Οι 300 του Μίδα

Rodiaki NewsRoom

Είναι, άραγε, ο επιχειρηματικός κόσμος ο περιούσιος λαός, αυτού του ευλογημένου τόπου;
Το ερώτημα δεν είναι, ασφαλώς ρητορικό. Διατυπώνεται – υποθέτω- και από πολλούς άλλους πολίτες – με αφορμή την επίθεση που εξαπολύθηκε, με ομαδικά πυρά, κατά την διάρκεια κοινής συνέντευξης των εκπροσώπων των παραγωγικών φορέων, κατά της δημοτικής αρχής, με “αιτία πολέμου” την απόφαση της τελευταίας να προχωρήσει σε κατασχέσεις λογαριασμών μεγαλοοφειλετών.

Έχω την αίσθηση ότι η δριμύτητα των δηλώσεων αποτελεί μιαν ακόμη ισχυρή ένδειξη της αρνητικής, διαχρονικά, αντίληψης που έχει διαμορφωθεί για την επιχειρηματικότητα και τους επιχειρηματίες.

Ή, αν προτιμάτε, ένα ακόμη επεισόδιο του θεάτρου του παραλόγου που παίζεται, επί τέσσερις δεκαετίες σ’ αυτόν τον ευλογημένον – από τους θεούς – αλλά δύσμοιρον από τους ανθρώπους του, τόπο.

Προς άρσιν κάθε παρεξηγήσεως, σπεύδω να επισημάνω ότι η τελευταία πενταετία δεν είναι και η καλύτερη για την επιχειρηματικότητα γενικώς.

Οι οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων, λόγω των αλλεπάλληλων Μνημονίων, η αύξηση της ανεργίας, η χρηματοπιστωτική ασφυξία, και πολλές άλλες παρενέργειες της βαθιάς οικονομικής κρίσης που διέρχεται η χώρα, έχουν διαμορφώσει ιδιαιτέρως αρνητικό κλίμα, και για πολλούς επιχειρηματίες – κυρίως του εμπορικού τομέα – η βιωσιμότητα προβάλλει εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση.

Γιατί, όπως έχω γράψει αρκετές φορές, “νεκροί καταναλωτές” ίσον “νεκρή αγορά”.
Το δυσμενές, ωστόσο, κλίμα δεν νομιμοποιεί τον επιχειρηματικό κόσμο – ιδιαιτέρως δε την οικονομική ελίτ αυτού του τόπου – να στρέφεται κατά της δημοτικής αρχής επειδή έπραξε το αυτονόητο, δηλαδή τη διεκδίκηση εξόφλησης των συσσωρευμένων οφειλών τους.

Μπορεί η κατάσχεση λογαριασμών να εκλαμβάνεται ως ακραία ενέργεια εκ μέρους της δημοτικής αρχής, δεδομένου ότι, διά νόμου, προβλέπεται η ρύθμιση των οφειλών και προς την τοπική αυτοδιοίκηση, και οι προθεσμίες, ως προς την υποβολή σχετικής αίτησης από τους υπόχρεους τρέχουν ακόμα.

Θα μπορούσε, επομένως, η δημοτική αρχή να περιμένει την εκπνοή της προθεσμίας και στη συνέχεια να προβεί σ’ όλες εκείνες τις νόμιμες δικλείδες ως προς τη διασφάλιση των απαιτήσεων του Δήμου από τους οφειλέτες.

Ας είμαστε ειλικρινείς, όμως. η ισχύουσα ρύθμιση είναι η τρίτη που γίνεται νόμος από τον Αύγουστο του περασμένου έτους, γεγονός που επεσήμανε ο δήμαρχος Ρόδου, σε απάντηση των κατηγόρων του επιχειρηματιών, αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι τελευταίοι αδιαφορούν συστηματικά, να αξιοποιήσουν τις δυνατότητες που τους παρέχει ο νόμος για τακτοποίηση των οφειλών τους προς τον Δήμο, σε αντίθεση με τις οφειλές τους προς το Δημόσιο και τους ασφαλιστικούς οργανισμούς.

Εκεί έσπευσαν να υπαχθούν στη ρύθμιση υπό την απειλή της μη χορήγησης φορολογικής και ασφαλιστικής ενημερότητας, γεγονός που θα προκαλούσε αισθητές παρενέργειες στην ομαλή λειτουργία των επιχειρήσεών τους. Η διαφορετική αντιμετώπιση του Δήμου, σε σχέση με το Δημόσιο και τους ασφαλιστικούς οργανισμούς είναι ενδεικτική πιστεύω της αντίληψης της οικονομικής ελίτ.

Επιμένω στον όρο οικονομική ελίτ, η οποία διαχρονικά αυτοπροβάλλεται ως η ατμομηχανή του αναπτυξιακού τρένου του τόπου, υποτιμώντας ή περιφρονώντας την συμβολή της εργατικής τάξης.

Όπως σωστά επισημαίνει ο δήμαρχος Ρόδου δεν θα υπήρχαν εργαζόμενοι αν δεν υπήρχαν ξενοδοχεία και επιχειρήσεις αλλά ούτε ξενοδοχεία και επιχειρήσεις χωρίς τους εργαζόμενους. Κάποτε το παραμύθι αυτό πρέπει να σταματήσει.

Ο επιχειρηματικός κόσμος, ακόμα και σε ασύδοτη, ελευθεριάζουσα καπιταλιστική οικονομία δεν μπορεί να αυτοχρίζεται “περιούσιος λαός”.
Να σταματήσει, επιτέλους, και το παραμύθι της οικονομικής κρίσης.

Τις συνέπειες της πενταετούς κρίσης κατά κύριο λόγο τις έχουν νιώσει στο πετσί τους αποκλειστικά οι εργαζόμενοι, οι χαμηλόμισθοι οι συνταξιούχοι με τις μικρομεσαίες εμπορικές και οικογενειακές επιχειρήσεις.

Για την οικονομική ελίτ η κρίση υπήρξε ευκαιρία αύξησης των κερδών της και δεν είναι συμπτωματικό ότι, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, οι πολυεκατομμυριούχοι αυτής της χώρας, σ’ αυτά τα δίσεκτα, για τον φτωχό λαό, χρόνια αυξήθηκαν κατά 11%.

Είναι όλοι αυτοί που φυγάδευσαν, νομίμως ή παρανόμως, τα χρήματά τους σε τράπεζες εξωτερικού, προκαλώντας με τον τρόπο τους ασφυξία στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα.

Και δεν μπορώ ν’ αντιληφθώ πώς συμβαίνει μεγαλοξενοδόχοι να ανεμίζουν τη σημαία της κρίσης όταν σ’ αυτά τα δίσεκτα για τον φτωχό λαό το τουριστικό ρεύμα κατέρριπτε – κάθε χρόνο – κάθε προηγούμενο ρεκόρ αφίξεων και διανυκτερεύσεων, με παράλληλη αύξηση των τιμών, όταν το εργασιακό τους κόστος μειώθηκε, τουλάχιστον, κατά 20% από το τσεκούρεμα των μισθών των ξενοδοχοϋπαλλήλων, όταν η ανασφάλιστη μαύρη εργασία κάνει πάρτι, όταν οι μαθητές υποκαθιστούν έμπειρους επαγγελματίες του κλάδου, έναντι πινακίου φακής.

Είναι, τουλάχιστον, προκλητικό και κοινωνικά απαράδεκτο, οι ευνοημένοι όλων των αναπτυξιακών νόμων, στα τελευταία σαράντα χρόνια, να στρέφονται κατά του Δήμου, συνακόλουθα κατά της τοπικής κοινωνίας, με απειλητικές μάλιστα διαθέσεις, επειδή διεκδικεί την είσπραξη των οφειλών τους.

Μόνον 89 μεγαλόσχημοι, εκφραστές της τοπικής οικονομικής ελίτ, οφείλουν στον Δήμο 31 εκατομμύρια ευρώ και άλλοι 600 περίπου 33 εκατομμύρια ευρώ, πέραν των τεράστιων οφειλών τους στη ΔΕΥΑΡ από λογαριασμούς κατανάλωσης νερού.

Πρόκειται για οφειλές αρκετών ετών κάτι που μαρτυρεί ότι μεταξύ του επιχειρηματικού κόσμου έχει αναπτυχθεί προφανώς, ένα κίνημα “Δεν πληρώνω” - “Δεν πληρώνω” για να θυμηθούμε την ανατρεπτική κωμωδία του Ντάριο Φο, μόνο που πρωταγωνιστές εκείνου είναι απλοί εργάτες που βιώνουν την ακρίβεια, τις μαζικές απολύσεις, την απόλυτη φτώχεια.

Και θα έχει πραγματικό ενδιαφέρον για τον λαό της Ρόδου, που υποφέρει τα μέγιστα αυτήν την περίοδο, να πληροφορηθεί – σύντομα ελπίζω – ποιοι είναι οι 300 του Μίδα στη Ρόδο που φυγάδευσαν τα κεφάλαιά τους στο εξωτερικό.

Και πόσοι απ’ αυτούς είναι οφειλέτες ενός Δήμου που κινδυνεύει με οικονομική κατάρρευση.