Θλίψη και συγκίνηση στη Ρόδο. Έφυγε από τη ζωή ο Δημήτρης Ασπράκης.

Rodiaki NewsRoom

Συγκινητικό κείμενο από τον φίλο του Μιχάλη Βομβύλα

Έφυγε χθες από τη ζωή σε ηλικία 75 ετών, ο συμπολίτης μας Δημήτρης (Μήτσος) Ασπράκης, μετά από άνιση μάχη που έδωσε με προβλήματα υγείας, βυθίζοντας στο πένθος, συγγενείς και φίλους σε ολόκληρο το νησί της Ρόδου.

Ο Δημήτρης Ασπράκης, ήταν ένας ιδιαίτερα ευχάριστος άνθρωπος, καθώς διέθετε υψηλό δείκτη  χιούμορ και ευφυΐας, κάνοντας φίλους και γνωστούς να απολαμβάνουν και να διασκεδάζουν κάθε συζήτηση και συνάντηση που είχαν μαζί του.  Η κηδεία του θα γίνει τη Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου, στις 11 το πρωί από το κοιμητήριο ταξιαρχών Ρόδου.

Ο φίλος του, Μιχάλης Βομβύλας, αποτυπώνει με ένα μοναδικό τρόπο, μέσα από ένα πραγματικά εντυπωσιακό και συγκινητικό κείμενο ψυχής, την προσωπικότητα του συμπολίτη μας:

"Στην μνήμη του Δημήτρη (Μήτσου) ΑσπράκηΜε πολλές έννοιες και σκοτούρες στο μυαλό μου, κατηφόριζα την οδό Σωκράτους.Σαν έφτασα στην Πλατεία Ιπποκράτους μια γνώριμη φωνή διέκοψε την πορεία μου.

-Σου είπα το τελευταίο ανέκδοτο με τον Μπόμπο;Ήταν οι πρώτοι μήνες της Μεταπολίτευσης. Διαδίκτυο δεν υπήρχε, ούτε και εκδόσεις με σόκιν ανέκδοτα και οι πληροφορίες για το κάθε τι νέο, με τέτοιου είδος περιεχόμενο κυκλοφορούσαν μόνο από στόμα σε στόμα.

Η περιέργεια μου μεγάλη και η γνώριμη φωνή που άκουσα, ο πιο γνωστός αναμεταδότης.Μια χαρισματική φωνή, από ένα επαγγελματικά αναξιοποίητο επικοινωνιακό ταλέντο , άρχισε να αφηγείται ανέκδοτα μιμούμενος την ομιλία του Σταυρίδη, του Γκιωνάκη, του Τριανταφυλλίδη, του Αγκόπ , του Φωτόπουλου, του Παπαγιαννόπουλου, της Νοταρά, του Σπαθάρη, το γέλιο του Γούντυ Τρυποκάρυδου. Αφηγείτο ιστορίες αποδιδόμενες με τις τοπικές διαλέχτους για τους Κοσκινιάτες, τους Αρχαγγελίτες,, τους Τριαντενούς, τους εξευγενισμένους Ροδίτες, τους Αφαντενούς, τους Πολλωνιάτες, τους Συμιακούς, τους Καλύμνιους.

Ανάμεσα στο πηγαδάκι των ξεκαρδισμένων από το γέλιο ακροατών, τα πειρακτήρια και οι υποκινητές αναζωοπύρωναν τις διηγηματικές αφηγήσεις του ,και του υπενθύμιζαν να τους μιμηθεί ιστορίες για τις τότε γραφικές φυσιογνωμίες της Ρόδου. Για τον Τσία, για τον ‘Κάργα’’, για τον ‘Γιάννη τον Ντούρο’ για τον ξυπόλυτο Παναγιώτη, για τον Χαράλαμπο Τράκα, για τον Χασάνη, για τα κατηχητικά κηρύγματα του Γιαννά από τούς εξώστες των κινηματογράφων.

Αν υπήρχε ακροατής απόφοιτος του Βενετοκλείου, ξεσκόνιζε τις αναμνήσεις του, μιμούμενος τον Καραμηνά , τους Μανδραγούς, τον Κάζα τον Λογοθέτη και τον Λεκάτη. Αυτό το.. σου είπα το τελευταίο ανέκδοτο, είχε διάρκεια, όσο η σχολαστική ανάγνωση μιας Βίβλου ανεκδότων.Το βέβαιο, στο τέλος κάθε αφήγησης, οι παρευρισκόμενοι να κρατάμε την κοιλιά μας και να δακρύζουμε από το γέλιο.

Οι έννοιες και οι σκοτούρες έφευγαν προσωρινά και αν είχες κάποιο ραντεβού θα πήγαινες καθυστερημένος.Αυτός ήταν ο Μήτσος. Δημιουργός και ενορχηστρωτής του γέλιου και της χαράς, θεραπευτής του άγχους και της πίεσης, της θλίψης και της μελαγχολίας , της μοναξιάς και της απομόνωσης. Μαζί του βιώσαμε καταστάσεις που ομόρφυναν την ζωή μας, από τα φοιτητικά μας χρόνια, μέχρι και την τελευταία του βραδινή έξοδο, με την ανδροπαρέα της Πέμπτης.Φίλε μας, οι ευχές μας για την επιτυχή σου ιατρική επέμβαση και ανάρρωση, δυστυχώς δεν εισακούστηκαν.

Είμαστε σχεδόν βέβαιοι ότι άφησες την τελευταία σου πνοή, με το παράπονο ότι δεν πρόλαβες να ξυπνήσεις για να διηγηθείς σε νοσοκόμους και γιατρούς, τα ανέκδοτα που σου ψιθύρισαν ονειρικές μορφές κατά την νάρκωση. Αλησμόνητη η αγαθοσύνη σου, η ευθυμολογία σου, το χιούμορ σου, η σάτιρα σου, το άπλετο δοτικό γέλιο που μας χάρισες. Το ξεφύλλισμα του βιβλίου της μνήμης σου από την οικογένεια σου, από τους συγγενείς σου, τους φίλους σου και όσους σε γνώρισαν, συνοδός σου στο αοίδιμο ταξίδι σου προς στην αιωνιότητα.

Σε να ταξίδι που το ταλέντο σου μπορεί να σπείρει χαρά και γέλιο στο πέρασμα του.Σήμερα οι σταγόνες της βροχής ήταν χοντρές. Πρέπει να ήταν.. τα ασυγκράτητα δάκρυα από τα γέλια του Χάρου."