"Η χώρα δεν είναι σε διάλυση. Είναι σε τούνελ σκοτεινό"

"Η κρίση που διανύουμε είναι ένα άγριο κύμα, που κάποια στιγμή θα κοπάσει. Εμείς θα πρέπει να βρούμε ένα κατάρτι να κρατηθούμε", είπε ο συνθέτης Νότης Μαυρουδής, με αφορμή τις δύο συναυλίες του στον χώρο του Ιανού.

Κιθαρίστας, μουσικοσυνθέτης, ραδιοφωνικός παραγωγός. Αυτά και άλλα πολλά είναι ο Νότης Μαυρουδής. Για το ευρύ κοινό.

Για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ είναι, επίσης, ένας άνθρωπος με μόνιμη νεανική ματιά στα πράγματα, με ευαισθησία, και ένας προικισμένος δημιουργός που ευτύχησε μέχρι σήμερα να συνεργαστεί με τους σημαντικότερους ποιητές και μουσικούς αυτού του τόπου.

Το ΑΠΕ-ΜΠΕ συναντήθηκε μαζί του τις παραμονές δυο συναυλιών (22/23 Μαρτίου) στο χώρο του Ιανού, με τη σύμπραξη του κιθαριστή Γιώργου Τοσικιάν και της τραγουδίστριας Μόρφως Τσαϊρέλη.

Σε ποιο κοινό απευθύνεται στον Ιανό; Στους βιβλιόφιλους του Ιανού; ‘Η στους μουσικόφιλους και φαν του Μαυρουδή;

"Βιβλιόφιλοι, μουσικόφιλοι… Σαν πολύ καλό μου ακούγεται και -ειν’ αλήθεια πως- τέτοιο κοινό είναι ζηλευτό όταν μπορεί να γεμίζει έναν χώρο και να προσέχει ευλαβικά το καλλιτεχνικό δρώμενο. Εάν όντως έχω φαν, θα φανεί στο χειροκρότημα (όπως λέει και το τραγούδι…). Πάντως, φαν ξεφαν, επιθυμώ ο κόσμος να χειροκροτεί όταν ευχαριστιέται και απολαμβάνει ήχους, ερμηνείες και κιθαριστική μυσταγωγία…".

Τη βραδιά της συναυλίας το κοινό θα ακούσει "ιστορίες και την παραμυθία των τραγουδιών μου, μαζί με επιλεγμένα τραγούδια και άλλων συνθετών. Θα ακούσει ντουέτα κιθάρας που έχουμε ετοιμάσει με τον συνεργάτη μου αξιόλογο κιθαριστή Γιώργο Τοσικιάν. Θα γεμίσει τη σκηνή η Μόρφω Τσαϊρέλη που με τη φωνή της μας μεταφέρει σε εποχές και όνειρα… Θα ακούσει και θα δει ένα δρώμενο που γεννιέται από τη γαλήνη και την προσοχή των ίδιων των θεατών. Όλα είναι παράσταση κι εμείς θα είμαστε εκείνοι που θα αναζητήσουν τη ζεστασιά του χώρου με ήχους κιθάρας, φωνής και μνήμης…".

Στην ερώτηση, "πώς βοηθάει η μουσική τους 'διαλυμένους' Έλληνες;" εκείνος ξεκαθαρίζει χωρίς να διστάζει: "Δεν μπορώ να ξέρω τι είδους 'διάλυση' εννοείτε; Εάν τους διαχωρίζετε σε δεξιούς-αριστερούς ή σε μνημονιακούς-αντιμνημονιακούς, δεν συμμερίζομαι αυτές τις ταμπελίτσες… 'Διάλυση' θα ήταν να χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα, όπως στον εμφύλιο… Η χώρα δεν είναι σε διάλυση. Είναι σε τούνελ σκοτεινό, είναι σε έλεγχο, είναι με υψηλούς δείκτες ανεργίας, με ένα καθαρά ναζιστικό κόμμα σε άνοδο με πολίτες που καταφέρνει να τους ξεγελάει μέσα από τον λαϊκισμό, σε μια αριστερά με θολούς στόχους. Μπορεί η χώρα να είναι σε φάση πάσχουσας Δημοκρατίας, σε 'διάλυση' όμως δεν είναι. Εάν η μουσική όντως βοηθάει, τότε εμείς, οι άνθρωποι των τεχνών, θα δώσουμε το απόσταγμα από τα δικά μας έργα, μελωδίες και αισθήσεις. Ελπίζω πως θα ο κόσμος θα το αποδεχτεί".

Το προσωπικό του αντίδοτο στην κρίση; "Η μουσική, η οικογένειά μου, τα τέσσερα εγγονάκια που μεγαλώνουν με αθωότητα, οι φίλοι μου, η κιθάρα μου, οι πρόβες μου, το θέατρο, οι συναυλίες, το ραδιόφωνο, τα στέκια που συναντιέμαι με εκείνους που θέλω, μια εκδρομή, ό,τι νιώθω πως κάνει πιο ποιοτική τη ζωή μου, προσέχοντας τον λαϊκισμό της πολιτικής μη με καταπιεί. Όπως καταλαβαίνετε, είμαι εν πλήρη δράση, παρ’ όλες τις προσπάθειες της Εφορίας να με δαμάσει…".

Ελπίδες για καλύτερο μέλλον; "Έχουν σχέση με τις ελπίδες των άλλων. Του κοινωνικού συνόλου. Σήμερα, αυτές οι… λεπτομέρειες είναι υπολογίσιμες, γιατί η όλη κατάσταση δημιούργησε μια συλλογική ύφεση (λέγε με πτωχό) και έφερε πλέον τον καθένα από μας να εξαρτάται κατά πολύ από το υπόλοιπο κομμάτι τής κοινωνίας. Δεν είμαστε μόνοι, αλλά μαζί. Δεν μπορώ να έχω ελπίδες εάν η κοινωνία, όπου ζω, ονειρεύομαι και δημιουργώ δεν γεννήσει τις συνθήκες για φως στον ορίζοντα…".

Δεν σταματά να κάνει καλλιτεχνικά σχέδια: "Πρωί-μεσημέρι-βράδυ-νύχτα (η καλύτερή μου…)", όπως χαρακτηριστικά λέει.

"Πώς θα μπορούσα να ζήσω δημιουργικά αν αφήσω τον χρόνο να γλιστράει και να με γερνάει; Ήδη βγήκε ένα βιβλίο μου, το ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ και ετοιμάζω το επόμενο για το ελληνικό τραγούδι. Ήδη μπήκα στο στούντιο για τον επόμενο δίσκο μου με δυο κιθάρες (με τον συνεργάτη μου Γιώργο Τοσικιάν). Και σκέφτομαι και άλλα που θα πάρουν τη σειρά τους".

Τον θυμώνουν πολλά γύρω του; "Πολλά και διάφορα. Κυρίως τα ρεύματα νεοσυντήρησης, σε συνδυασμό με τη φασιστική αλητεία που παριστάνει τον Ρομπέν των δασών… Με συγχύζει η συνεχιζόμενη αδυναμία της Ευρώπης να μην αντιλαμβάνεται τη φθορά που προκαλεί η πολιτική της στις χώρες του Νότου. Με θυμώνει πάντα όποιος δεν ακούει το καμπανάκι που προειδοποιεί για το σκοτεινό μέλλον".

Η μουσική που ακούει αυτόν τον καιρό είναι "όποια με προκαλεί να την ακούσω και με ισορροπεί. Τις περισσότερες φορές είναι διαφορετικές μεταξύ τους, αλλά καταφέρνουν να με τυλίγουν με το πέπλο τους. Ακούω τις μουσικές που διαθέτουν χάδι και παραμυθία. Υπάρχουν και μέρες που δεν επιθυμώ να ακούσω τίποτα. Και το καταφέρνω… Ενδεικτικά πάντως σας αναφέρω πως φροντίζω να ισορροπώ την υστερία τής περιβάλλουσας πραγματικότητας, ακούγοντας Τρίτο πρόγραμμα ή ιδιαίτερες μουσικές που γνωρίζω πως θα με ταξιδέψουν…".

Πατέρας και παππούς δεν μπορεί παρά να έχει κάποιες φορές και τον ρόλο του ανθρώπου που συμβουλεύει. Τι λέει στα νεότερα μέλη της οικογένειας;

"Τι να τους πω; Κοινότοπα πράγματα. Αυτά που μου έλεγαν οι γονείς μου, αλλά θα πρέπει να κάνουν τις δικές τους εμπειρίες. Τα παιδιά μου είναι τώρα 37 και 34 χρονών και έχουν από δυο παιδιά ο καθένας. Αντιλαμβάνεστε πως έχω να κάνω με δυο γενιές διαφορετικές. Κι εγώ και η γυναίκα μου τους επαναλαμβάνουμε τις βασικές αξίες της ζωής. Το καλό, το κακό, τη φτώχεια, τα πλούτη, το δίκιο, το άδικο, την αλληλεγγύη και το νοιάξιμο για τους άλλους. Κυρίαρχες, διαχρονικές έννοιες… Στους νέους ανθρώπους προτιμώ να ανακαλύπτω το χιούμορ και μέσα απ’ αυτό αναζητώ επικοινωνία. Στο χώρο της μουσικής, που έχω ιδιαίτερη σχέση, οι επαφές μου με τα νέα παιδιά είναι δημιουργικότατη. Τους μιλάω για τις μουσικές φόρμες σαν να μιλάω για παραμύθια και γοργόνες… Συμμετέχω στη φαντασία τους…".

Αν συνόδευε με ένα ορχηστρικό κομμάτι την κρίση θα διάλεγε "τον Συμφωνικό 'Μολδάβα' του Σμέτανα. Ένα μελωδικό σχήμα που συνεχώς ρέει και μεταβάλλεται. Όπως το ρεύμα της ζωής. Η κρίση που διανύουμε είναι ένα άγριο κύμα που σαρώνει μεν, αλλά κάποια στιγμή θα κοπάσει. Πόσα και ποια θα είναι τα θύματα από το πέρασμα, άγνωστο. Εμείς θα πρέπει να βρούμε ένα κατάρτι να κρατηθούμε. Αυτό το κατάρτι μπορεί να είναι η γνώση, που δεν θα αφήσει να χαθούμε και που θα μας αλλάξει μέσα απ΄ ό,τι περιέχει το άγριο κύμα...".
var switchTo5x=true; stLight.options({publisher: "a62b7025-1c15-422d-b317-4315738b6bb8"});