Οι Ιρλανδοί στρέφονται και πάλι στη μετανάστευση

Πριν από πέντε χρόνια, η Μαρτίνα Φιτζπάτρικ στάθηκε υπερήφανη στο αεροδρόμιο Σάνον περιμένοντας την επιστροφή των δύο μεγάλων της γιων. Ο Τζέιμς και ο Αντριου αισθάνονταν από μικροί μια έλξη για την Αμερική. Κι έτσι, όταν στα είκοσι πέντε τους μετανάστευσ

Πριν από πέντε χρόνια, η Μαρτίνα Φιτζπάτρικ στάθηκε υπερήφανη στο αεροδρόμιο Σάνον περιμένοντας την επιστροφή των δύο μεγάλων της γιων. Ο Τζέιμς και ο Αντριου αισθάνονταν από μικροί μια έλξη για την Αμερική. Κι έτσι, όταν στα είκοσι πέντε τους μετανάστευσαν, η μητέρα τους δέχθηκε στωικά την απόφασή τους.

«Καταλαβαίνετε λοιπόν πώς αισθάνθηκα εκείνη την ημέρα του 2005 που τους περίμενα στο αεροδρόμιο για την οριστική τους επιστροφή», λέει η μητέρα στη Σάντεϊ Τέλεγκραφ. Τα δύο αδέρφια είχαν αποφασίσει να επιστρέψουν στη χώρα τους όταν ο βρυχηθμός του κελτικού τίγρη προκαλούσε τον παγκόσμιο θαυμασμό. Αλλά τώρα μετανιώνουν για την απόφασή τους.

Οι αδελφοί Φιτζπάτρικ ασχολήθηκαν με την αγορά ακινήτων. Αγόρασαν 22 ετοιμόρροπα διαμερίσματα στην περιοχή Μπόλσμπριτζ του Δουβλίνου, τα ανακαίνισαν και τα έριξαν στην αγορά, όπου περίμεναν στην ουρά πολλοί νέοι επαγγελματίες.

«Οι τράπεζες χορηγούσαν τότε δάνεια σε όλους», λέει ο Τζέιμς Φιτζπάτρικ. Το 2006, το μέσο στεγαστικό δάνειο για πρώτη κατοικία ήταν οκτώ φορές υψηλότερο από το μέσο εισόδημα και το κόστος ενός νέου σπιτιού δέκα φορές μεγαλύτερο από το μέσο εισόδημα. Ένα χρόνο αργότερα, όλοι οι μεσίτες της χώρας είχαν πρόβλημα και τα απούλητα σπίτια συσσωρεύονταν. Το φθινόπωρο του 2008, το οικοδόμημα κατέρρευσε.

Στα τέλη εκείνου του χρόνου, εν μέσω μιας παγκόσμιας τραπεζικής αναταραχής, η ιρλανδική κυβέρνηση ανακοίνωσε ένα πρόγραμμα εγγυήσεων ύψους 400 δισεκατομμυρίων ευρώ για τις έξι μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας, περιλαμβανομένης της Anglo Irish.

O πρόεδρος της τελευταίας Σον Φιτζπάτρικ αναγκάστηκε να παραιτηθεί και παραδέχθηκε ότι είχε κρύψει από τους μετόχους περί τα 80 εκατομμύρια ευρώ σε μυστικά δάνεια. Καθώς η τράπεζα κατέρρεε, η κυβέρνηση αναγκάστηκε τον Ιανουάριο του 2009 να την εθνικοποιήσει.

Από τότε, η ιρλανδική οικονομία παραπαίει. Και η ανακοίνωση της περασμένης εβδομάδας ότι η κυβέρνηση θα υιοθετήσει ένα πρόγραμμα ενίσχυσης των τραπεζών ύψους 34 δισεκατομμυρίων ευρώ προκάλεσε κατακραυγή. Η μετανάστευση - που αποτελούσε για αιώνες την απάντηση της Ιρλανδίας στη φτώχεια - δείχνει να είναι και πάλι η μοναδική λύση για ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού.

Οι αδελφοί Φιτζπάτρικ για παράδειγμα, που έχουν υποβάλει ήδη αίτημα για επίδομα ανεργίας, παραβρέθηκαν την περασμένη εβδομάδα σε μια εκδήλωση της Visa First, που έχει κατακλυστεί με αιτήσεις για απασχόληση στο εξωτερικό.

Με την ανεργία να φτάνει φέτος το 13,6%, κάπου 65.000 Ιρλανδοί έχουν εγκαταλείψει τη χώρα. Το Ινστιτούτο Κοινωνικών και Οικονομικών Ερευνών προβλέπει ότι το 2011 θα φύγουν από την Ιρλανδία άλλοι 120.000.

«Διακρίνει κανείς μια εμφανή απελπισία μεταξύ των ανθρώπων που έρχονται στις εκδηλώσεις μας», λέει η Εντουίνα Σάναχαν, που διευθύνει τη Visa First. Οι περισσότερες αιτήσεις για απασχόληση στο εξωτερικό αφορούν τον Καναδά, την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

«Δεν έχω πια εμπιστοσύνη στη χώρα μου», λέει ο Κέβιν Κάλαν, που σκοπεύει να μεταναστεύσει στο Περθ της Δυτικής Αυστραλίας μαζί με την οικογένειά του.

«Έχω ήδη ζήσει τις υφέσεις των δεκαετιών του ’70 και του ’80. Ξεκίνησα τρεις δουλειές, αλλά δεν πάνε καλά. Ειλικρινά με φοβίζει αυτό το τεράστιο χρέος που συγκεντρώνεται πάνω από τα κεφάλια μας λόγω του προγράμματος ενίσχυσης των τραπεζών. Δεν θέλω να πληρώσουν τα παιδιά μου αυτό το χρέος».

Οι αποτυχίες των τραπεζών έχουν καταπλήξει τη χώρα, λέει η Τζόαν Μπάρτον, εκπρόσωπος του Εργατικού Κόμματος για τα χρηματοοικονομικά. «Ολοι οι έλεγχοι απέτυχαν. Ο κόσμος δεν μπορούσε να πιστέψει ότι οι τραπεζίτες, που είχαν γίνει κάτι σαν Αρχοντες του Σύμπαντος, υπήρχε κίνδυνος να αποτύχουν».

Χαρακτηριστική της κρίσης είναι η περίπτωση του Clarence Hotel, που ανήκει στον Μπόνο και τoν The Edge των U2 και έχει ψηφιστεί από το περιοδικό Conde Nast Traveller ως ένα από τα δέκα καλύτερα του κόσμου.

Η τελευταία χρονιά που παρουσίασε κέρδη ήταν το 2006. Και στα τέλη του περασμένου μήνα ανακοίνωσε ότι η ζημία προ φόρων αυξήθηκε κατά 50% και έφτασε τα 1,64 εκατομμύρια ευρώ. Το ξενοδοχείο μείωσε το προσωπικό του κατά 21% και την περασμένη εβδομάδα εγκαινίασε ένα μενού με 9,95 ευρώ, σε μια προσπάθεια να κερδίσει ξανά τους εργαζόμενους του Δουβλίνου.

(Πηγή: Sunday Telegraph)