Γιάννης Παρασκευάς: «Η πολιτική, η οικονομία και το χρέος»

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο
Γιάννης Παρασκευάς

«Θάνατος είναι το χρέος μας για την δωρεά της ζωής
Χρέος είναι ο θάνατος της ζωής και της βούλησης»

Η βιωματική μας εμπειρία, από τη λειτουργία των πιο καθοριστικών δρώντων στην ζωή μας, «πολιτικης και οικονομίας», γεννά ένα ερώτημα, το οποίο επιδέχεται πολλές απαντήσεις και που αυτές εξαρτώνται, από το ποιος θεράπων είναι αυτός που απαντά.

Πολιτική και οικονομία είναι οι δρώντες που διαμορφώνουν τις συνθήκες κοινωνικής συμβίωσης, τους όρους παραγωγής και παραγωγικών διαδικασιών και τέλος τις διαδικασίες διανομής του παραγόμενου πλούτου.

Κύριος στόχος της πολιτικής, οφείλει και πρέπει να είναι η ευημερία των πολιτών, η ισονομία, η ισοπολιτεία και η ορθή κατανομή του παραγόμενου πλούτου.

Σε μια τέτοια ευνομούμενη πολιτεία δεν επιτρέπεται η υπερσυσσώρευση πλούτου και δεν επιτρέπεται η φτωχοποίηση της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας.

Η κατανομή του πλούτου στις μέρες μας, παίρνει πυραμιδική μορφή, ο πλούτος σωρεύεται στην κορυφή σε μια ελάχιστη μειοψηφία και η φτώχεια-η ανέχεια βρίσκετραι στη μεγάλη βάση της πυραμίδας.

Το χρέος του Νομοθέτη σε μια ευνομούμενη πολιτεία, είναι η διαμόρφωση των κανόνων λειτουργίας της πολιτείας που δεν θα επιτρέπουν την καταλήστευση του πλούτου, την υπερσυσσώρευση και τη φτωχοποίηση.

Η Νομοθεσία είναι ο διαμορφωτής των κανόνων κοινωνικής συμβίωσης, με στόχο τη δημιουργία πολιτων με συναίσθηση των υποχρεώσεων και των δικαιωμάτων τους.

Το όποιο οικονομικό σύστημα και πάλι σε μια ευνομούμενη πολιτεία, όφειλε να λειτουργεί μέσα σε αυτά τα πλαίσια, της δικαιοσύνης, της ισονομίας και της ισοπολιτείας.

Σήμερα σε Παγκόσμιο σχεδόν επίπεδο, η οικονομία απεμπολεί αυτές τις στοχεύσεις, επιλέγει άναρχες λειτουργίες, με τελική στόχευση την υπερσυσσώρευση του πλούτου σε πολύ λίγα χέρια και την υπερδιόγκωση του χρέους, ιδιωτικού και δημόσιου.

Τα δύο εμφανή αποτελέσματα, υπερσυσσώρευση και διόγκωση του χρέους, είναι αποτελέσματα της στρεβλής διαδικασίας κατανομής του παγκόσμιου πλούτου.

Θεωρητικά, αν η κατανομή του πλούτου ήταν ευνομούμενη, δεν θα είχε σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία του χρέους ιδιωτικού και δημοσίου, το χρέος είναι απότοκο της υπερσυσσώρευσης.

Ποιος ευθύνεται για όλα αυτά, η απάντηση από ένα δίκαιο κριτή είναι, ότι «την ευθύνη τη φέρουν η πολιτική και εκφραστές της», νομοθέτες και η απάντηση του ποιος οφείλει να δώσει λύση στο πρόβλημα, είναι μα, η ΠΟΛΙΤΙΚΗ.

Πολλοί ισχυρίζονται και πολύ περισσότερο, Οικονομολογούντες οικονομολόγοι και οικονομολογούντες αναλυτες, ότι δεν μπορει και δεν είναι δυνατόν να ελεγχθεί η λειτουργία των ισχυρώ οικονομικών παραγόντων ή με μια λέξη το διεθνές χρηματοπιστωτικό συστημα.

Μια ερώτηση σε αυτούς που ισχυρίζονται αυτά: λειτουργούν όλοι σε ένα θεσμικό-πολιτικο-οικονομικό πλαίσιο; Ποιος διαμόρφωσε αυτό το πλαίσιο; Δεν διαμορφώθηκε με πολιτικές αποφάσεις και με νόμους που ψήφισαν διάφορα κοινοβούλια;

Με δεδομένο ότι έτσι λειτουργούν, ποιο το πρόβλημα διαφοροποίησης του Νομοθετικού πλαισίου λειτουργίας τους;

Απαντούν οι θιασώτες αυτής της άποψης ότι, το πολιτικο σύστημα είναι υποχείριο του χρήματος και εξαρτώμενο από αυτό και ότι σε μια προσπάθεια αλλαγής του Νομοθετικού πλαισίου, εχει το χρήμα τη δυνατότητα απορρύθμισης των αγορών και στραγγαλισμού των Κρατών με την άρνηση δανεισμού.

Η παρεμβατική δύναμη του χρηματοπιστωτικού συστήματος δεν προέκυψε από το νομοθετικό πλαίσιο που διαμόρφωσαν και ψήφισαν οι πολιτικές δυνάμεις;

To Διεθνες πολιτικο κατεστημένο, απεμπόλησε τη δύναμη και τις ευθύνες του, τα εκχώρησε στο χρηματοπιστωτικό σύτημα και από αφεντικό έγινε υπηρέτης.

Τους δήθεν εκλεγμένους πολιτικούς εκπροσώπους μας, εύκολα τους ελέγχουν, δεν μπορούν να ελέγξουν τα κοινωνικά σύνολα και για αυτόν τον λόγο, φρόντισαν να τα αλυσοδέσουν με τις αλυσίδες του ΧΡΕΟΥΣ, ιδιωτικού και δημόσιου.

«Ο θανατος είναι το χρέος μας για τη δωρεά της ζωης και το χρέος είναι ο θάνατος της ζωής και της ελεύθερης βούλησης».

Υπαρχει απαντηση- υπάρχει λύση; NAI

Είναι πολλά τα παραδείγματα όπου Κράτη κατάφεραν να επιβιώσουν παρά την επιβολή οικονομικών κυρώσεων, παρα τη δήμευση καταθέσεων τους και την απαγόρευση οικονομικών ανταλλαγών.

Αυτή η στρεβλή λειτουργία του Διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, που μόνο στόχο εχει την υπερσυσσώρευση πλούτου, την ανεξέλεγκτη παραγωγή άυλου πλούτου και τη δημιουργία ιδιωτικού και δημόσιου χρέους, οδήγησε χώρες και χώρες στην προσπάθεια απεμπλοκής των οικονομιών τους από αυτό το δολαριοκίνητο οικονομικό συστημα.

Το Τραπεζικό Διεθνες συστημα με τους κανόνες λειτουργίας του, που θέσπισαν οι νομοθέτες, υλοποιεί τις μεθοδεύσεις καταλήστευσης του δημόσιου πλούτου, χειραγωγεί την κυκλοφορία του χρήματος, με διάφορα δήθεν χρηματοπιστωτικά προϊόντα, δημιουργεί τον άυλο πλούτο, την υπερσυσσώρευση και το χρέος.

-Λειτουργούν οι Τραπεζες με ένα νομοθετικό πλαίσιο που ψηφίστηκε από κυρίαρχο Νομοθετικό σώμα, τη Βουλή;

-Με διάφορους Νόμους δεν μας επιβάλουν την εκπλήρωση των διαφόρων υποχρεώσεων μας ως πολίτες ( φόροι, τέλη, παράβολα, ΕΝΦΙΑ, μισθοί, συντάξεις, ασφαλιστικές εισφορές, πρόστιμα κλπ.) να ικανοποιούνται μέσω Τραπεζών με το αζημίωτο για τις Τραπεζες;

-Τα funds με νόμους δεν δημιουργήθηκαν, με νόμους δεν προστατεύεται η ασυδοσία τους, με νόμους δεν μετατρέπουν τα δάνεια (την ιδιωτική περιουσία) σε χρηματοπιστωτικά προϊόντα, με νόμους δεν πουλήθηκαν σε τιμές εξευτελισμού, με νόμους δεν διέπεται η όλη λειτουργία τους και η δημοσιοποίηση των προσωπικών δεδομένων;

-Με νόμους δεν ξεπουλήθηκε όλος ο δημόσιος πλούτος, (ΤΑΥΠΕΔ), όπως ισχυρίζονται κάποιοι με την πίεση της ΕΕ, γιατί δεν αρχίζει μια επαναδιαπραγμάτευση, αφού ο χρονος των μνημονίων έληξε;

-Για ποιους λόγους οι τράπεζες να έχουν δισεκατομμύρια κέρδη αφορολόγητα από τη συνεργασία τους με το δημόσιο;

-Για ποιο λογο δεν ιδρύεται μια δημόσια ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ με απόλυτο εθνικό έλεγχο, που μέσω της οποίας θα διακινούνται μισθοί, συντάξεις, ασφαλιστικές εισφορές, φόροι, τέλη, κλπ., και οι κάθε μορφής ευρωπαϊκού προγράμματος;

Η υπερσυσσώρευση και το χρέος γκρέμισαν όχι και λίγες αυτοκρατορίες.