Θλίψη για την απώλεια της Μαρίας Λαδά – Ερωτήματα από τον Σύλλογο ΑμεΑ για την ασφάλεια και την προσβασιμότητα στο «Ελευθέριος Βενιζέλος»

Rodiaki NewsRoom

Ο Σύλλογος ΑμεΑ Επαρχίας Ρόδου εκφράζει την απέραντη θλίψη του για τον άδικο χαμό της Μαρίας Λαδά η οποία έφυγε αιφνιδίως από τη ζωή χθες Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου στην Αθήνα, έπειτα από τραγικό περιστατικό στον χώρο του αεροδρομίου Αθηνών «Ελευθέριος Βενιζέλος».

Σε ανακοίνωση του αναφέρει τα ακόλουθα:

Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει μέχρι τώρα γνωστά, κατά τη διαδικασία αποβίβασης με μικρό όχημα εξυπηρέτησης επιβατών με μειωμένη κινητικότητα, η ράμπα φέρεται να μην προσαρμόστηκε σωστά, με αποτέλεσμα να υπάρχει κενό στην έξοδο. Ο οδηγός προσπάθησε να βοηθήσει τη Μαρία Λαδά, ωστόσο έπεσαν και οι δύο μαζί στο κενό. Είναι αδιανόητο στο μεγαλύτερο αεροδρόμιο της χώρας, στη βασική πύλη εισόδου της Ελλάδας, να μην διασφαλίζονται οι αναγκαίες συνθήκες ασφάλειας και προσβασιμότητας για τα άτομα με αναπηρία.

Η Μαρία Λαδά δεν ήταν απλώς ένα ενεργό μέλος της κοινότητάς μας. Υπήρξε πρωτοπόρος στον αγώνα για την προσβασιμότητα, την ασφάλεια μετακίνησης και την ισότιμη συμμετοχή των ΑμεΑ στην κοινωνική ζωή. Με τεκμηριωμένες παρεμβάσεις, δημόσιες τοποθετήσεις και διεθνή παρουσία, διεκδικούσε επί χρόνια αυτό που σε μια σύγχρονη δημοκρατία θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο: ασφαλείς, προσβάσιμους και ανθρώπινους δημόσιους χώρους για όλους. Υπήρξε πρωτοπόρος στον αγώνα για την προσβασιμότητα, την ασφάλεια μετακίνησης και την ισότιμη συμμετοχή των ΑμεΑ στην κοινωνική ζωή. Ήρθε στην Αθήνα από την Κεφαλονιά για να μιλήσει σε διεθνές συνέδριο για σπάνιες ασθένειες, συνεχίζοντας μέχρι την τελευταία στιγμή τον αγώνα της για ενημέρωση και ενδυνάμωση των ανθρώπων με αναπηρία και σπάνιες παθήσεις..

Το τραγικό αυτό περιστατικό δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ένα ακόμη δυστύχημα, ανάμεσα σε τόσο άλλα που έχουν προηγηθεί, αλλά ως καμπανάκι για την ουσιαστική εφαρμογή των κανόνων προσβασιμότητας, θέτοντας δημόσια ερωτήματα για την ασφάλεια των υποδομών, τον έλεγχο και τη λογοδοσία των αρμόδιων φορέων. Αναδεικνύει με τον πιο σκληρό τρόπο ότι η προσβασιμότητα δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια, ούτε γραφειοκρατική υποχρέωση — είναι ζήτημα ασφάλειας, αξιοπρέπειας και ζωής.

Το τραγικό αυτό συμβάν μάς υποχρεώνει να θέσουμε δημόσια ερωτήματα:

**Πόσο ασφαλείς είναι πραγματικά οι υποδομές μετακίνησης για τους ανθρώπους με αναπηρία;

**Πόσο συστηματικά ελέγχεται η εφαρμογή των κανόνων προσβασιμότητας;

**Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη όταν οι ελλείψεις κοστίζουν ανθρώπινες ζωές;

**Πόσο ουσιαστική είναι στη πραγματικότητα η προσβασιμότητα σε όλους τους δημόσιους χώρους?

**Πόσο ασφαλείς είναι οι μετακινήσεις για τα ΑμεΑ σε όλη την αλυσίδα?

Η προσβασιμότητα δεν είναι διακοσμητική πρόβλεψη απαιτείται πραγματική ένταξη, όχι μόνο τυπικές διακηρύξεις. Οι Ελληνίδες και οι Έλληνες με αναπηρία, χρόνιες και σπάνιες παθήσεις και τα εκατομμύρια των επισκεπτών της χώρας, να νοιώθουν ότι υπάρχει πιστοποιημένη ασφάλεια σε όλη την αλυσίδα μετακίνησης , από κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό, ότι υπάρχει θεσμικός έλεγχος και λογοδοσία των υπευθύνων, και ότι δεν κινδυνεύουν οι ζωές τους.

Σύσσωμο το αναπηρικό κίνημα της χώρας, και ο Σύλλογος μας , με θλίψη αποχαιρετά την Μαρία Λαδά, εκφράζει τα συλλυπητήρια και τη συμπαράστασή του στην οικογένειά της και στους δικούς της ανθρώπους. Δεσμευόμαστε ότι ο αγώνας της δεν σταματά εδώ, και η φωνή της που μέχρι τη τελευταία στιγμή απαιτούσε να μην αφήνεται κανείς πίσω , θα συνεχίσει να ακούγεται μέσα από εμάς…….".