Γιώργος Σάββενας: Ο δημόσιος χώρος δεν είναι απλά ένας κενός καμβάς

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Γιώργος Σάββενας
Αρχιτέκτονας

Οι ζωγραφιές στα ΚΑΦΑΟ (τα γνωστά υπαίθρια μεταλλικά κουτιά τηλεπικοινωνιών του ΟΤΕ) αποτελούν μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία αστικής τέχνης (street art), η οποία τα τελευταία χρόνια έχει εξαπλωθεί σε πολλές πόλεις της Ελλάδας.

Στόχος της είναι να μετατρέψει τα γκρίζα, μουντά και συχνά βανδαλισμένα κουτιά σε μικρούς υπαίθριους πίνακες ζωγραφικής.

Η τέχνη στον δημόσιο χώρο είναι πολιτισμός.
Είναι έκφραση, είναι δημιουργία, είναι ζωή.

Για τον λόγο αυτό, τέτοιες εικαστικές παρεμβάσεις μπορούν να αποτελέσουν μια ιδιαίτερα θετική εξέλιξη για τις πόλεις μας.

Ως αρχιτέκτονας όμως, αισθάνομαι την ανάγκη να καταθέσω απλά έναν προβληματισμό.

Στην αρχιτεκτονική, ακόμη και η πιο μικρή επέμβαση σε ένα κτίριο ή στον δημόσιο χώρο προϋποθέτει κανόνες, εγκρίσεις, αλλά κυρίως σεβασμό στο περιβάλλον όπου εντάσσεται.

Διαδικασίες που πολλές φορές δοκιμάζουν την καλλιτεχνική μας φύση.

Είναι όμως πρόκληση να καταφέρνεις να δημιουργείς μέσα στο πλαίσιο μιας ευνομούμενης πολιτείας.

Γιατί να μη διέπει η ίδια αρχή και αυτές τις εικαστικές παρεμβάσεις;

Ιδιαίτερα όταν αυτές πραγματοποιούνται σε περιοχές με έντονη ιστορική και αρχιτεκτονική ταυτότητα, όπως τα Μαράσια της Ρόδου, όπου ακόμη και οι πιο μικρές παρεμβάσεις επηρεάζουν τη συνολική εικόνα του τόπου.

Δεν θέλουμε να περιοριστεί η δημιουργικότητα.

Αντιθέτως, να προκαλέσουμε τον δημιουργό, ώστε να δράσει δημιουργικά σε έναν χώρο που ανήκει σε όλους μας.

Ο σεβασμός στον δημόσιο χώρο δεν περιορίζει την τέχνη.

Αντίθετα, της δίνει τη δυνατότητα να αναδειχθεί, να διαρκέσει και να αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερη αξία.

Η ανησυχία μου δεν αφορά μόνο τις ίδιες τις ζωγραφιές.

Αφορά το μήνυμα που εκπέμπουμε ως κοινωνία.

Αν αποδεχθούμε ότι οποιαδήποτε επέμβαση στον δημόσιο χώρο μπορεί να γίνεται χωρίς ένα σαφές θεσμικό και αισθητικό πλαίσιο, τότε αυτό πού σταματά;

Αναμφίβολα, ο δημόσιος χώρος έχει ανάγκη από περισσότερη ελευθερία στην τέχνη.

Μια τέχνη που να συνομιλεί με τον τόπο και τον άνθρωπο.

Ο δημόσιος χώρος δεν είναι όμως ένας κενός καμβάς.

Είναι η κοινή μας μνήμη, η κοινή μας αισθητική και τελικά η κοινή μας ευθύνη.