Τα γιγάντια μεταφορικά μέσα αποδεικνύονται άκρως επικίνδυνα

Γράφει ο Γεώργιος Β. Παπαγεωργίου

Η λέξις τραγωδία ή αυτό είναι μεγάλη και ανείπωτη τραγωδία, λέξεις σήμερα συνδεδεμένες άρρηκτα με μεγάλα και φοβερά δυστυχήματα που ο αριθμός των θυμάτων είναι απαράδεκτα μεγάλος, όπως ο τρόπος και η μορφή του τραγικού συμβάντος.

Τα τελευταία χρόνια ζούμε μεγάλες τραγωδίες σε ότι αφορά τις θαλάσσιες μεταφορές ή κρουαζιέρες όπου τεράστια σε όγκο και μέγεθος πλοία, σωστές πολυκατοικίες δέκα ή και δώδεκα ορόφων με χιλιάδες επιβάτες που είναι κατασκευασμένα σύμφωνα με τις πιο τέλειες αρχές της ναυπηγικής, αποδεικνύεται στην πράξη άκρως ανασφαλή και επικίνδυνα, δεν μπορούν ως οφείλουν να προστατεύσουν τη ζωή των επιβατών τους.

Δεν είναι δυνατόν μια μικρή επαφή με ένα βράχο που υποτίθεται ότι μπορούν να βλέπουν και να παρακάμπτουν να κόβει το πλοίο, να σκίζει στην κυριολεξία από άκρη σε άκρη, να του ανοίγει τεράστιες τρύπες λέτε και είναι από χαρτί, να γεμίζει το πλοίο σε ελάχιστο χρόνο με τεράστιος όγκου νερού, να μην μπορεί το πλήρωμα και τα μέσα που διαθέτει να σώσουν τους επιβάτες.

Το ίδιο περίπου συμβαίνει και στα μεγάλα αεροπλάνα, που μεταφέρουν ένα ολόκληρο χωριό, τουλάχιστον 300 άτομα και όπου κάτω από απίθανες αιτιολογίες ή συμβάντα, τεχνικά προβλήματα ή ανθρώπινα λάθη οδηγούν τους επιβάτες τους στό μοιραίο, καμιά τεχνική αρτιότητα των των αεροσκαφών, καμιά επίγεια βοήθεια που μπορεί να αποτρέψει τραγωδίες όπως η πρόσφατη.

Ολα αυτά συμβαίνουν στον βωμό της αγοράς και του κέρδους, ο άνθρωπος είναι απλώς το μέσο, το αντικείμενο, που θα πρέπει απαραιτήτως να γεμίσει αφυκτικά αυτά τα επισφαλή μέσα μεταφοράς που οδηγούν τους επιβάτες τους μαζικά στον θάνατο και την καταστροφή, είναι η προσωποποίηση της μεγάλης τραγωδίας.

Αυτές οι επικίνδυνες μαζικές πολυάνθρωπες μεταφορές θα πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο προσεκτικής μελέτης, σε ότι αφορά την ασφάλεια των ανθρώπων, κανένας δεν δικαιούται στο ­βωμό της ανθρώπινης εκμετάλλευσης να τις μετατρέπει σε τραγωδίες.