23ο Περπάτημα Ζωής & Ελπίδας: Μια διαδρομή χωρίς νικητές και ηττημένους

Rodiaki NewsRoom

«Δεν τεμπελιάζω… Έχω αυτοάνοσο νόσημα!». Με αυτό το μήνυμα, αλλά κυρίως με την πίστη ότι η ζωή συνεχίζεται ακόμη κι όταν ο δρόμος γίνεται δύσκολος, πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2026 το 23ο Περπάτημα Ζωής & Ελπίδας του Δωδεκανησιακού Συλλόγου Αυτοάνοσων Νοσημάτων Αρθρίτιδας και Λύκου «ΘΑΛΕΙΑ». Με σημείο εκκίνησης τον Άγιο Παντελεήμονα στην Παλιά Πόλη, άνθρωποι κάθε ηλικίας περπάτησαν μια συμβολική διαδρομή προς τους Μύλους και τον Φάρο του Αγίου Νικολάου, για να επιστρέψουν στο σημείο από όπου ξεκίνησαν. Μια διαδρομή χωρίς νικητές και ηττημένους.

Χωρίς πρώτους και τελευταίους. Γιατί στο Περπάτημα Ζωής & Ελπίδας δεν έχει σημασία ποιος θα φτάσει πρώτος. Έχει σημασία να συμμετέχεις. Να είσαι παρών. Να συνεχίζεις. Και ίσως αυτό τελικά είναι το πιο δυνατό μήνυμα αυτής της διαδρομής, η συμμετοχή στη ζωή. Τα αυτοάνοσα νοσήματα πολλές φορές υψώνουν ένα αόρατο «μη». Ένα «μη» που μπορεί να αφορά όσα ονειρεύεται κανείς, όσα θέλει να κάνει, όσα κάποτε θεωρούσε αυτονόητα. Όμως η ζωή δεν σταματά επειδή εμφανίζεται ένα αυτοάνοσο νόσημα. Μπορεί να αλλάζει ρυθμό.

Μπορεί κάποιες ημέρες να χρειάζεται περισσότερη υπομονή, περισσότερη δύναμη, περισσότερη φροντίδα. Μπορεί να υπάρχουν ημέρες που κάτι απλό γίνεται δύσκολο. Όμως δεν σταματάμε… Γιατί στη ζωή, αυτό που μετρά είναι να συνεχίζεις! Πίσω από μια αναβολή, μια απουσία, μια δυσκολία ή μια ημέρα που κάποιος δεν τα κατάφερε, ίσως να υπάρχει ένας άνθρωπος που παλεύει σιωπηλά με κάτι που οι άλλοι δεν βλέπουν. Γι’ αυτό η ενημέρωση, η πρόληψη, η ευαισθητοποίηση και η κατανόηση δεν είναι απλώς σημαντικές. Είναι απαραίτητες. Και γι’ αυτό το Περπάτημα Ζωής & Ελπίδας δεν αφορά μόνο εκείνους που ζουν με ένα αυτοάνοσο νόσημα. Αφορά όλους μας!

Το 23ο Περπάτημα Ζωής & Ελπίδας, ήταν αφιερωμένο στη μνήμη του Dion Ζαχαρίου, του Δωδεκανήσιου, διεθνούς φήμης ζωγράφου και πολύτιμου συνοδοιπόρου του Δωδεκανησιακού Συλλόγου Αυτοάνοσων Νοσημάτων «ΘΑΛΕΙΑ». Η μνήμη του περπάτησε μαζί μας. Γιατί κάποιοι άνθρωποι μπορεί να φεύγουν από τη ζωή, όμως όσα έδωσαν, όσα μοιράστηκαν και ο τρόπος με τον οποίο στάθηκαν δίπλα στους άλλους, συνεχίζουν να στέκουν δίπλα μας.

Η πόλη έγινε για ακόμη μία φορά μια μεγάλη αγκαλιά. Η φετινή διοργάνωση πραγματοποιήθηκε με τη συνδιοργάνωση της Διεύθυνσης Κοινωνικής Αρωγής της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, με την πολύτιμη στήριξη του Περιφερειάρχη κ. Γιώργου Χατζημάρκου και του Αναπληρωτή Περιφερειάρχη κ. Απόστολου Ασπράκη. Είχαμε επίσης τη στήριξη του Δήμου Ρόδου, και ιδιαίτερα του Δημάρχου κ. Αλέξανδρου Κολιάδη, του κ. Γιώργου Γκιόκα από το Γραφείο Δημάρχου, της Προέδρου της Δημοτικής Κοινότητας Ρόδου κας Σουσάνας Καρδούλια και της Αναπληρώτριας Διευθύντριας Πολιτισμού Δήμου Ρόδου κας Νάνσυ Τρυποσκούφη.

Τη δική τους ξεχωριστή παρουσία στη φετινή διοργάνωση είχαν η Σχολή Χορού Βάλια Χριστίνα Καρβέλη, καθώς και οι μουσικοί Στέργος Βόλας και Δημήτρης Βασιλαράς, προσθέτοντας κίνηση, μουσική και ζωντάνια στη διαδρομή μας. Ξεχωριστή θέση στη φετινή δράση είχε και το κιόσκι μας στην Πλατεία Κύπρου, όπου από την Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου έως και το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου, συναντήσαμε συμπολίτες μας άλλα και επισκέπτες του νησιού, μιλήσαμε μαζί τους, ενημερώσαμε για το έργο του Δωδεκανησιακού Συλλόγου «ΘΑΛΕΙΑ» και προσκαλέσαμε ακόμη περισσότερους ανθρώπους να περπατήσουν μαζί μας. Ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στους συνοδοιπόρους μας. Καμία δράση μας δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί χωρίς ανθρώπους που επιλέγουν να σταθούν δίπλα μας. Γι’ αυτό η πρόεδρος Θάλεια Γεωργά, η οργανωτική επιτροπή και τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου του Δωδεκανησιακού Συλλόγου Αυτοάνοσων Νοσημάτων Αρθρίτιδας και Λύκου «ΘΑΛΕΙΑ» εκφράζουν ένα μεγάλο, ειλικρινές ευχαριστώ από καρδιάς σε όλους τους χορηγούς και υποστηρικτές του 23ου Περπατήματος Ζωής & Ελπίδας.

Οι επιχειρηματίες του νησιού στάθηκαν και φέτος, στην πλειονότητά τους, έμπρακτα και γενναιόδωρα στο πλευρό μας, αποδεικνύοντας πως η κοινωνική προσφορά δεν είναι μόνο μια πράξη στήριξης, αλλά μια επιλογή να είσαι μέρος μιας προσπάθειας που αφορά όλους μας. Μέσα σε κάθε μεγάλη προσπάθεια, βέβαια, υπάρχουν και μικρές δυσκολίες και διαφορετικές αντιλήψεις. Τις αντιμετωπίζουμε με ψυχραιμία και σεβασμό, χωρίς να αφήνουμε τίποτα να επισκιάσει αυτό που πραγματικά έχει σημασία, τη διάθεση των ανθρώπων να προσφέρουν, να συνυπάρχουν και να στηρίζουν ο ένας τον άλλον. Και αυτό είναι που επιλέγουμε να κρατήσουμε από το φετινό μας Περπάτημα· τους ανθρώπους που άνοιξαν την πόρτα τους, έδωσαν τον χρόνο τους, προσέφεραν, συνεργάστηκαν και έγιναν συνοδοιπόροι μας.

Ιδιαίτερες ευχαριστίες στον Κώστα Θωμάτο, για τα υπέροχα μπλουζάκια της φετινής διοργάνωσης, αλλά και στον νέο μας συνοδοιπόρο Φώτη Γιαννίκη και τη Χριστίνα, που έδωσαν χρώμα και μορφή στο φετινό έντυπο υλικό. Θερμές ευχαριστίες στο χορηγό προβολής μας Vibrande Digital Marketing, και ιδιαίτερα στον Κώστα Φλοσκάκη, την Αθηνά Καλτσίκη και την Κατερίνα Αδελφουλάκου, για την έμπνευση και δημιουργία των καλλιτεχνικών μας βίντεο. Ευχαριστούμε θερμά τον Γενικό Διευθυντή των Εκπαιδευτηρίων «ΡΟΔΙΩΝ ΠΑΙΔΕΙΑ» κ. Κυριάκο Κυριακούλη, για το κάλεσμα και τη συμπαράστασή τους, καθώς και τον κ. Μιχάλη Ροδίτη, υπεύθυνο της Μαρίνας Ρόδου, για την παραχώρηση του χώρου. Ευχαριστούμε τον Γιάννη Παπαθεοδώρου, που μας συντρόφευσε μουσικά στο κιόσκι μας, καθώς και τον Μανώλη Λαουδίκο και το επιτελείο του, που χάρισαν στο κοινό ένα ξεχωριστό θέαμα. Τον Φώτη Γιακουμάκη, που έντυσε το Περπάτημά μας με ήχο και φως, μα και τον αντιδήμαρχο επικοινωνίας Γιώργο Πάττα που έγραψε και αφιέρωσε στον Σύλλογο μας, ένα τρυφερό τραγούδι.

Τον αγαπημένο μας Μιχάλη Κάκκαρη, που βρίσκεται πάντα εκεί, φροντίζοντας για το ρεύμα και όλα όσα χρειάζονται. Τον φωτογράφο μας Μιχάλη Βογιατζή - Photo Care Studio, που κρατά μέσα από τον φακό του τις στιγμές, τα χαμόγελα και τις συγκινήσεις μας. Το Σώμα Εθελοντών Σαμαρειτών, Διασωστών και Ναυαγοσωστών Ρόδου, που έδωσαν και φέτος το παρών για τη φροντίδα και την ασφάλεια όλων. Και βεβαίως, όλα τα Μέσα Έντυπου και Ηλεκτρονικού Τύπου, που με σεβασμό και συνέπεια αναδεικνύουν το έργο μας και βοηθούν το μήνυμά μας να φτάνει ακόμη πιο μακριά. Και υπάρχουν και εκείνοι που δεν χρειάζονται συστάσεις… Οι άνθρωποι που δεν εμφανίζονται μόνο όταν έρθει η ώρα της εκδήλωσης, αλλά είναι εκεί πριν, κατά τη διάρκεια και μετά. Με τρυφερότητα και διάθεση προσφοράς. Οι πολύτιμοι εθελοντές μας, ήταν όλοι εκεί! Στο κιόσκι, στο ρεύμα, στα φώτα, στα νερά, στη διαδρομή.

Γιατί οι εθελοντές δεν χρειάζονται θόρυβο και διαφήμιση, χρειάζονται ενέργεια και παρουσία! Και εμείς είμαστε ευγνώμονες γιατί τα έχουμε όλα! Ένα ξεχωριστό ευχαριστώ στον αθλητικογράφο Γιώργο Αθανασίου, τον καθηγητή φυσικής αγωγής Νίκο Μαντικό, τον καθηγητή φυσικής αγωγής Σταμάτη Καζάνα, τον αντιπρόεδρό μας Στέργο Παρασκευά, την κοινωνική λειτουργό Γεωργία Ρηγοπούλου και τον Ηλία Νάκο, τη γραμματέα μας Ελένη Αλεξανδρή, την Αναστασία Διακοσταυριανού-Μίχαλου, την Ιωάννα Τσοπανάκη και τον Τσαμπίκο Πεταυράκη, τη Βάσω Πεζουβάνη και τον Σάκη Νέγκα, την Αντωνία Κακκάλου, την Μαίρη Αποστολίδου και την Ειρήνη Αντωνιάδου που μας έστελνε τη θετική της ενέργεια από τη μαγική Σύμη. Και φυσικά, ένα μεγάλο και ιδιαίτερα τρυφερό ευχαριστώ στην ομάδα των εφήβων εθελοντών μας, Μελίνα, Πένυ, Αθανασία, Αντωνία, Κυριακή, Αλκμήνη, αλλά και τον μικρό μας Αυγουστίνο.

23 χρόνια το Περπάτημα Ζωής & Ελπίδας συνεχίζει να μας θυμίζει κάτι απλό και συνάμα πολύτιμο, δεν χρειάζεται να είμαστε δυνατοί κάθε μέρα. Χρειάζεται όμως να μη σταματάμε να ελπίζουμε. Και ίσως ακόμη περισσότερο, χρειάζεται να ξέρουμε πως, όταν έρθει μια δύσκολη μέρα, υπάρχει κάποιος δίπλα μας. Κάποιος που θα ακούσει. Κάποιος που θα καταλάβει. Κάποιος που δεν θα ζητήσει εξηγήσεις για την κούραση, τον πόνο ή για όσα εκείνη τη μέρα δεν μπορέσαμε να κάνουμε. Αυτό είναι για εμάς το «μαζί». Αυτό σημαίνει συνοδοιπόρος. Και αυτό είναι το βαθύτερο νόημα του Περπατήματος Ζωής & Ελπίδας. Να περπατάμε όχι επειδή ο δρόμος είναι πάντα εύκολος, αλλά επειδή κανείς δεν χρειάζεται να τον διανύσει μόνος.

Η πρόεδρος Θάλεια Γεωργά, η οργανωτική επιτροπή και τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Δωδεκανησιακού Συλλόγου Αυτοάνοσων Νοσημάτων Αρθρίτιδας και Λύκου «ΘΑΛΕΙΑ» ευχαριστούν από καρδιάς όλους όσοι περπάτησαν μαζί μας, όλους όσοι βρέθηκαν στο κιόσκι μας, όλους όσοι πρόσφεραν, στήριξαν και μοιράστηκαν το μήνυμά μας. Αλλά και εκείνους που θέλησαν να είναι κοντά μας και δεν τα κατάφεραν. Γιατί, όταν το ¨μαζί¨ γίνεται πράξη, κανείς δεν περπατά μόνος.