολόγια θα είχαμε κλείσει προ πολλού», ήταν φυσικό να εντυπωσιάσει τον Γεώργιο Παπανδρέου, προερχόμενο από τη μισοκατεστραμμένη Αθήνα.

Ενώ ο Παπανδρέου περιεργαζόταν κάποια βιτρίνα, τον πλησίασε ένας μεγαλόσχημος αυλικός με τη σύζυγό του και εκφράζοντας δήθεν την έκπληξή του, απευθυνόμενος στον πρώην πρωθυπουργό τού είπε με οικειότητα:

«Κύριε Πρόεδρε, τι βλέπω! Εσείς επί του πεζοδρομίου;». Και τότε ο Γεώργιος Παπανδρέου έδωσε στη Ρόδο τη γνωστή απάντηση: «Ήταν το μόνον μέρος, αγαπητοί μου, όπου εσκέφθην ότι θα σας συναντούσα.».

Άλλες εποχές , άλλο πρωτόκολλο, διαφορετικός κώδικας δεοντολογίας, τότε που ήταν αδιανόητη και αυτή ακόμη η άκακη οικειότητα, σε αντίθεση με σήμερα που βλέπουμε δημοσιογράφους να απευθύνονται στον ενικό σε πολιτικούς, άνδρες και γυναίκες, με το μικρό τους όνομα ή ακόμη και με το χαϊδευτικό τους και αυτοί να το επιτρέπουν, για να μη χαρακτηριστούν «οπισθοδρομικοί».

Του Ηλία Κ. Κυπραίου
Πολιτευτή Δωδεκανήσου