Το ελάφι της Ρόδου και οι συναθροίσεις ή ημερίδες...

Γράφει ο Γεώργιος Β. Παπαγεωργίου Μου κάνει ειλικρινή εντύπωση το γεγονός ότι για να σωθεί το ελάφι, θα πρέπει σε σύντομα κάθε φορά χρονικά διαστήματα να πραγματοποιούνται οι συνήθης ημερίδες όπου οι ειδικοί της θεωρείας και όχι της πράξης, αναπτύσσουν όσα έμαθαν στο επιστημονικό τους πεδίο για το ελάφρι, απέχουν όμως της πραγματικότητας. Μου θυμίζει ακριβώς τις συσκέψεις των αρμοδίων, εν όψει της θερινής περιόδου για τις πυρκαγιές, που όμως ανεξάρτητα από όσα ενδιαφέρονται αναπτύσσονται κανένας δεν μπορεί να αποκλείσει, να προβλέψει, να προλάβει μια πυρκαγιά, την οποίαν συνήθως αδυνατούμε να περιορίσουμε στον χώρο απ’ όπου ξεκίνησε. Εκτιμώ ειλικρινά τις προσπάθειες όλες και όλων με την μόνη διαφορά, ότι οι διαπιστώσεις στην θεωρία, πρέπει να μετατρέπονται σε πράξη στην πραγματικότητα, και έχομεν δυστυχώς πολλά παραδείγματα με όλα τα θέματα που οι συσκέψεις, οι συναντήσεις, οι συνεδριάσεις και οι επιτροπές δεν οδηγούν στο ποθητό αποτέλεσμα. Κανείς δεν γνωρίζει τον ακριβή αριθμό των ελαφιών της Ρόδου, κανένας δεν γνωρίζει πόσα κάθε χρόνο γεννιούνται, δηλαδή τον αριθμό αναπαραγωγής, κανείς δεν γνωρίζει πόσα είναι άρρωστα, κανένας δεν γνωρίζει πόσα πεθαίνουν κάθε χρόνο από φυσικά αίτια, αρρώστειες ή τροχαία ατυχήματα, πόσα πέφτουν θύματα ανθρώπινων παρεμβάσεων, και που ακριβώς κινούνται ή διαβιούν μετά από τις συνήθης πυρκαγιές, τι αντιμετωπίζουν. Σε πολλές χώρες του κόσμου όπου υπάρχει ειδικό ενδιαφέρον για το ζωικό βασίλειο της περιοχής, υπάρχουν ειδικές επιστημονικές ομάδες οι οποίες ζουν παρακολουθούν από κοντά μέσα στο δάσος την εν γένει ζωή των ζώων, οι ομάδες αυτές στηρίζονται από ειδικούς κατοίκους των περιοχών που ζουν από κοντά και γνωρίζουν τις ιδιαιτερότητες, λαμβάνουν μέτρα για την διευκόλυνση της διαβίωσης και της αναπαραγωγής των ζώων. Οταν ο ορεινός όγκος της Ρόδου έχει γεμίσει από αγροτικούς δρόμους οι οποίοι οδηγούν σε περιοχές όπου ζει το ελάφι όταν ο άνθρωπος με το αυτοκίνητο νύχτα ή ημέρα και χωρίς έλεγχο μπορεί να κινηθεί παντού ακόμα και όπου ζει το ελάφι, με αποτέλεσμα να διαταρράσει την ζωήν του, να το φοβίζει να το αιφνιδιάζει όταν στο οδικό δίκτυο δεν υπάρχουν επαρκείς πινακίδες προειδοποίησης περιοχής των ελαφιών, όταν υπάρχει περίοδος που το ελάφρι δεν έχει τροφή και κινδυνεύει πλησιάζοντας κατοικημένες περιοχές, όταν μερικές φορές αναζητά ακόμα και νερό που λείπει σε κάποιες περιοχές, εμείς τι ακριβώς κάνουμε; Καλές οι πρωτοβουλίες θεωρητικής και επιστημονικής προσέγγισης για το ελάφι, αλλά πάνω απ’ όλα χρειάζεται λήψις συνεχώς πρακτικών μέτρων διαρκείας όλο το χρόνο, με εποπτεία των τοπικών υπηρεσιών Δασών και Γεωργίας.