Αντώνης Φ. Αγγελής: «Η Ροδιακή», 110 χρόνια προσφοράς

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο
Αντώνης Φ. Αγγελής
Πρώην Διευθυντής
Δημοτικής Βιβλιοθήκης Ρόδου

Εκατόν δέκα χρόνια ζωής συμπληρώνει τις μέρες αυτές η «Ροδιακή».
Από τις 3 Σεπτεμβρίου του 1915 μέχρι σήμερα η εφημερίδα στάθηκε
στις επάλξεις των αγώνων του Ελληνισμού της Ρόδου.

Όταν το Σεπτέμβριο του 1915 ο Εμμανουήλ Καλαμπίχης μαζί με τον Κ.Μ. Αναστασιάδη κυκλοφορούσαν το πρώτο φύλλο της εφημερίδας, με την προτροπή και την υποστήριξη της Δημογεροντίας και του Μητροπολίτη Αποστόλου Τρύφωνος, είχαν ως κύριο σκοπό «την προάσπιση του δικαίου της ελευθερίας, την προβολή της ελληνικότητος της νήσου και την ομαλή λειτουργία των κοινοτικών και εκκλησιαστικών πραγμάτων», όπως μας πληροφορεί ο ίδιος ο Καλαμπίχης μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του «Από τη ζωή μου».

Σήμερα, η «Ροδιακή» είναι από τις παλαιότερες και ιστορικότερες εφημερίδες της χώρας.
Οι οιωνοί ήταν αντίθετοι.

Τα χρόνια εκείνα η Ιταλία ήταν μια μεγάλη δύναμη, η άνοδος του φασισμού, λίγα χρόνια αργότερα, έκανε ακόμα πιο δύσκολα τα πράγματα. Κι απ’ την άλλη η Ελλάδα βρέθηκε από τη μια στιγμή στην άλλη, να αιμορραγεί από τις πληγές της Μικρασιατικής Καταστροφής και να κλυδωνίζεται από την εσωστρέφεια που αυτή προκάλεσε.
Άλλες ήταν οι προτεραιότητες της Ελλάδας και όχι το Δωδεκανησιακό Ζήτημα.

Οι οιωνοί ήταν αντίθετοι.
Αλλά η εφημερίδα, εκφραστής και αιχμή του δόρατος του αγώνα των παππούδων μας, γνώριζε ότι «Εις οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί πάτρης». Παρά τους οιωνούς επέμεινε. Παρά τις δυσκολίες άντεξε.

Και μαζί με την Εκκλησία, τα Σωματεία της Εποχής, μαζί με μια σειρά από φωτισμένους και φλογερούς πατριώτες και τον απλό Ροδίτη και τη Ροδίτισσα κράτησαν, άντεξαν και στο τέλος νίκησαν.

Δεν έφεραν αποτέλεσμα ούτε οι απειλές, ούτε η λογοκρισία, ούτε τα οικονομικά και πάμπολλα άλλα εμπόδια, ούτε τέλος το κλείσιμο της εφημερίδας το Σεπτέμβριο του 1939. Η εφημερίδα στάθηκε όρθια επιτελώντας την εθνική της αποστολή.
Και όταν στις 7 Μαρτίου του 1948 ο Εμμανουήλ Καλαμπίχης περίμενε στην προκυμαία του λιμένα του Μαντρακίου, μαζί με τους άλλους επισήμους, για την υποδοχή του Βασιλιά Παύλου, αυτό ήταν η αναγνώριση τόσο των προσωπικών του αγώνων, όσο και των αγώνων της εφημερίδας.

Η πολυπόθητη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, η ΕΝΩΣΗ με τη μητέρα Ελλάδα δεν ήταν όνειρο, δεν ήταν επιδίωξη, δεν ήταν πόθος, ήταν η πραγματικότητα.
Από το σημείο αυτό και μετά ο αγώνας μεταφέρθηκε στο πεδίο της ανασυγκρότησης του τόπου μας. Η Ρόδος έπρεπε να τρέξει σ’ έναν αγώνα μετ’ εμποδίων στο στίβο της ειρήνης, ενωμένη πια με τη μητέρα Ελλάδα.

Η επιστροφή των ξενιτεμένων, η σκληρή δουλειά όλων για την ανάπτυξη και την πρόοδο του τόπου ήταν ο πρωταρχικός στόχος και αυτός επιτεύχθηκε. Άλλωστε υπήρχε η βασικότερη προϋπόθεση γι’ αυτό: Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Αυτή και μόνον έφτανε για να γίνουν όλα όσα έγιναν τα τελευταία 80 χρόνια - και έγιναν πολλά.

Έτσι στις 22 Μαρτίου του 1948 ο Εμμανουήλ Καλαμπίχης επανεκδίδει τη «Ροδιακή» ΤΟΥ και γράφει χαρακτηριστικά σε εκείνο το φύλλο: «Η Δωδεκάνησος καλείται να αξιοποιήσει την ελευθερίαν της».

Ο τόπος μας προόδευσε και από κοντά σ’ όλη αυτήν την προσπάθεια ήταν συνέχεια «Η Ροδιακή». Και όταν λέμε «Η Ροδιακή» αναφερόμαστε στους ανθρώπους της, σε όλους όσους πρόσφεραν και μόχθησαν για την εφημερίδα και για τον τόπο.
Να αναφέρουμε ότι τον αείμνηστο Καλαμπίχη διαδέχθηκαν στην έκδοση οι αείμνηστοι Στυλιανός Κωτιάδης και Εμμανουήλ Ζαννής, ενώ από το 1954 η ιδιοκτησία της ανήκει στην ΟΕ Στυλιανός Κωτιάδης – Σάββας Τσοπανάκης μέχρι και σήμερα.

Διευθυντές της διετέλεσαν ο Εμμανουήλ Καλαμπίχης και οι Εμμ. Παπαβασιλείου μέχρι και το 1954, ο Ελευθέριος Μακρής μέχρι και το 1957, ο Γιώργος Μαρτίνης μέχρι και το 1970, ο Ν. Καπιτσόγλου μέχρι και το 1971, Εμμ. Μπακίρης το 1971, ο Γιώργος Ζαχαριάδης μέχρι και το 1983, Δημήτρης Τσοπανάκης μέχρι και το 1984, ο Αθαν. Μαρασιώτης μέχρι και το 2005, ο Σπύρος Παγκάς μέχρι και το 2013, ο Λουκάς Μαστής μέχρι και το 2024, ενώ σήμερα στη θέση αυτή βρίσκεται ο Μιχάλης Μαστής.

Πλήθος δημοσιογράφων και συνεργατών εργάσθηκαν στην εφημερίδα. Ό,τι το εκλεκτότερο διέθετε όλα αυτά τα χρόνια ο πνευματικός κόσμος του τόπου μας φιλοξενήθηκε στις σελίδες της εφημερίδας καταθέτοντας απόψεις, αναδεικνύοντας προβλήματα και προτείνοντας λύσεις.
Και για να επανέλθουμε στα προηγούμενα, θεωρούμε ότι από τη στιγμή που υπάρχει η βασική προϋπόθεση για την πρόοδο ενός τόπου, ενός λαού: Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, τα υπόλοιπα μπορούν, εύκολα ή δύσκολα, να γίνουν. Έχοντας πια κατακτήσει τη δημοκρατία και τις ελευθερίες που απορρέουν από αυτήν, μια κατάκτηση που απαιτεί διαρκή αγώνα, υπευθυνότητα, μπορούμε ακόμη πιο εύκολα να συνεχίσουμε την πορεία της ανάπτυξης και της προόδου.

Όσο για τα προβλήματα που σήμερα επηρεάζουν και εμποδίζουν αυτήν την πορεία, ίσως δεν θα υπήρχαν, αν ο τόπος και οι άνθρωποί του είχαν περισσότερο λόγο πάνω σε αυτά, μέσα από θεσμούς αποκέντρωσης και ενίσχυσης των τοπικών κοινωνιών. Πιο απλά, πιστεύουμε ότι κανένα πρόβλημα δεν λύθηκε μόνο με επιδοτήσεις, με ευνοϊκά μέτρα και παρεμβάσεις «σωτήρων».

Ο τόπος μας είναι ευλογημένος, οι άνθρωποί του δημιουργικοί, έντιμοι και εργατικοί. Ας τους αφήσουν να κάνουν πράξη όλα όσα πιστεύουν, όλα όσα μπορούν. Πράγμα που δυστυχώς δεν γίνεται τις περισσότερες φορές.

Σήμερα η «Ροδιακή», με τη βοήθεια και των νέων τεχνολογιών, με την εκρηκτική ανάπτυξη της κοινωνίας της πληροφορίας, που ακολουθεί, είναι έτοιμη να συνεχίσει με ακόμα καλύτερους όρους την προσπάθεια της συνεχούς βελτίωσης, αταλάντευτη στις αρχές της αντικειμενικότητας, της ανεξαρτησίας και της υπηρέτησης του κοινού συμφέροντος.

Και βέβαια όλα αυτά δεν θα μπορούσαν να γίνουν χωρίς την ουσιαστική στήριξη των χιλιάδων αναγνωστών της Ροδιακής, και τον καθημερινό αγώνα της ιδιοκτησίας της, του προσωπικού της, των δημοσιογράφων, των τεχνικών και άλλων συνεργατών της.
Καλή συνέχεια!