Σάββας Δ. Τσοπανάκης: 110 χρόνια Ροδιακή

Rodiaki NewsRoom

Γράφει o
Σάββας Δ. Τσοπανάκης
Συνιδιοκτήτης Ροδιακής

Έχω και είχα τη χαρά και την τιμή να βρίσκομαι στην οικογένεια της «Ροδιακής» και, παράλληλα, στον χώρο της ενημέρωσης από παιδική ηλικία.
Θυμάμαι να περιμένω να πάρω την εφημερίδα στα χέρια μου νωρίς το πρωί, στο σπίτι, ώστε να τη διαβάσω πριν το σχολείο. Ανυπομονούσα να ενημερωθώ, να μυρίσω το χαρτί και το μελάνι.

Θυμάμαι τα καλοκαίρια μου, μετά την ηλικία των 13 ετών (έως τότε τα περνούσαμε στη Σύμη), να βρίσκομαι στο γραφείο της εφημερίδας στη Νέα Αγορά 53. Συνόδευα τον παππού Σάββα μέχρι το γραφείο του, και εκείνος άρχιζε να μας διηγείται ιστορίες και γεγονότα σχεδόν καθημερινά. Εγώ, ο Λάκης, ο Στέφανος, ο «γκρινιάρης» Μιχάλης, και πόσοι ακόμη πέρασαν από τον αριθμό 53.

Το 2002 έγινε η μεταφορά των γραφείων στο κτήριο της οικογένειας Τσοπανάκη, επί της Μαλλιαράκη. Εκεί ήταν η «μισή καρδιά» της εφημερίδας: δημοσιογραφικό, αθλητικό, δημιουργικό, λογιστήριο. Το πιεστήριο –η άλλη μισή καρδιά– μεταφέρθηκε επίσης σε μεγαλύτερο και πιο λειτουργικό χώρο. Από την αποθήκη της Ρόδου-Λίνδου μεταφέρθηκε στις εγκαταστάσεις της ΕΑΣΔ. Θυμάμαι σαν χθες τα βράδια στο πιεστήριο, με τους φίλους και το προσωπικό, που γινόμασταν ένα για να περάσει η βραδιά πιο γρήγορα. Ειδικά όταν δεν έφταναν οι 56 σελίδες και έπρεπε να τυπωθούν 64, 72 ή 80, και κατόπιν να γίνει η ένθεση.

Μετά τις σπουδές μου στους υπολογιστές και τα δίκτυα, ξεκίνησα με το αθλητικό ρεπορτάζ, αλλά στη συνέχεια εντάχθηκα στο λογιστήριο. Από τον Δεκέμβριο του 2003, ο συγχωρεμένος πατέρας μου, Δημήτρης, μου μεταβίβασε το ποσοστό του και αποχώρησε.

Μετά την αποχώρηση του πατέρα μου και την είσοδο νέων μελών στην εφημερίδα, δεύτερος που αποχώρησε ήταν ο κ. Θανάσης Μαρασιώτης, διευθυντής από τα μέσα της δεκαετίας του ’80. Έστησε μια ομάδα νέων, δυναμικών δημοσιογράφων με όρεξη για ρεπορτάζ. Τα αποτελέσματα φάνηκαν γρήγορα: Σπύρος, Λουκάς, Μιχάλης, Βαλέριος, Κυριακή, Βαρβάρα, Ελευθερία, Μανώλης, Νικήτας, Παύλος, Κώστας, Μάγδα, μαζί με τα αδέλφια Δημήτρη και Γιώργο, κατάφεραν να κάνουν τη Ροδιακή πρώτη στον νομό, με την ψαλίδα από τον ανταγωνισμό να μεγαλώνει κάθε χρόνο.

Μετά την αποχώρηση του κ. Θανάση, ανέλαβε ο Σπύρος Παγκάς, ο οποίος συνέχισε μέχρι που παρέδωσε στον Λουκά Μαστή. Εκείνος, από νωρίς το πρωί, βρισκόταν στα γραφεία, ψάχνοντας την είδηση και δίνοντας κατευθύνσεις.

Την τελευταία δεκαετία, η κρίση χτύπησε και τον έντυπο Τύπο. Τα κόστη ανέβηκαν. Παράλληλα όμως, ήρθε η άνοδος του rodiaki.gr, που απογείωσε τη Ροδιακή. Σήμερα, που συμπληρώνονται 110 χρόνια ιστορίας και γεγονότων στον τόπο μας, η «Ροδιακή» παραμένει δυνατή τόσο στον έντυπο όσο και στον ηλεκτρονικό χώρο: ενεργή, με ξεκάθαρη γραφή, απόψεις, άρθρα και ρεπορτάζ από τους πιο καταξιωμένους του χώρου.

Η πλούσια παρακαταθήκη των προηγούμενων ετών και δεκαετιών μάς υπαγορεύει να συνεχίσουμε, έχοντας ως γνώμονα και συμφέρον το καλό του τόπου μας.

Ευχαριστώ προσωπικά τους Θανάση, Λουκά, Μιχάλη, Κυριακή, Ελευθερία, Βαρβάρα, Αρετή, Σοφία, Ειρήνη, Ντίνα, Βικτωρία, Αθανασία, Φωτεινή, Ρόη, Παναγιώτη, Κωστή, Μανώλη, Νικήτα, Κώστα, Παύλο, Μάγδα, Λάκη, Στέφανο, Τάσο, Θωμά, Σούλα, κ. Δημήτρη, Σεραφείμ, Θανάση, με τους οποίους είχαμε –και συνεχίζουμε να έχουμε– συνεργασία.

Βέβαια, δεν γίνεται να μην ευχαριστήσω και τους ανθρώπους που είχαν τεράστια συμμετοχή σε αυτό που σήμερα γιορτάζουμε, και δεν είναι άλλοι από τους:
κυρ Σάββας (παππούς), Δημήτρης (πατέρας), Γιώργος (θείος) – μας άφησαν για το μεγάλο ταξίδι, ελπίζοντας να χαίρονται για το κατόρθωμά τους.
Ευχαριστώ τους παραδοσιακούς αναγνώστες που συνεχίζουν να περιμένουν υπομονετικά την εφημερίδα στον χώρο τους, αλλά και τους νέους φίλους, που περιμένουν στο κινητό να διαβάσουν την είδηση.

Είκοσι πέντε χρόνια στον χώρο, διδάχθηκα πολλά, γνώρισα αρκετούς, συναναστράφηκα με περισσότερους. Με κόσμο του νησιού –επαγγελματίες και μη– συνεργάστηκα με λίγους, γιατί υπήρχε (και υπάρχει) εμπιστοσύνη γύρω από το όνομα που έστησε τη «Ροδιακή».

Αισθάνομαι υπερηφάνεια, δύναμη, τιμή, χαρά για την οικογένεια της «Ροδιακής» μου. Την οικογένειά μας.