Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε το Διεθνές Φεστιβάλ Σύγχρονου Χορού Ρόδου – DLR#11

Rodiaki NewsRoom

Ολοκληρώθηκε με μεγάλη επιτυχία και το φετινό Διεθνές Φεστιβάλ Σύγχρονου Χορού Ρόδου - DLR#11 στο νησί μας, από τις 2 έως τις 10 Σεπτεμβρίου 2025, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της Μαρίας Μανουκιάν, με γενικότερο τίτλο “Move to feel, feel to become” (μετάφραση: «Κινήσου μέχρι να νιώσεις, νιώσε μέχρι να γίνεις»), προσθέτοντας στο «βιογραφικό του» τη θερμή υποδοχή από τον κόσμο της Ρόδου και το «ζωντανό αγκάλιασμα» από όλο τον κόσμο που βρέθηκε στο νησί μας, όπως βιώθηκε σε σημαντικές θεματικές ενότητες του Φεστιβάλ, όπως το DLR PATHWAYS – Σε κοινότητες του νησιού και το Dance & Talk – Ομιλίες σχετικά με την φετινή θεματολογία του Φεστιβάλ. Εξάλλου, ακόμα ηχεί στα αυτιά μας η ερώτηση από ένα οκτάχρονο παιδί που, την τελευταία ημέρα του Φεστιβάλ, πήρε το μικρόφωνο και μας ρώτησε: “May I say something? It was amazing…dancing…laughing…feeling…”. Και όλοι γνωρίζουμε πως, αν κερδίσεις το παιδί, υπάρχει ελπίδα, ακόμα, στον κόσμο ζωντανή!

Συνεπές, λοιπόν, στους στόχους του και στο πλαίσιο της εξωστρέφειας του Σύγχρονου Πολιτισμού, και ειδικότερα του Σύγχρονου Χορού, το φετινό DLR#11, μέσα από τις καλλιτεχνικές χορευτικές του παραστάσεις αλλά και τις δράσεις του, αγγίζοντας περισσότερο τα όρια της «κινησιολογικής αφήγησης», που δομείται με το σώμα, και της χορευτικής αναπαράστασης, που «ακούγεται» με την χορευτική μεταμορφωσιακή κίνηση, μας θύμισε από πού ξεκινάει το ανθρώπινο σώμα να θυμάται, πώς ονειρεύεται το ανθρώπινο σώμα, πώς ξυπνάει και ξεκινάει το ταξίδι του σε πόλεις-συνειδήσεις και σταθμούς-αναζητήσεις: «Μέσα από το πρώτο ταξίδι, τη μήτρα της μητέρας, ο άνθρωπος πρωτοανταμώνει το φως. Μέσα από το νερό του αμνιακού σάκου, ο άνθρωπος ενσαρκώνεται και η κίνησή του γίνεται πιο στέρεη… Και μετά το πρώτο σπίτι του, τη μήτρα της μητέρας, το νέο σώμα αναζητά ένα μεγαλύτερο σπίτι: Την πόλη, την πατρίδα, τον συνάνθρωπο.»

Ειδικότερα, εξετάστηκαν ως επιμέρους θεματικές:
α. «Η αμφίθυμη σχέση του ατομικού και συλλογικού σώματος με την Ιστορία»,
β. «Η σχέση της διαπροσωπικής επικοινωνίας και η πολυεπίπεδη φύση των ανθρώπινων σχέσεων», και τελικά
γ. «Είναι ένα σώμα απαραίτητο για μια αγκαλιά; Είναι ένα σώμα αρκετό για μια αγκαλιά;»
δ. «Η πολυτιμότητα κάθε μονάδας που συντελεί στο Όλον».
ε. «Η ύπαρξη νέων τελετουργιών, απαραίτητων για την επιβίωσή μας και την έκφραση της συλλογικής μνήμης. Πώς μπορούμε να εντοπίσουμε τη σωματική μνήμη που υπάρχει σε όλες τις αυθεντικές τελετουργίες;»

Εν κατακλείδι, το DLR, ένα ζωτικής σημασίας πολιτιστικό γεγονός, συγκεντρώνοντας καταξιωμένους καλλιτέχνες, χορευτές και κοινό από όλο τον κόσμο, μας προσέφερε στιγμές ιδιαίτερης, αισθαντικής, καλλιτεχνικής κίνησης και μια μοναδική Γιορτή Κίνησης, Πολιτισμού και Δημιουργικότητας, προβάλλοντας στο ευρύ κοινό ένα πλούσιο πρόγραμμα παραστάσεων, εργαστηρίων και συνεργασιών.

Θερμότατες ευχαριστίες οφείλουν οι διοργανωτές:

-«Στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.

-Στη Διεύθυνση δήμου Ρόδου.

-Στο ΥΠ.Π.Ο.Α. – υπουργείο Πολιτισμού, στο Touring Program της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση.

-Σε όλους τους χορηγούς, που μας εμπιστεύτηκαν και μας στήριξαν σε όλα τα επίπεδα, γιατί χωρίς τη "δική τους ώθηση", το Φεστιβάλ δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί και να εκφραστεί».