«Τα καμάκια και οι κράχτες, συγγενικές παραδοσιακές σχέσεις»

Γράφει ο
Γεώργιος Β. Παπαγεωργίου

Και τα καμάκια της Ρόδου στην εποχή της δόξας τους αποτελούσαν μια πρωτοποριακή ανθρώπινη σχέση κοινωνικής συναναστροφής κυρίως για ανθρώπους μόνους που έγραψαν τη δική τους ιστορία και γυρίστηκαν μάλιστα και ταινία, που στην ουσία προσέφεραν μια πολύ ευχάριστη παρέα, ημέρα ή νύχτα, αλλά και οι κράχτες της Ρόδου μπορεί μέχρι σήμερα να μην γυρίστηκαν ταινία, όμως απασχολούν την τοπική κοινωνία, την επιχειρηματική δράση, αλλά και τους υπεύθυνους της τοπικής αυτοδιοίκησης, τον θεμιτό ή αθέμιτο ανταγωνισμό για τον οποίο προβλέπονται κυρίως διοικητικές κυρώσεις, που όμως στην ουσία πρέπει να γίνει κατναοητό τι κάνουν δηλαδή προσφέρουν, προσκαλούν δημόσια για να προσφέρουν, υπηρεσίες που έχουν σχέση με την ψυχαγωγία, το καλό φαγητό, το καλό αναμνηστικό, την καλή μουσική, δηλαδή μια σειρά από υπηρεσίες που έχουν σχέση με την ευχαρίστηση του πελάτη.

Αν η συμπεριφορά των παραδοσιακών “καμακιών” έχει στοιχεία, προσβολής της προσωπικότητας, πίεσης ή πρόκλησης - πρόσκλησης αλλά με λεκτικό τρόπο, τότε θα έπρεπε αυτή η δραστηριότητα να διώκεται όπως διώκεται η δραστηριότητα του κράχτη, όσο πιεστική και αν είναι.

Αυτό που θεωρώ πρέπον και εφικτό δεν είναι η κατάργηση του κράχτη γιατί ποιός με εμποδίζει να σταθώ στην είσοδο του μαγαζιού μου και με περισσή ευγένεια και πηγαία τοπική καλοσύνη να καλέσω τον διερχόμενο να επισκεφθεί το μαγαζί μου για να ειδή και ο ίδιος, να αποφασίσει να θέλει κάτι να αγοράσει, το κάνουμε, όλοι οι επιχειρηματίες ή τι διαφέρει όταν περάσει κάποιος Ροδίτης ή μη τους πω μια καλημέρα, ή του χαμογελάσω ευγενικά, αφού αυτή είναι δουλειά που κάνουμε όλοι μας, που σημαίνει απλά, ότι ο παρεξηγημένος “κράχτης” πρέπει να μπει κάτω από ειδικούς, κανόνες δεοντολογίας και συμπεριφοράς. Όχι όμως κατάργησης αφού μια σειρά άλλων ενεργειών είναι πιο “κράχτες”.

Οι τηλεπωλήσεις με μια σειρά κόλπα και προσφορές από όμορφες και προκλητικές κυρίες που μπαίνουν απρόσκλητες στο σπίτι μου, ο τηλεφωνικός “κράχτης” που με καλεί να συνάψω συμβόλαιο τηλεφωεπικοινωνίας, κυρία που με ενημερώνει για την εταιρεία που παρέχει υγειονομικές υπηρεσίες ποιος της ζήτησε να με πάρει τηλέφωνο, οι προκλητικές και παραπλανητικές διαφημίσεις, οι τεράστιες γιγαντοαφίσες στους εθνικούς δρόμους δεν είναι επικίνδυνοι κράχτες, και αφορμή ατυχημάτων, οι άπλετοι και εναλλασσόμενοι φωτισμοί, οι ζωντανές κούκλες ή και οι ψεύτικες μέσα στις βιτρίνες είναι και αυτές μια μορφή κράχτη.

Δεν υπερασπίζομαι ποτέ και καθόλου ότι ενοχλεί, απλά υπερασπίζομαι την ίση και δίκαια αντιμετώπιση, την ανάγκη ή τη σκοπιμότητα, την πρόκληση ή πρόσκληση και όχι την παρενόχληση και προβληματίζομαι αν πράγματι αυτά ο φίλος Κώστας Σαρρής, χρόνια έμπειρος και επιτυχημένος εστιάτωρ της Παλιάς Πόλης, στο άρθρο του “το ζήτημα της άγρας πελατών” που αναφέρει και δικαίως επιχειρηματολογεί είναι θέματα και προβλήματα που μπορούν να λυθούν, να διευκρινισθούν και τούτο προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, αφού δυστυχώς την ιδιότητα του “κράχτη” όπως την αντιλαμβάνομαι και περιέγραψα, μετατρέψαμε δικαίως ή αδίκως σε ποινικό ή διοικητικό αδίκημα με τις προβλεπόμενες συνέπειες.

Μήπως υπερβάλλουμε εξ αιτίας του ανταγωνισμού, που όμως αποτελεί στοιχείο της οικονομίας, όταν βέβαια αυτός διεξάγεται με θεμιτό και όχι αθέμιτο τρόπο, διότι αν δεν τους θέλουμε τους κράχτες τότε να τους καταργήσουμε δια νόμου.