Λίζα Γ. Τσοπανάκη: 110 χρόνια Ροδιακή

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η
Λίζα Γ. Τσοπανάκη
Συνιδιοκτήτρια και εκδότρια Ροδιακής

Συμπληρώνονται φέτος τα 110 χρόνια ζωής της εφημερίδας «Η Ροδιακή», μα για εμάς που μεγαλώσαμε μαζί της, δεν αισθανθήκαμε στιγμή να... Γερνάει...!
Η δική μου σχέση με τη «Ροδιακή», ξεκινάει από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ενώ το άρωμα της φρεσκοτυπωμένης εφημερίδας με συντρόφευε από... πάντα!

Θυμάμαι όλα μου τα παιδικά χρόνια να την ψάχνω στο ασανσέρ της οικογενειακής πολυκατοικίας που μένω, να την ξεφυλλίζω καθημερινά σελίδα- σελίδα προκειμένου να «μάθω» να διαβάζω εφημερίδα...

Θυμάμαι τον παππού μου, Σάββα Τσοπανάκη με πόση περηφάνια μου μιλούσε πάντα για τη «Ροδιακή», για την ιστορία της, για την αξιοπιστία της, την εμπιστοσύνη του κόσμου απέναντι μας.

Τον θυμάμαι να πηγαίνει κάθε μέρα στα τότε γραφεία μας στη «Νέα Αγορά» και να επιστρέφει το μεσημέρι, πάντοτε με το κεφάλι ψηλά γνωρίζοντας πως οι συνεργάτες που είχε επιλέξει τον έβγαζαν πάντα «ασπροπρόσωπο». Ο ίδιος, πήγαινε στα γραφεία της εφημερίδας μέχρι τα βαθειά γεράματα, συμμετέχοντας πάντα με τον τρόπο του στην έκδοσή της. Πάντα διακριτικός και πάντα κοντά στο προσωπικό του.

Αντίστοιχα, θυμάμαι και τον πατέρα μου, που «έφυγε» νωρίς από τη ζωή, μην έχοντας προλάβει να υλοποιήσει όλα όσα εκείνος είχε ονειρευτεί για τη «Ροδιακή». Καινοτόμησε όμως και ενέπνευσε πολλούς ανθρώπους για να συνεχίσουν το όραμα του, και «έφυγε» αφήνοντας το δικό του στίγμα. Είχε και εκείνος με τη σειρά του μεγάλο πάθος για την εφημερίδα, και από τότε που ανέλαβε θυμάμαι πως περνούσε ατελείωτες ώρες στα γραφεία προσφέροντας σε όλους τους τομείς.

Ο αδελφός του, Δημήτρης, βρισκόταν και εκείνος στην εφημερίδα από μικρός, και όταν «έφυγε» ο πατέρας μου ανέλαβε για αρκετά χρόνια την εφημερίδα. Θυμάμαι τα καλοκαίρια, στις τελευταίες πια τάξεις του σχολείου μου, που φρόντιζε να πηγαίνουμε να βοηθάμε στα διπλά τυπώματα που πραγματοποιούνταν για να χωρέσει όλη η ύλη της εφημερίδας, μια δουλεία χρονοβόρα αλλά ιδιαίτερα σημαντική για την έκδοσή της, τότε που κυκλοφορούσαμε έως και 72 σελίδες!

Αρκετά χρόνια αργότερα, όταν επέστρεψα στη Ρόδο από τις σπουδές μου, ήταν πια για εμένα αυτονόητο ότι θα βρίσκομαι και εγώ με τη σειρά μου στη «Ροδιακή». Μπήκα δειλά- δειλά το 2011 και φρόντισα να περάσω σχεδόν από όλα τα πόστα, έχοντας πάντοτε δίπλα μου τους καλύτερους συνεργάτες, ανθρώπους που πορεύτηκαν με τον παππού και τον μπαμπά μου, ανθρώπους που αγαπούν αυτή την εφημερίδα σαν δικό τους παιδί, ανθρώπους που ξεχνούν την προσωπική τους ζωή προκειμένου να βρίσκονται πάντα εκεί στα γεγονότα, με ξεκάθαρες θέσεις και απόψεις για τα τοπικά ζητήματα και πάντα με γνώμονα την αντικειμενική ενημέρωση.

Από το 2016 και έπειτα, όπου η μητέρα μου και τέως εκδότρια της «Ροδιακής» μαζί με τον συνέταιρό της κ. Ηλία Κωτιάδη αποσύρθηκαν από την εφημερίδα, στη σκυτάλη βρίσκεται πλέον η τρίτη γενιά και έτσι με συνεταίρους τον Στέλιο Κωτιάδη και Σάββα Τσοπανάκη δίνουμε καθημερινές «μάχες» για να συνεχίσει η «Ρ» να αποτελεί την εφημερίδα που εμπιστεύεται το αναγνωστικό κοινό, την εφημερίδα με την έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση, θυμίζοντας πως θα αποτελεί πάντοτε ένα σημαντικό μέσο ενημέρωσης κόντρα στην τάση της εποχής.

Σήμερα, 110 χρόνια μετά την πρώτη έκδοση της «Ροδιακής», η εφημερίδα εξακολουθεί να αποτελεί φάρο ενημέρωσης και σημείο αναφοράς για την ιστορία του τόπου μας.

Με την αξιοπιστία, την εγκυρότητα και την αντικειμενικότητα που της αρμόζει, χωρίς σκοπιμότητες και κιτρινισμούς, η «Ροδιακή» μαζί με την ιστοσελίδα rodiaki.gr, διατηρεί σταθερά την πρώτη θέση στα Δωδεκάνησα.