Δώρα Σπανού: Όταν η ζωή μπαίνει διαρκώς σε αναμονή

Rodiaki NewsRoom

Τους ζητάμε να σπουδάσουν, να δουλέψουν, να φύγουν από το πατρικό, να κάνουν οικογένεια, να κάνουν παιδιά, να χτίσουν το μέλλον τους. Κι ύστερα τους αφήνουμε να κοιτούν τον μισθό τους και να αναρωτιούνται: "Και τώρα πώς θα ζήσω;"
Δεν είναι μόνο η ακρίβεια. Δεν είναι μόνο το ενοίκιο. Δεν είναι μόνο οι μισθοί, που δεν ακολουθούν το κόστος της ζωής. Είναι αυτό που όλα αυτά, δημιουργούν μέσα στον άνθρωπο.
Όταν κάθε μήνα, τα χρήματα τελειώνουν πριν τελειώσει ο μήνας, το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό. Γίνεται ψυχολογικό. Γίνεται αναβολή. "Αργότερα θα φύγω από το σπίτι". "Αργότερα θα κάνω οικογένεια". "Αργότερα θα ταξιδέψω". "Αργότερα θα κάνω κάτι για μένα".
Μόνο που το "αργότερα", μπορεί να γίνει τρόπος ζωής.

Η Eurostat καταγράφει, ότι οι νέοι στην Ελλάδα εγκαταλείπουν το πατρικό τους, πολύ αργότερα από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο (όχι γιατί δεν θέλουν, αλλά γιατί δεν μπορούν), ενώ η χώρα βρίσκεται στις υψηλότερες θέσεις της Ευρώπης, ως προς την επιβάρυνση των νοικοκυριών από τη στέγαση.
Πίσω όμως από τους αριθμούς, υπάρχει κάτι που δεν μετριέται εύκολα: η αίσθηση ότι όσο κι αν προσπαθείς, δεν προχωράς.
Η αίσθηση του βάλτου που δεν σου επιτρέπει να χαλαρώσεις, γιατί θα πνιγείς.
Και αυτό, είναι επικίνδυνο για μια κοινωνία. Γιατί όταν η εργασία δεν προσφέρει προοπτική, όταν η προσπάθεια δεν οδηγεί σε αυτονομία και όταν τα όνειρα μετατρέπονται σε έξοδα, που "δεν παίρνει η τσέπη", ο άνθρωπος δεν χάνει μόνο χρήματα. Χάνει την προσδοκία.
Το ίδιο βάρος, αγγίζει και τους μεγαλύτερους. Συνταξιούχοι, που μετρούν τη σύνταξή τους για να καλύψουν τις ανάγκες τους, ακόμη και την υγεία και τα φάρμακα τους, με φόβο μήπως ξοδέψουν ένα ευρώ παραπάνω στην λαϊκή και δεν βγει ο μήνας.
Στην Ελλάδα του 2026, η οικονομική πίεση δεν έχει ηλικία.
Γι’ αυτό η συζήτηση, δεν μπορεί να περιορίζεται, στην ανοησία του 'πόσο τάχα μου αυξήθηκε η οικονομία".
Πρέπει να "δούμε, αν ο άνθρωπος σε αυτή την χώρα, μπορεί να αναπνεύσει και να έχει ζωή.
Χρειάζονται: προσιτή κατοικία, εισόδημα που να ανταποκρίνεται στο κόστος ζωής, ουσιαστική προστασία των ευάλωτων νοικοκυριών και πρόσβαση στην υγεία χωρίς οικονομικό φόβο. Και χρειάζεται κάτι ακόμη: οι πολιτικές επιτέλους, να κρίνονται από το αποτέλεσμα στη ζωή των ανθρώπων, όχι από το πόσο ωραία παρουσιάζονται, με προεκλογικά πυροτεχνήματα κάθε φορά.
Γιατί μια κοινωνία, δεν μπορεί να ζητά από τους ανθρώπους της να κάνουν όνειρα και ταυτόχρονα να τους μαθαίνει να τα αναβάλλουν.
Το πιο ακριβό πράγμα που μπορεί να χάσει ένας άνθρωπος, δεν είναι τα χρήματά του. Είναι η πίστη, ότι το αύριο μπορεί να είναι καλύτερο από το σήμερα.

*Δώρα Σπανού
Σύμβουλος ψυχικής υγείας Transactional Analysis : Ύπαρξις-ιδρυμα Eric Bern.
Mind fullness techniques: ΕΚΙΣΥΠ.
Relesensipe coach: ICM ACADEMY.
Εκπαιδευόμενη στην Συνθετική Παιγνιόδραση- θεραπευτική προσέγγιση μέσα από την σωματική έκφραση και την τέχνη: Εμψυχωσις