Βαρβάρα Μπογδάνου: Είμαστε εδώ για 110 χρόνια και συνεχίζουμε!

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η
Βαρβάρα Μπογδάνου
Δημοσιογράφος Ροδιακής
Μέλος ΕΣΗΕΠΗΝ

Στην εφημερίδα «Η Ροδιακή» εργάζομαι σχεδόν 28 χρόνια, υπηρετώντας τη δημοσιογραφία και την κοινωνία της Ρόδου και έχοντας την τιμή και τη χαρά να ανήκω στο υπέροχο και ξεχωριστό δημοσιογραφικό δυναμικό της.

Ήταν μια διαδρομή γεμάτη προκλήσεις, απαιτήσεις, χαρές και λύπες, όπως άλλωστε κάθε επαγγελματική πορεία. Με αντικείμενο το τουριστικό ρεπορτάζ, το ρεπορτάζ της αυτοδιοίκησης αλλά και το ελεύθερο ρεπορτάζ, έμαθα πολλά και έδωσα ακόμα περισσότερα... όλα για τους αναγνώστες της εφημερίδας, όλα για τους κατοίκους αυτού του τόπου.

Τι να μπορέσεις να καταγράψεις από τα 28 αυτά χρόνια μέσα σε λίγες παραγράφους; Όλα περνούν σαν σκηνές κινηματογραφικής ταινίας από το μυαλό... τίποτα δεν ξεχνιέται... Ειδικά η πρώτη μέρα και το πρώτο γραφείο που για κάποιο καιρό μοιράστηκα με τον αείμνηστο Γρηγόρη Πελλό - Βαλέριο (εγώ πρωί, εκείνος απόγευμα) μέχρι να... τακτοποιηθώ κάπου μόνιμα.

Αυτό που θα μείνει όμως για πάντα στη μνήμη μου είναι η αποστολή στην Κύπρο το Δεκέμβριο του 1997 πριν ακόμα γίνει η πρόσληψή μου και ενώ βρισκόμουν δοκιμαστικά στη «Ροδιακή».

Ο τότε διευθυντής της εφημερίδας, Θανάσης Μαρασιώτης, που ήταν και κοινοτάρχης Καλαβάρδων, με ενημέρωσε ότι η Τοπική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων Δωδεκανήσου (ΤΕΔΚ) σκόπευε να κάνει ένα ταξίδι στην Κύπρο, πραγματοποιώντας εκεί το συνέδριό της συμβολικά μετά τα θλιβερά γεγονότα που είχαν προηγηθεί τον Αύγουστο του 1996 και τις δολοφονίες των Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού από το τουρκικό παρακράτος.

Με ρώτησε αν ήθελα να πάω μαζί και φυσικά δέχτηκα. Ήταν η πρώτη φορά που θα πήγαινα σε επαγγελματικό ταξίδι και μάλιστα για λογαριασμό της μεγαλύτερης εφημερίδας της Ρόδου. Η αποστολή στην Κύπρο έγινε λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Κοινοτάρχες, δημοσιογράφοι και λοιπή αποστολή μείναμε σε κεντρικό ξενοδοχείο της Λευκωσίας. Ξεκίνησε το συνέδριο, έγιναν οι εθιμοτυπικές επισκέψεις, έγιναν οι συναντήσεις με τους συγγενείς των δύο δολοφονημένων και ήρθε η ώρα το απόγευμα να ετοιμάσω το ρεπορτάζ.

Έγραψα το κείμενο (εννοείται ήταν χειρόγραφο) και πήγα στο δωμάτιο του Θανάση Μαρασιώτη για να το δει. Του λέω: «Θανάση (του μιλούσαμε όλοι στον ενικό) έγραψα το ρεπορτάζ, δες το και πες μου τι διορθώσεις πρέπει να γίνουν».

«Δεν χρειάζεται να το δω. Έβαλες όσα έγιναν σήμερα; Αν τα έβαλες, στείλε το στην εφημερίδα», μου απαντά.
«Ναι, τα έβαλα», του λέω, και προσθέτω με δισταγμό «δεν θα δεις αν είναι καλό;»
«Καλό είναι, σου έχω εμπιστοσύνη», μου απαντά και έφυγα αμέσως για να στείλω το κείμενο. Ο τρόμος που ένιωθα μήπως και είχα κάνει κάποιο λάθος ή είχα παραλείψει κάτι δεν περιγράφεται!

Κατεβαίνω στη ρεσεψιόν και ζητώ από την υπάλληλο να στείλει τα χειρόγραφα στη «Ροδιακή», δίνοντάς της τον αριθμό του fax. Έτσι δούλευαν τότε οι εφημερίδες... Αμέσως μετά της ζητώ να καλέσει στο τηλέφωνο την εφημερίδα για να επιβεβαιώσω ότι το κείμενό μου είχε φτάσει (κινητά δεν υπήρχαν τότε).

Στο τηλέφωνο απάντησε ο συνάδελφος Λουκάς Μαστής, που ήδη είχε πάρει το κείμενο από τη συσκευή που ήταν δίπλα του και το είχε δώσει στον αείμνηστο αρχισυντάκτη τότε της εφημερίδας Σπύρο Παγκά, ο οποίος και το διάβαζε.

Μόνο αφού με καθησύχασαν ότι το κείμενο «είχε πάει καλά», τελείωσε και η αγωνία μου... Τους είπα όμως να το ελέγξουν μην τυχόν και χρειαζόταν διόρθωση... τέτοια ήταν η ανασφάλειά μου! Το ίδιο έκανα και τις επόμενες μέρες...

Είχα πάρει όμως το... «βάπτισμα του πυρός» και ήμουν ικανοποιημένη αλλά και υπερήφανη που «κάλυψα» ένα τέτοιο γεγονός για μία ιστορική εφημερίδα, η οποία από τότε έγινε το δεύτερο σπίτι μου και η δεύτερή μου οικογένεια.

Μετά από σχεδόν δύο μήνες, την 1η Μαρτίου 1998, προσλήφθηκα και επίσημα στην εφημερίδα. Ακολούθησαν πολλές άλλες αποστολές, πολλά τέτοια ταξίδια, αμέτρητα ρεπορτάζ...

Χαρακτηριστικό τόσο της δικής μου δουλειάς όσο και των υπολοίπων συναδέλφων όλα αυτά τα χρόνια, η ταχύτητα, ο επαγγελματισμός, η έγκυρη ενημέρωση και το υψηλό αίσθημα ευθύνης απέναντι στην κοινωνία και πολλές φορές με μεγάλες δυσκολίες και προσωπικές θυσίες.

Στην ουσία, η δημοσιογραφία είναι για εμάς μια διαρκής προσπάθεια να «μεταφέρουμε» την είδηση με αντικειμενικότητα, να δώσουμε φωνή σε όσους δεν ακούγονται και να αναδείξουμε τις ανάγκες και τα προβλήματά τους. Η υπηρεσία προς την κοινωνία είναι το νόημα πίσω από κάθε ρεπορτάζ, αυτό υπηρετούμε εμείς στη «Ροδιακή», τίποτα άλλο και κανέναν άλλον.

Ευχαριστώ τον Θανάση Μαρασιώτη για την εμπιστοσύνη που μου έδειξε τότε, και όλους τους συναδέλφους μου σε κάθε τμήμα για τη στήριξη και τη βοήθεια όλα αυτά τα χρόνια. Πιστεύω ότι τους τα ανταπέδωσα στον μέγιστο βαθμό!
Είμαστε εδώ για 110 χρόνια και συνεχίζουμε!