Μαρία Καρίκη: Όταν χρειάζεσαι βοήθεια, αλλά δεν το παραδέχεσαι...

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η

Μαρία Καρίκη

Ψυχολόγος, MSc

Περνάµε διάφορες φάσεις στη ζωή µας. Άλλοτε νιώθουµε δυνατοί και πολύ ενεργοί κι άλλοτε ευάλωτοι ή εξαντληµένοι σωµατικά και ψυχικά. Ανάλογα µε τα όσα βιώνουµε, πιάνουµε τον εαυτό µας να αντιδρά συναισθηµατικά θετικά ή αρνητικά. Ως ένα σηµείο, πρόκειται για µια φυσιολογική διαδικασία, όπου παρατηρούµε εναλλαγές στη διάθεση και στη συµπεριφορά µας ως “δράση-αντίδραση” στα διάφορα γεγονότα που συµβαίνουν γύρω µας. Τι γίνεται, όµως, όταν αντιλαµβανόµαστε ότι κάτι µέσα µας είναι αρνητικό, δεν είναι περαστικό κι επιµένει!

Υπάρχουν φορές που αισθανόµαστε ότι αγγίζουµε ή και ξεπερνάµε τα όρια της ανοχής και αντοχής µας. Όταν κάτι µας ταλαιπωρεί για αρκετό καιρό και δεν ξέρουµε πώς να βγούµε από αυτό, όταν κάτι µας αποµυζά ψυχικά και αισθανόµαστε εγκλωβισµένοι ή και σε αδιέξοδο, τότε οι επιπτώσεις στην ψυχική µας κατάσταση είναι πιο έντονες και µπορεί να διαρκέσουν περισσότερο. Είναι σηµαντικό να αντιλαµβανόµαστε το πώς νιώθουµε ανά διαστήµατα ή και ανά περιστάσεις. Να παρατηρούµε τον εαυτό µας και να εντοπίζουµε τυχόν αρνητικές µεταβολές.

Θα έρθουν και οι στιγµές που µπορεί να θεωρήσουµε ότι δεν µπορούµε να ξεφύγουµε από αυτό που βιώνουµε ή ότι κανείς δεν µπορεί να µας καταλάβει ή και να µας βοηθήσει. Μέσα στη συναισθηµατική σύγχυση και στη µαταίωση είναι πιθανό όλα να µας φαντάζουν αρνητικά και ανυπέρβλητα. Ωστόσο, δεν είναι έτσι. Όταν δεν καταφέρνουµε να ορθοποδήσουµε µόνοι µας, χρειάζεται να ενθαρρύνουµε τον εαυτό µας να αναζητήσει βοήθεια έξωθεν. Ένας φίλος, ένας συγγενής, ο σύντροφος... Οποιοσδήποτε µπορεί να µας ακούσει πραγµατικά και να δείξει αυθεντικό ενδιαφέρον. Χρειαζόµαστε το υποστηρικτικό µας δίκτυο στις δύσκολες στιγµές µας. Αν δεν µας είναι αυτό αρκετό, µπορούµε και να απευθυνθούµε σε έναν ειδικό.

Το ζητούµενο είναι να µην περάσουµε µόνοι µας οτιδήποτε µας βαραίνει και µας καταρρακώνει. ∆εν χρειάζεται να µένουµε σιωπηλοί, να υπεραναλύουµε µέσα στο µυαλό µας και να φτιάχνουµε διάφορα σενάρια, χωρίς να έχουµε κάποιον να εκφράσουµε τα όσα σκεφτόµαστε και νιώθουµε. Χωρίς κάποιον απέναντί µας, που να νοιάζεται και να ενδιαφέρεται, µπορούµε να βυθιστούµε πολύ εύκολα σε σκέψεις συναισθηµατικές, οι οποίες ίσως και να µην ισχύουν ή να είναι υπερβολικά διατυπωµένες. Έχουµε όλοι ανάγκη σε µια δύσκολη περίοδο έναν συνοµιλητή, έναν φίλο, έναν ακροατή, κάποιον να µοιραστούµε τα όσα µας αγωνιούν και µας πνίγουν.

Πολλοί άνθρωποι διστάζουν να παραδεχτούν ότι χρειάζονται βοήθεια. Ακόµα κι αν το αναγνωρίζουν, δε νιώθουν άνετα να εκφράσουν τα πιο ενδόµυχά τους σε άλλους. Αναβάλλουν, αποφεύγουν την εκδήλωση των σκέψεων και των συναισθηµάτων τους. Ίσως, θεωρούν, ότι αυτό θα τους κάνει να φανούν αδύναµοι. Ίσως, δεν εµπιστεύονται αρκετά κάποιον, ώστε να εκτεθούν τόσο πολύ. Ίσως και να πιστεύουν ότι κανείς άλλος πέραν του εαυτού τους δεν µπορεί να καταλάβει τι ακριβώς περνάνε µέσα τους. Πρόκειται για αντιστάσεις, όµως, που καθυστερούν τη θεραπεία. Λανθασµένες αντιλήψεις και στερεότυπα µας αποµακρύνουν από το αυτονόητο που είναι να µιλήσουµε όταν δεν αντέχουµε άλλο!

Ο χρόνος που αφήνουµε να περάσει είναι κρίσιµος. Όσο περισσότερο αγνοούµε την ανάγκη µας για βοήθεια, τόσο περισσότερο µπορεί να “βουλιάζουµε” µέσα µας. Τόσο περισσότερο µπορεί να παγιώνεται η άσχηµη ψυχική κατάσταση που βιώνουµε! ∆εν είναι συνετό, να αγνοούµε τον εαυτό µας όταν δυσφορεί, δυσανασχετεί και υποφέρει. ∆εν είναι υπέρ µας να αφήσουµε τον εαυτό µας αβοήθητο και ανήµπορο για παρατεταµένο διάστηµα. Χρειάζεται άµεσα να αναλάβουµε δράση. Να αναζητήσουµε τρόπους έκφρασης, θεραπείας, αλλά και ανακούφισης από οτιδήποτε µας συµβαίνει. Στόχος είναι καταρχήν η αναγνώριση και η παραδοχή της εσωτερικής µας συνθήκης και στη συνέχεια η εύρεση εναλλακτικών προτάσεων και λύσεων ως προς αυτά που µας απασχολούν.

Κανείς δεν χρειάζεται να περνάει µόνος του µια δύσκολη περίοδο στη ζωή του. Κανείς δεν πρέπει να νιώθει απελπισµένος ή καταδικασµένος σε φαύλους κύκλους και αδιέξοδα. Χρειάζεται ενθάρρυνση και προτροπή να βρούµε τη δύναµη να κάνουµε κάτι για να απαλύνουµε τον πόνο µας. Αν προσπαθήσαµε µόνοι µας και δεν βελτιώθηκε κάτι, δεν πειράζει, ας δοκιµάσουµε κι άλλες επιλογές! Ας απευθυνθούµε σε οποιονδήποτε µπορεί να µας βοηθήσει να “καθαρίσουµε” το µυαλό µας και τη συναισθηµατική µας φόρτιση, προκειµένου να σκεφτούµε πιο ψύχραιµα και αντικειµενικά (όσο αυτό είναι εφικτό) και να δούµε µε ποιους τρόπους µπορούµε να βγάλουµε τον εαυτό µας από τη δυσµενή ψυχική κατάσταση στην οποία έχουµε περιέλθει. Χωρίς δράση και κινητοποίηση, δεν µπορούµε να λύσουµε το συναισθηµατικό µας “µπλοκάρισµα”! Κινδυνεύουµε να µείνουµε σε αυτή την κατάσταση για πολύ καιρό, αν δεν συνειδητοποιήσουµε τη σοβαρότητα και την αναγκαιότητα παρέµβασης..!