Ανεργία, υποαπασχόληση, ανασφάλιστη εργασία & αύξηση συνταξιούχων: Ο εμπρησμός του ασφαλιστικού συστήματος

Του Δημήτρη Ν. Πατσάκη Τα αποτελέσματα της διαρκούς ύφεσης, είναι άμεσα αντιληπτά στο σύνολο σχεδόν της Κοινωνίας. Εκατοντάδες χιλιάδες ανέργων ή εξ ανάγκης επιβίωσης ανασφάλιστων απασχολουμένων, μειώσεις αποδοχών στο γενικό σύνολο, μείωση εσόδων φορέων κύριας, επικουρικής και προνοιακής ασφάλισης και περίθαλψης, υστέρηση εισπράξεων από άμεση και έμμεση φορολογία κ.τ.λ. Αυτό που δεν εξηγείται επαρκώς, από τους «εκπροσώπους» των θιγομένων από την κρίσιμη αυτή κατάσταση, είναι το πώς ακριβώς επιχειρηματολογούν συνεχώς και μονότονα, σε ό,τι αφορά στην επιτάχυνση, διευκόλυνση και με ιδιαίτερα ευνοϊκούς όρους «έξοδο» στην απομαχία και άλλων ασφαλισμένων. Δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε τα γνωστά προαπαιτούμενα. Η συντήρηση των κεκτημένων, όσων σχετίζονται με την ασφάλιση, προϋποθέτει ,αφενός επαρκή έσοδα αφετέρου έλεγχο των δαπανών. Και τα δύο στοιχεία έχουν άμεση σχέση με την πραγματική οικονομία. Η μεν πλευρά των εσόδων βασίζεται στην δηλούμενη (ασφαλιστέα) απασχόληση και στο ύψος των εισφορών που υπολογίζονται βάσει των δηλουμένων αποδοχών, οι δε δαπάνες αντίστοιχα στον αριθμό των δικαιούχων και στο μέσο κ/κ κόστος (σύνταξη, επιδόματα, παροχές σε χρήμα και είδος). Η πραγματικότητα είναι πως, σε τίποτε από τα προαναφερόμενα, δεν έχει γίνει κάτι θετικό. Παρά την «μεταρρύθμιση» του ασφαλιστικού συστήματος επί το «ευρωπαϊκότερον», στην ουσία δεν έχει αλλάξει κάτι που να παρέχει ελπίδες διάσωσης. Για πολλούς, ενδεχομένως, η διατήρηση των όσων έχουν απομείνει, βασίζεται στο «κράτος». Με την έννοια πως ο κρατικός π/υ θα στέρξει να καλύπτει κάθε φορά τα «ανοίγματα» των ταμείων, ίσως και να έχουν δίκαιο. Από την άλλη, ο ήδη και για μακρόν απασχολούμενος (αν έχει τύχη…) για ποιόν ακριβώς λόγο πρέπει να «βουλώνει» τις μαύρες τρύπες της κακοδιαχείρισης ή της ελαφρότητας των «ταγών» της κοινωνίας; Η επί δεκαετίες πεισματική εμμονή στην διατήρηση των «κεκτημένων», ενός ανα-διανεμητικού αντί κεφαλαιοποιητικού ασφαλιστικού συστήματος, όπως επιχειρήθηκε στο παρελθόν από επώνυμους και τολμηρούς εισηγητές, στην πράξη οδηγεί σε επιτάχυνση της κατάρρευσης. Τα «μαξιλάρια» των κρατικών ομολόγων, επενδυτικών τοποθετήσεων, περιουσιακών παγίων στοιχείων και εργοδοτικών ενισχύσεων ήδη συνιστούν «ιστορία». Πάλαι ποτέ «κραταιά» ταμεία βρίσκονται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ιδίως όσα αφορούν σε τομείς κρατικού ή ημι-κρατικού και τραπεζικού πεδίου. Η πορεία ελάττωσης των πρωτογενών ελλειμμάτων και του δημοσίου χρέους απαιτεί και περικοπές των όσων μέχρι σήμερα γνωρίζαμε. Πού λοιπόν εδράζεται η διαρκής πίεση για νέους συνταξιούχους;