Κίνα 1 - Πεκίνο, η ιστορία στο Μαυσωλείο
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΚΕ 287 ΦΟΡΕΣ
Είναι οι Πάμε γι άλλα, ή αλλιώς, η Ισαβέλλα Μπερτράν και ο Κώστας Ζυρίνης. Όλο πάνε γι άλλα, κι όλο εδώ γυρίζουν, στο ορμητήριό τους, πλημμυρισμένοι από εικόνες κι αισθήσεις απ' αυτό τον κόσμο "τον μικρό, τον μέγα" του οποίου αποτελούμε μια ελάχιστη λ
Είναι οι Πάμε γι άλλα, ή αλλιώς, η Ισαβέλλα Μπερτράν και ο Κώστας Ζυρίνης. Όλο πάνε γι άλλα, κι όμως όλο εδώ γυρίζουν, στο ορμητήριό τους, πλημμυρισμένοι από εικόνες κι αισθήσεις απ' αυτό τον κόσμο "τον μικρό, τον μέγα" του οποίου αποτελούμε μια ελάχιστη λεπτομέρεια.Η Ισαβέλλα Μπερτράν και ο Κώστας Ζυρίνης μοιράζονται τις εμπειρίες τους από τα δεκάδες ταξίδια τους με παλιούς και νέους φίλους μέσα από χιλιάδες φωτογραφίες απ όλο σχεδόν τον πλανήτη. Ανοίγουν κουβέντες αμοιβαίας πληροφόρησης στην υπηρεσία της γνώσης. Είναι κι αυτό ένα ταξίδι. Και μάλιστα με πάρα πολλούς συνταξιδιώτες.
Κάθε εβδομάδα γινόμαστε νοητά συνοδοιπόροι των Πάμε γι άλλα και περιπλανιόμαστε μέσα και έξω από τα ελληνικά σύνορα.
Κίνα 1 - Πεκίνο, η ιστορία στο Μαυσωλείο
[ ] Όταν προσγειωθήκαμε στο Πεκίνο, ήταν Παρασκευή και δεκατρείς, του Απρίλη του Δώδεκα. [ ] Για τη διαδρομή από το αεροδρόμιο μέχρι το κατάλυμά μας θα δανειστώ τη φράση Σοκ και δέος. Ένα δάσος από ουρανοξύστες-γροθιά στις έννοιες αισθητική και ανθρωπισμός. Μιλάμε για ψυχομπούκωμα. Πού μ' έφερες, ρε Ισαβέλλα! [ ]

[ ] Το χόστελ μας στεγάζεται σ ένα παλιό λαϊκό σπίτι, με εσωτερική αυλή πηγμένη στα φυτά και στα άνθη, που με μια γερή δόση φαντασίας θα μπορούσε να αντιστοιχεί και σε μια Αθήνα της δεκαετίας '50-΄60, πριν από τα χρόνια όπου θα τα φάμε μαζί. Το δωμάτιο μας στον πρώτο όροφο είναι από ανεκτό έως συμπαθητικό. Καλά ξεκινάμε, δε λέω! [ ]
[ ] Βαδίζουμε στην πρωτεύουσα της πάλαι ποτέ Πολιτιστικής Επανάστασης, τρομάρα της! [ ] Ξεμπουκάρουμε στην διάσημη Τιεν Αν Μεν η οποία έγινε τηλεοπτικά γνωστή στην Υφήλιο όταν ένας Κινέζος φοιτητής, μόνος του, σταμάτησε για λίγο τα τανκς της καταστολής. Ήταν οι εικόνες που εμπέδωσαν, σε κάποιους σαν κι εμάς, την βεβαιότητα ότι η Λαϊκή Κίνα πόρρω απέχει πλέον απ το να είναι λαϊκή. Όσο για τον φοιτητή, ακόμα αγνοείται [ ]

[ ] Η Τιεν Αν Μεν είναι η μεγαλύτερη, ίσως, πλατεία που θυμάμαι να έχω δει. Σ' αυτήν εκτίθενται και τα λείψανα του Μεγάλου Τιμονιέρη του οποίου την σκέψη οι επίγονοι φρόντισαν με εργώδη προσπάθεια ν' αποδομήσουν και να την παραχώσουν κι αυτήν μαζί του στο Μαυσωλείο. Εδώ και χρόνια έχω μείνει κάγκελο για το πώς είναι δυνατό στη χώρα του Μάο, και στ' όνομά του, να οικοδομείται ο καπιταλισμός στην πιο μπρούτα μορφή του. [ ]
[ ] Όχι, λέω στην Ισαβέλλα, ακόμη κι αν δεν ήταν μπροστά μου αυτή η κοσμοθάλασσα από προσκυνητές δεν θα 'μπαινα στην ουρά για να πάρω μάτι την «κάρα του αγίου Μάο». [ ]
[...] Αυτή τη στιγμή η πλατεία είναι φίσκα από κόσμο, χιλιάδες τα άτομα. Κι απ ό,τι θα συνειδητοποιήσω αργότερα, η Τιεν Αν Μεν είναι πάντα φίσκα από προσκυνητές. Έναν κόσμο πειθαρχικά συντεταγμένο σε προκαθορισμένες ελικοειδείς ουρές αναμονής. [ ]

[ ] Φεύγοντας από κει το πλάνο της Ισαβέλλας προβλέπει επίσκεψη στην αυτοκρατορική πρώην Απαγορευμένη Πόλη. [ ] Το εντυπωσιακό είναι τα ανοιχτά πεδία που μεσολαβούν ανάμεσα στο ένα συγκρότημα και στο άλλο και τα οποία είναι κατειλημμένα από πλήθη. Πλήθη Κινέζων. Απ το Πεκίνο; Από επαρχίες; Δεν μπορεί κανείς να το πει. [ ] Αισθάνθηκα ένα είδος ασφυξίας και είπα στη δικιά μου "πάμε να φύγουμε. [ ]
[ ] Αφού βγήκαμε εξουθενωμένοι από τα μεγέθη μάς πλευρίζει ένας τύπος απ αυτούς που διαθέτουν τρίκυκλα ποδήλατα-ταξί. Δεν μου άρεσε από την πρώτη στιγμή η μούρη του. Θα σας πάω εγώ διατείνεται στη νοηματική. Του δείχνω στο χάρτη που θέλουμε να πάμε και το καθίκι μας οδηγεί σ' ένα άσχετο σημείο που προφανώς τον βόλευε. [ ]

[ ] Ξεθεωμένοι σουλατσάρουμε στη συνοικία μας με τα χουτόνγκ για ν' απολαύσουμε κάποια στιγμή τον καφέ μας στο καφέ του φωτογράφου. Ο φωτογράφος είναι ένας τύπος σούι γκένερις, τόσο από συμπεριφορά όσο και από εμφάνιση. [ ]
[ ] Το βράδυ θ' ανακαλύψουμε κι ένα γαμάτο φαγάδικο, το επιλεγόμενο Χοτ Ποτ, που έχει Ιστορία ενός αιώνα. [ ] Εν προκειμένω, προκειμένου να στερηθώ αυτήν την ανυπέρβλητη γαστριμαργική ηδονή προτιμώ να μην ξέρω τι μασάω και τι καταπίνω. [ ]
[ ] Εδώ Πεκίνο, εδώ Πεκίνο.. Εδώ που τα λέμε, ότι και να πεις για την Κίνα θα είναι πάντα λίγο. [ ] Εισβάλουμε λοιπόν στα Θερινά Ανάκτορα, την παραθεριστική εκδοχή της Απαγορευμένης Πόλης, τα οποία συνιστούν ένα τεράστιο σύμπλεγμα από ναούς σ΄ένα αχανές πάρκο με μια τεράστια λίμνη, πάρα πολλά παγοδοειδή περίπτερα και κινέζικα πλήθη. 'Ντάξει, ωραία είναι, δε λέω. [ ]
Διαβάστε περισσότερα στο www.zyrinis.gr.

Ακολουθήστε τη Ροδιακή στο Google News