Η αδικία σε βάρος της Ρόδου είναι βαθιά διαχρονική. Γιατί άραγε;

Μιχάλης Μαστής

Δεν είναι η πρώτη φορά και δυστυχώς δεν θα είναι ούτε η τελευταία που η Ρόδος αδικείται κατάφωρα, συγκριτικά με άλλες περιοχές της χώρας. Αποτελεί ίσως μια διαχρονική πληγή τούτο: να ξέρει de facto δηλαδή η εκάστοτε κεντρική εξουσία, ότι οποιαδήποτε απόφαση παρθεί για τη Ρόδο μας, για τους κατοίκους, για τις επιχειρήσεις μας, θα περάσει χωρίς πολλές-πολλές διαμαρτυρίες κι αναταραχές.

Μας έχουν «διαβάσει», μας έχουν «ζυγίσει», μας έχουν κατατάξει μέχρι σε ποιο βαθμό μπορούμε να κλιμακώσουμε τις διαμαρτυρίες μας και με βάση το τρίπτυχο αυτό, πράττουν, αποφασίζουν και υπογράφουν. Για εμάς, χωρίς εμάς.

Αν επιχειρήσει κανείς να αποσυνδέσει τις εποχές, τα πολιτικά κόμματα, τις αποφάσεις και τις καταστάσεις που επικράτησαν σε αντίστοιχες χρονικές συγκυρίες, τότε όχι με έκπληξη, αλλά κυρίως με κοινωνικό ή πολιτικό τρόμο, θα διαπιστώσει ότι η κατάσταση είναι ακόμα πολύ πιο σοβαρή απ’ ό,τι υπολογίζουμε.

Από πού να πιάσει και πού να τελειώσει κανείς; Από την περίφημη διαπίστωση του αείμνηστου Μένιου Κουτσόγιωργα: «Έλα μωρέ, οι Ροδίτες ό,τι και να τους κάνεις δεν πρόκειται να αντιδράσουν»;

Από την υφαρπαγή της έδρας της περιφέρειας στη Σύρο, όπου και τότε ξεσηκώναμε… αντάρτικο στα λόγια;

Από το ότι εκλιπαρούμε κάθε χρόνο το κεντρικό κράτος να στελεχώσει με προσωπικό τις αστελέχωτες εδώ και δεκαετίες υπηρεσίες του για να μπορέσουμε να λειτουργήσουμε έστω και στα στοιχειώδη;

Από το ότι έχουμε τους πιο ακριβούς μεταφορικούς-συγκοινωνιακούς ναύλους σε όλη τη χώρα;

Από το ότι τα ταμεία του κράτους γεμίζουν από τους φόρους που εισπράττονται στη Ρόδο από εκατομμύρια τουρίστες σε μουσεία, αρχαιολογικούς χώρους, αεροδρόμια και ξενοδοχεία-ενοικιαζόμενα δωμάτια και ότι η επιστροφή-ανταποδοτικότητα δεν είναι η ανάλογη;

Από το ότι η Ρόδος βρίσκεται στην πρώτη πεντάδα των περιοχών εκείνων σε όλη τη χώρα που αιμοδοτεί οικονομικά τα ταμεία του Δημοσίου κάθε χρόνο εδώ και πολλές δεκαετίες με πακτωλό χρημάτων που προέρχονται από τους έμμεσους και άμεσους φόρους, των επιχειρήσεων και των σκληρά εργαζομένων του νησιού μας; Από το κομμάτι εκείνο δηλαδή, που αποτελεί τον βασικό πυλώνα κάθε ελεύθερης οικονομίας και το οποίο όμως δεν έτυχε ποτέ του ανάλογου σεβασμού από το σύνολο του πολιτικού κόσμου;

Η αδικία της Ρόδου, με λίγα λόγια, είναι βαθιά διαχρονική. Αρκετές φορές, μετετράπη και σε απαξίωση του νησιού, του τόπου, των ανθρώπων του, που αγωνιούν και δίνουν μάχες καθημερινά για να φέρουν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Το «γιατί άραγε;» αποτελεί προσωπικό ερώτημα και αφετηρία αναζήτησης για τον καθένα και καθεμία από όλους εμάς. Είτε είναι απλός πολίτης είτε εκπρόσωπός μας σε οποιαδήποτε βαθμίδα.