Γιώργος Ζαχαριάδης: «Ροδιακή» – Η Ψυχή της Ροδίτικης Δημοσιογραφίας

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο
Γιώργος Ζαχαριάδης
Πρώην Διευθυντής Ροδιακής

Η ιστορία της δημοσιογραφίας στη Ρόδο, και όχι μόνο, έχει ένα όνομα: Εφημερίδα «Ροδιακή».
Για ολόκληρα 110 χρόνια -και ειδικά στα πιο δύσκολα- όχι μόνο ενημερώνει για τα συμβαίνοντα στον τόπο μας, αλλά κρατά ψηλά την Ελλάδα, τη γλώσσα, την Ορθοδοξία, τα ήθη και έθιμά μας, ειδικά σε χρόνια που τα νησιά μας ήταν υπό ξενική κατοχή.

Η «Ροδιακή» ιδρύθηκε το 1915 από τους Μανώλη Καλαμπίχη και Κ. Αναστασιάδη και συνέχισε τη λειτουργία της μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1939, που έκλεισε με διαταγή του αρχιφασίστα Ντε Βέκι, για να επανεκδοθεί τον Μάρτιο του 1948, όταν τα Δωδεκάνησα ενσωματώθηκαν με την Ελλάδα.
Όλα αυτά τα χρόνια, μέσα από τις σελίδες της, παρέλασαν όλα τα γεγονότα της ιταλοκρατούμενης εποχής, άλλοτε γραμμένα στα ιταλικά και άλλοτε και στα ελληνικά.

Τα κείμενα αυτά είναι ένας θησαυρός ανεκτίμητος για εκείνη τη μαύρη περίοδο. Η «Ροδιακή» φρόντιζε να κρατά άσβεστη τη φλόγα του ελληνισμού με τους ανθρώπους που, μέσα από τις στήλες της και με τα γραφόμενά τους, προσπαθούσαν να διατηρήσουν τη γλώσσα και τη θρησκεία μας.

Λίγο πριν την έναρξη του πολέμου, οι κατακτητές φρόντισαν να την κλείσουν ώστε να εξαφανιστεί κάθε ελληνικό από τον τόπο μας, μάλιστα δε συνέλαβαν τον ιδρυτή της, Μανώλη Καλαμπίχη, τον οποίο χαρακτήρισαν σαν «έχιδνα»!
Αλλά, μόλις ανέτειλε ο ήλιος της Ελευθερίας, η «Ροδιακή» βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της ενημέρωσης και του πατριωτικού αγώνα.
Δύσκολες και τότε οι συνθήκες, κυρίως στον τομέα της εκτύπωσης και της κυκλοφορίας. Παρά τα πενιχρά μέσα, η εφημερίδα μπόρεσε να σταθεί. Μερικοί άνθρωποι, εκείνα τα χρόνια, έδωσαν τη ψυχή τους για να συνεχίσει την κυκλοφορία της.

Θα μνημονεύσω τον Μανώλη Καλαμπίχη, τον Λευτέρη Μακρή, τον Γιώργο Μαρτίνη και τους άξιους συνεργάτες τους, τον Αντώνη Βρατσάλη, τον Αναστάσιο Βρόντη, τον Αγαπητό Τσοπανάκη, τον Χριστόδουλο Παπαχριστοδούλου και άλλους σημαντικούς Ροδίτες που με τα κείμενά τους αναδείκνυαν την ιστορία και τον πολιτισμό των νησιών μας.

Σημαντική ήταν και η παρουσία και η συμμετοχή του Στέλιου Κωτιάδη και του Σάββα Τσοπανάκη στο δύσκολο έργο της κυκλοφορίας της «Ροδιακής».
Είχα την τύχη να κάνω τα πρώτα βήματά μου στη δημοσιογραφία (μετά τον «Φρουρό») στη «Ροδιακή» μαζί με τον Γιώργο Μαρτίνη και τον Κώστα Τσαλαχούρη. Και οι τρεις μας δουλεύαμε καθημερινά για πολλές ώρες, προκειμένου να κυκλοφορήσει η εφημερίδα.

Τότε η σύνθεση της εφημερίδας (στο τυπογραφείο κάτω από τα τότε γραφεία του Εργατικού Κέντρου) γινόταν με ένα-ένα τα γράμματα και η εκτύπωση σε επίπεδο πιεστηρίου. Το ξημέρωμα μας έβρισκε στο τυπογραφείο και όταν φεύγαμε πριν βγει ο ήλιος λέγαμε «σήμερα φύγαμε νωρίς...».

Δούλεψα στη «Ροδιακή» σαν διορθωτής, αθλητικογράφος, συντάκτης και διευθυντής για 14 χρόνια. Έζησα πολλά γεγονότα. Και η «Ροδιακή» ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή της ενημέρωσης, ιδιαίτερα στα χρόνια της δικτατορίας. Ρεπορτάζ της εφημερίδας έγιναν και διεθνή θέματα.

Τώρα τα πράγματα στον τύπο έχουν αλλάξει δραματικά. Μπορεί η τεχνολογία να έκανε τεράστια βήματα, όμως η κρίση στις εφημερίδες είναι εμφανής. Και γι’ αυτό δεν φταίνε οι δημοσιογράφοι. Η ενημέρωση κατρακύλησε στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο και τώρα πια βρίσκεται στα χέρια του ίντερνετ και των μεγαλοεπιχειρηματιών.

Οι εφημερίδες προσπαθούν να γίνουν «εφημερίδες γνώμης» για να μπορέσουν να επιζήσουν. Βεβαίως, υπάρχουν και οι εραστές των εφημερίδων (που δεν θα λείψουν ποτέ), και οι οποίοι ζουν με τη μυρωδιά του μελανιού και της σοφίας που βρίσκεται γραμμένη σε κάθε σελίδα.

Τις μέρες αυτές συμπληρώνονται 110 χρόνια κυκλοφορίας της εφημερίδας. Ρεκόρ ιστορικό.
Αυτοί που δουλεύουν σήμερα (ο Λουκάς, ο Μιχάλης, η Ελευθερία, η Κυριακή, η Βαρβάρα, ο Τσαμπίκος, οι συνεργάτες), κάτω από δύσκολες συνθήκες και με στόχο πάντοτε τη σωστή, έγκαιρη και αντικειμενική ενημέρωση, κρατούν ψηλά την ιστορία της «Ροδιακής» και καθημερινά δίνουν έναν αγώνα, ώστε οι αναγνώστες να πληροφορούνται χωρίς εξαλλοσύνες και πολιτικά παιχνίδια (και άλλα πολλά ύποπτα) για ό,τι συμβαίνει στον τόπο μας, με πλήρη συναίσθηση των κανόνων και της δεοντολογίας του λειτουργήματος της δημοσιογραφίας.

Είναι συνεχιστές μιας παράδοσης από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας της εφημερίδας.
Κάποτε ο κορυφαίος αθλητικογράφος Γιάννης Διακογιάννης μου είχε πει: «Γιώργο, δεν μπορείς να λέγεσαι
δημοσιογράφος εάν δεν έχεις δουλέψει στα “Νέα”».
Το ίδιο λέω και εγώ για τη «Ροδιακή».