Εγκωμιάζοντας την αλλοτινή αρχοντιά και προσβλέποντας στη νέα...

Το έτος 1864, ο λόγιος Βενετοκλής Παναγιώτης ο οποίος κατείχε ευρεία και υψηλού επιπέδου μόρφωση και στάθηκε πνευματικός στύλος της Ρόδου, στον πρόλογο του έργου του “Ελληνική Γραμματική”, το οποίο συνέγραψε και προσέφερε στον εκπαιδευτικό και μαθητικό κόσμο της νήσου κατέληγε ως εξής: «Ταύτα διανοηθείς ετόλμησα να συγγράψω την Γραμματικήν ταύτην κατά το εβδομηκοστόν δεύτερον έτος της ηλικίας μου, γέρων, άναλκις(αδύναμος), και ουδαμώς(καθόλου) περί αυξήσεως της χρηματικής περιουσίας φροντίζων∙ ευχόμενος από καρδίας να πληροφορηθώ, εν όσω έτι (ακόμη) ζω, ότι ανεδέχθη (δέχθηκε) την ωφελιμοτάτην ταύτην φροντίδα, και βάσιν της μαθήσεως των γραμμάτων, έξοχός τις (κάποιος διαπρεπής) των φιλολόγων του Έθνους, ίνα συγγράψη αντί των ατελών τούτων τα τελειότατα, και πάντα τρόπον λυσιτελέστατα (με κάθε τρόπο επωφελέστατα) εις την εκπαίδευσιν και ευδαιμονίαν(ευτυχία) του Έθνους». Ο Βενετοκλής Παναγιώτης ήταν αδερφός του αγωνιστή της ελληνικής επαναστάσεως Βασιλείου Βενετοκλή, τέκνα του οποίου υπήρξαν οι μεγάλοι ευεργέτες της Ρόδου, Μίνωας και Δημήτριος Βενετοκλής. Το ανεξάρτητο ελληνικό κράτος, καθώς και το μεγαλύτερο μέρος της υλικής και πνευματικής του υποδομής, υπήρξαν γεννήματα της μεγαλοφάνταστης αποκοτιάς Ευπατρίδων Ελλήνων τη ψυχή και τω φρονήματι, των οποίων ο ατομικός τους βίος εκινείτο παράλληλα με τον συλλογικό και εμπνεόταν από κάθε μορφή προσφοράς προς την αξία της Πατρίδος. Η Ρόδος αλλά και τα Δωδεκάνησα κοσμούνται από τις σεπτές παρουσίες προσωπικοτήτων, που όχι μόνο διέθεσαν μεγάλο μέρος των περιουσιών τους αλλά και την ίδια τους τη ζωή ως προσφορά στην «αγία κοινωνία» που η ζωή τούς είχε τοποθετήσει, μιας και είχαν πλήρη επίγνωση ότι μέγιστος και δεσπόζων κοσμικός νόμος είναι αυτός της Ενότητος του Παντός και μοναδικό χρέος, η εναρμόνιση των ατομικών τους βίων προς αυτόν. Το παραπάνω αυθεντικό απόσπασμα, πιστοποίηση μοναδικής αρχοντιάς και γνήσιας αριστοκρατίας, το παραθέτω ως υπενθύμιση στη σύγχρονη τάξη των ευπορούντων της Ρόδου των υποχρεώσεών τους απέναντι στην κοινωνία, διακεκριμένα μέλη της οποίας είναι και χάριν της οποίας κατέστη δυνατή η συγκομιδή του ατομικού πλούτου, πράγμα άξιο τιμής, επιθυμητό και επαινετέο. Μετά από δεκαετίες εν πολλοίς άκοπης και ίσως άκαιρης υλικής ευμάρειας και αποθέωσης κάθε μορφής εγωπάθειας, με το κοινωνικό μας σώμα κατάφορτο πληγών, καθίσταται αναγκαίο να αναμετρηθούμε εκ νέου με το Ελυτικό ερώτημα: «Πού κείται το καίριο στον ατομικό και συλλογικό μας βίο;» Από την έμπρακτη απάντηση που ο καθείς από εμάς, και ιδιαίτερα «οι έχοντες και κατέχοντες», θα δώσουν στις κρίσιμες περιόδους που διέρχεται ο εθνικός και συλλογικός μας βίος, θα προσδιορισθεί και το μέλλον αυτού του τόπου. Τις επόμενες ημέρες η Ρόδος, καθώς και ο Δωδεκανησιακός μας πολιτισμός γιορτάζουν την εποποιία των αφανών της ηρώων, των παραδοσιακών της καραβομαραγκών, που με τα γλυπτά τους πλεούμενα συνέθεσαν τη λαμπρή ναυτική ιστορία αυτού του λαού και κατέστησαν την Ελλάδα πρωταγωνίστρια στον χάρτη της παγκόσμιας ναυσιπλοΐας. Στις 26 Φεβρουαρίου και ώρα 18:00 στην «Οπλοθήκη De Milly», παλιά αποθήκη του ταρσανά των Ιωαννιτών Ιπποτών της Ρόδου, η οποία χάρη στους καταπληκτικούς τεχνίτες της 4ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων και τα εγνωσμένης επιστημονικής αξίας και ήθους στελέχη της παραδίδεται προς χρήση στο κοινό της Ρόδου, θα διεξαχθεί ημερίδα με θέμα: «Η Παραδοσιακή ναυπηγική τέχνη της Ρόδου, διαφύλαξη και ανάδειξη». Η ημερίδα αυτή θέτει ως στόχο την ευαισθητοποίηση της κοινωνίας της Ρόδου απέναντι στην υποχρέωσή της να προστατεύσει την ναυπηγική της παράδοση και να τη διαφυλάξει, δημιουργώντας ένα Μουσείο-εργαστήριο και εκπαιδευτικό κέντρο. Ως βραχυπρόθεσμος στόχος της προσπάθειας αυτής τίθεται η συγκέντρωση χορηγιών από ιδιώτες, συλλόγους, ιδρύματα και θεσμικούς παράγοντες, για την κατασκευή σε μικρότερη κλίμακα αυθεντικών παραδοσιακών σκαριών- υπόδειγμα εκτίθεται στο προαύλειο χώρο της εκδήλωσης- από ομάδα καραβομαραγκών που θα συσταθεί υπό την καθοδήγηση του γηραιού αλλά ενεργού καραβομαραγκού, μαστρο-Μιχάλη Χατζηνικολάου. Εύχομαι σύμπασα η κοινωνία της Ρόδου, καθώς και άπαντες οι πολιτικοί, πνευματικοί και οικονομικοί της ταγοί να συμπαραταχθούν στην ιερή αυτή προσπάθεια, διαλαλώντας «έργω και λόγω» ότι η Ρόδος, εκτός των άλλων, αποτελεί ένα τεράστιο πολιτιστικό κεφάλαιο και μία ιερή παρακαταθήκη όχι μόνον του ελληνικού αλλά συνάμα και του παγκόσμιου πολιτισμού, και ο ροδιακός λαός άξιος θεματοφύλακάς τους. Ο καθείς, λοιπόν, και τα έργα Του! Τσιόγκας Γρηγόρης Ρόδιος, εξ έρωτος