Οι «μικροί» λογοτέχνες μας αποτυπώνουν τις σκέψεις τους

Οι μαθητές του 5ου Γυμνασίου Ρόδου αρθρογραφούν

Από τις μεγάλες και γεμάτο από εξάρσεις αφηγήσεις για γεγονότα που έχουν λάβει τη θέση τους στις εθνικές ιστορίες ενός λαού, η μικρή μας αρθρογράφος μας σπρώχνει σε εκείνες τις άλλες τις υπόγειες που σημαδεύουν ανεξίτηλα τον αθέατό μας κόσμο, που τις ανασύρουμε τρυφερά, γιατί αποτελούν τμήμα της υπόστασής μας, αφού με τη συντροφιά τους ταξιδεύομε στον πλου του εφήμερου βίου μας, τραυματικά ή λυτρωτικά!

Η Κοντέσσα καταθέτει ένα μικρό λυγμό στο βωμό της παγκοσμιότητας του ανθρώπινου πόνου και οδύνης και τον προσφέρει σε όλους όσοι χαράχτηκαν ανεξίτηλα από εκείνη την τόσο τραυματική περίοδο της συλλογικής μας πορείας. Ταυτόχρονα, η μικρή μας αλλά με ώριμη πένα αρθρογράφος, απέναντι σε κάθε είδους ωμότητα των πάσης φύσεως εξουσιών αντιπαρατάσσει το μεγαλειώδες της ανυπότακτης ανθρώπινης στάσης!

Συμπαραστάτες σε αυτή την προσπάθεια των παιδιών, βρίσκονται οι καθηγητές Τσιόγκας Γρηγόρης και Καλαούζη Ντίνα τους οποίους για μια ακόμα φορά ευχαριστουμε θερμά.

17Νοεμβρίου 1973
Ξημερώματα
Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
Συμβαίνουν πολύ παράξενα και σοβαρά πράγματα στο σπίτι αυτές τις μέρες. Ο πατέρας κάθεται προσηλωμένος και νευρικός δίπλα στο ραδιόφωνο και η μαμά ανήσυχη τον ρωτάει συνέχεια:«Τι έγινε; Παναγιά μου!» Ο αδελφός μου φεύγει, όπως κάθε μέρα, για το πανεπιστήμιο, παρόλες τις φωνές και τις παραινέσεις του μπαμπά και της μαμάς. Η μαμά κλαίγοντας του λέει: «Δεν θα γίνει τίποτα, μή φοβάσαι. Δεν μπορούν να μας χτυπήσουν. Είναι δικοί μας, αίμα μας, αδέλφια μας».

Εγώ τους κρυφακούω, γιατί δεν με αφήνουν να είμαι παρούσα. «Αυτά είναι συζητήσεις των μεγάλων», μου λέει ο πατέρας. Το προχτεσινό βράδυ πήγα να δω τι κάνει ο Άγγελος . Έγραφε πάνω σε κάτι μικρά μικρά χαρτιά με κόκκινα γράμματα. Δεν μου είπε τι είναι.

Η χθεσινή μέρα ωστόσο ήταν πολύ διαφορετική. Καθίσαμε όλοι μαζί στο τραπέζι και φάγαμε. «Σήμερα το βράδυ», λέει ο Άγγελος μετά από μερικές στιγμές αμηχανίας, «απόψε πρέπει να πάω». Η μαμά αν και φοβισμένη, τον παίρνει αγκαλιά. Διακρίνω μια θλίψη στα μάτια του πατέρα. Μετά το φαγητό, πηγαίνω στο δωμάτιο του.

Νιώθω άβολα. Μπαίνω και τον ρωτάω: «Τι είναι αυτό που ζωγραφίζεις; Θέλω να σε βοηθήσω. Ξέρω να ζωγραφίζω!» Εκείνος με παίρνει αγκαλιά και μου λέει: «Έλα, βοήθησέ με».

Περάσαμε όλο το απόγευμα μαζί, γελάσαμε αλλά και μου εξήγησε για τον ιερό αγώνα των νέων απέναντι στην ιστορία. Ήταν πιο χαλαρός, πιο χαμογελαστός από ποτέ...

Το βράδυ πριν να κοιμηθώ παρατηρούσα πως η μαμά και ο μπαμπάς ήταν τόσο σιωπηλοί! Καθώς περνούσε από μπροστά τους ο αδερφός μου τον φίλησαν, τον αγκάλιασαν με τόση θέρμη. Πήγα κι εγώ κοντά τους. Τον αγκάλιασα, τον παρακάλεσα να με πάρει μαζί του. «Θα ζωγραφίζω προκηρύξεις», του είπα, «Θα σε βοηθάω». Χαμογέλασε και έφυγε. Ήταν χαρούμενος, ήταν σίγουρος πως αυτήν τη βραδιά όλα θα άλλαζαν, κι ένας ολόκληρος σκλάβος λαός θα λυτρωνόταν, επιτέλους!
Έφυγε, λίγο αργότερα!

17Νοεμβρίου 1973
Αγαπημένο μου ημερολόγιο πονώ πολύ, αβάσταχτα, (απόγευμα)
Χθές αργά τη νύχτα, εκατοντάδες εξεγερμένοι φοιτητές του Πολυτεχνείου βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη χούντα του Παπαδόπουλου. Ανάμεσα σε αυτούς και ο Άγγελός μας. Τα τανκς χτύπησαν τους άοπλους φοιτητές και κάποιους…τους σκότωσαν.

Μέσα σε αυτούς και ο Άγγελός μου. Μας είπαν ότι ήταν μπροστάρης, ότι έλαμπε το πρόσωπό του, ότι ήταν χαρούμενος. Ότι επιτέλους ένιωθε ελεύθερος, πιο ελεύθερος από ποτέ!
Κι έφυγε, για πάντα…

17 Νοεμβρίου 2014
Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
Πώς πέρασαν, Θεέ μου, σαράντα ένα ολόκληρα χρόνια από τότε!
Μόνο που εγώ δεν ξεχνώ ούτε τον ‘Αγγελό μου, ούτε και κανέναν από τους τόσους Αγγέλους που έφυγαν από τη ζωή μας εκείνη τη βραδυά!

Μα έφυγαν;
Φεύγουν ποτέ οι ήρωες από τη ζωή μας;
Ζορπαλά Κοντέσσα
Γ’ Τάξη
5ο Γυμνάσιο Ρόδου