Το νέο έργο του Μηνά Βιντιάδη «Βροχή τα βέλη» σε Ρόδο, Κάρπαθο και Κάσο

Rodiaki NewsRoom

Μια κοινωνική παράσταση στα Δωδεκάνησα με τον Στράτο Τζώρτζογλου

Το νέο έργο του Κασιώτη θεατρικού συγγραφέα Μηνά Βιντιάδη, «Βροχή τα βέλη», σε σκηνοθεσία Μανώλη Ιωνά, με πρωταγωνιστή τον Στράτο Τζώρτζογλου, και μουσική – τραγούδια του Γιάννη Ζουγανέλη, θα παρουσιαστεί το Σάββατο 4 Οκτωβρίου στο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου, στην Κάρπαθο τη Δευτέρα και στην Κάσο την Τρίτη.

Πρόκειται για ένα κοινωνικό έργο που αναφέρεται στις σχέσεις των δύο φύλων, στους φόβους και τις αγωνίες του ανθρώπου και στη δύναμη της αισιοδοξίας, όπου το χιούμορ και το γέλιο διαδέχονται τη συγκίνηση, σ’ ένα συνεχές παιχνίδι συναισθημάτων, όπως είναι η ζωή μας.

Στο έργο, ένας άντρας γιορτάζει τα εξηκοστά του γενέθλια και ενώ περιμένει τους καλεσμένους του, κάνει μια πρόβα για το τι θα τους πει: για τα παιδικά του χρόνια, το επάγγελμά του, τον γάμο του, τις γυναίκες της ζωής του, τους φόβους και τις αγωνίες του, τα λάθη, τις αλήθειες και τα ψέματά του. Ως πού μπορούν να φτάσουν οι αποκαλύψεις του; Πόσα θα τολμήσει να πει; Ποιοι θα έλθουν στο τέλος να του ευχηθούν;

Δίπλα στον Στράτο βρίσκεται η χορογράφος της παράστασης Ρούλα Κουτρουμπέλη, τα σκηνικά είναι του Νίκου Κασαπάκη, οι φωτισμοί του Μανώλη Μπράτση και η παραγωγή της DUKE Productions.

Ο δημιουργός: Μια συνέντευξη με τον Μηνά Βιντιάδη

Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Μηνάς Βιντιάδης γεννήθηκε το 1957 στο Πορτ Σάιντ και μεγάλωσε στην Κάσο. Εργάστηκε για περίπου 30 χρόνια στις εφημερίδες «Το Βήμα» και «Τα Νέα» σε διάφορες επιτελικές θέσεις, υπήρξε για 5 χρόνια διευθυντής σύνταξης στο ιστορικό περιοδικό «Ο Ταχυδρόμος», ενώ έκανε εκπομπές πολιτιστικού περιεχομένου στο Τρίτο Πρόγραμμα. Έχει γράψει έξι μυθιστορήματα, μια συλλογή διηγημάτων, δύο βιβλία για παιδιά και περισσότερα από 20 θεατρικά έργα, μεταξύ των οποίων τον «Κάτω Παρθενώνα», που παίχτηκε στο Κ.Θ.Β.Ε., το Άλμα, το Λονδίνο, την Οξφόρδη, τις Βρυξέλλες και διδάχτηκε στο πανεπιστήμιο, το «Tattooland», υποψήφιο το 2018 για το Βραβείο Κάρολος Κουν, την «Adromeda», που παίχτηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Οξφόρδης στ’ αγγλικά, «Ο αδελφός μου ο Αμαντέους» στο Μέγαρο Μουσικής κ.ά.

Λίγο πριν τις παραστάσεις στα Δωδεκάνησα, μιλήσαμε μαζί του:

Πρώτα πρώτα, θα ήθελα να εκφράσω τη συγκίνησή μου που είμαι στα νησιά που αγαπώ και να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον δήμο Ρόδου, την περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου και τον δήμο Ηρωικής Νήσου Κάσου, που αγκάλιασαν με θέρμη το έργο μου.

Πώς ανακαλύψατε ότι σας ενδιαφέρει η γραφή και ποια είναι η διαδρομή που ακολουθήσατε;

Στο σχολείο, στην Κάσο, μισούσα τα μαθηματικά, λάτρευα την έκθεση. Τέσσερα βραβεία με χρηματικό έπαθλο στον διαγωνισμό των ΕΛΤΑ για την Ημέρα της Αποταμίευσης, τόσο στο Δημοτικό όσο και στο Γυμνάσιο, έβαλαν τις βάσεις για το συγγραφικό μου μέλλον. Μετά σπούδασα Δημοσιογραφία, έγραψα εκατομμύρια λέξεις στο χαρτί και στην ωριμότητα ασχολήθηκα με βιβλία και θεατρικά. Πρώτα πεζογραφία – δούλεψα πολύ με τους διαλόγους – και μετά ήλθε το πρώτο θεατρικό έργο.

Πώς εγγράφεται το συγγραφικό σας έργο στους ρυθμούς της καθημερινής ζωής σας, προσωπικής και επαγγελματικής;

Το επάγγελμα του δημοσιογράφου, όπως είπα, με βοήθησε πολύ στο συγγραφικό μου έργο, τόσο στη λογοτεχνία όσο και στο θέατρο. Επίσης, τα παιδικά μου χρόνια στην Αίγυπτο και στην Κάσο, γεμάτα παράξενα γεγονότα και αναρίθμητες εικόνες, με επηρέασαν στο πώς θα αναζητήσω τα εκφραστικά μου μέσα. Οργανώνω αρχεία με πρόσωπα και ιστορίες, τα μελετώ κατά καιρούς και όταν ερχόταν η… θεά έμπνευση, τα μετατρέπω σε διηγήματα, μυθιστορήματα και θεατρικά έργα.

Πώς θα ορίζατε τη σχέση σας με τη σκηνική παρουσίαση των κειμένων σας;

Όταν γράφω, τις περισσότερες φορές καταχωρώ στο κείμενο τις εικόνες που βλέπω, πρωτίστως γιατί βοηθά εμένα στη δραματουργική ανάπτυξη, αλλά και για να δώσω ιδέες στον σκηνοθέτη και τον σκηνογράφο. Έχει συμβεί σε κάποια έργα μου να δω πολύ διαφορετικές σκηνικές παρουσιάσεις απ’ αυτές που φανταζόμουν, ακόμη και να διαφωνήσω, αλλά υπάρχει πάντα σεβασμός στους καθοριστικούς συντελεστές της παράστασης.

Ζούμε στην εποχή της τεχνολογίας και της τεχνητής νοημοσύνης. Πώς επηρεάζει εσάς και τη θεατρική πράξη;

Θα δηλώσω επιφυλακτικός και στα δύο. Ναι στα σωστά φώτα και στον ιδανικό ήχο, όχι στην υπερβολή που αποπροσανατολίζει τον θεατή και «παραποιεί» το κείμενο. Όσο για την τεχνητή νοημοσύνη, που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, μπορεί να «συμβουλεύει» έναν συγγραφέα, όχι όμως να γράφει ένας ηλεκτρονικός εγκέφαλος έργα για τη χαρά, τη λύπη, τον έρωτα ή τη λύτρωση. Δεν το αντέχω!

Πόλεμοι, οικολογική καταστροφή, οικονομικά προβλήματα και κοινωνικές ανισότητες. Υπάρχουν στο έργο σας;

Οπωσδήποτε. Ο συγγραφέας βλέπει γύρω του ό,τι συμβαίνει, λυπάται, εξοργίζεται, καμαρώνει, αποδοκιμάζει ή επικροτεί. Σ’ όλα τα έργα μου, μέσα από τα προσωπικά μου ερεθίσματα, στιγματίζω την κοινωνική αδικία, την αδηφαγία των ανθρώπων, την αδιαφορία τους για τον άλλον, την αυτοκαταστροφική διάθεση τους για τη γη, τη θάλασσα, τον ουρανό, τη φύση, όσα είναι το «σπίτι» μας. Ένας συγγραφέας καταγράφοντας την εποχή του σχολιάζει όλα αυτά, μικρά και μεγάλα.

Οι μύθοι. Ποια είναι η σχέση σας μαζί τους;

Μ’ αρέσουν οι ιστορίες που δεν ξέρεις αν είναι αλήθεια ή ψέμα. Γεννήθηκα σε μια παράξενη χώρα, μεγάλωσα σ’ ένα μικρό νησί, παρέα με μύθους και παραδόσεις, μουσικές και περίεργα έθιμα, ζω στη μεγαλούπολη, έχω ταξιδέψει σ’ όλο τον κόσμο. Όλα αυτά που ακούω μικρός ή μεγάλος επηρεάζουν τη γραφή μου.

Τι θα θέλατε να ξέρει το κοινό για εσάς; Τι αγαπάτε πολύ;

Μόλις σβήσουν τα φώτα του θεάτρου, μόλις ακούσω τις πρώτες λέξεις, χάνομαι σ’ έναν κόσμο που η φαντασία μου τον έχει κάνει αληθινό. Και μόλις ανάψουν, γυρίζω σ’ έναν αληθινό κόσμο που η φαντασία μου τον κάνει όπως θέλει. Αγαπώ πολύ τους ήρωες των έργων μου, ποτέ δεν μ’ αφήνουν μόνο. Δίπλα μου περπατούν, μου μιλάνε, με παρηγορούν, με συντροφεύουν μ’ ένα ποτήρι ρακή στο χέρι, όταν είμαι στην Κάσο μου.