Θέμις Μπαζάκα: «Στο νησί μου, στην Κάρπαθο, στην περιπέτεια υγείας που πέρασα, οι συγχωριανοί μου, μου άναβαν κεράκια»

Rodiaki NewsRoom

Συγκλονιστική αφήγηση της γνωστής ηθοποιού

Η γνωστή ηθοποιός, Θέμις Μπαζάκα, και μητέρα δύο παιδιών, μετά τη γέννηση του δεύτερου μωρού της, διαγνώστηκε με λέμφωμα Hodgkin. Ήταν η στιγμή που αποφάσισε να επενδύσει στην ελπίδα! Η Θέμις Μπαζάκα, αποδίδει τα λόγια και τα συναισθήματά της, και ευχαριστώντας από καρδιά, τόσο την οικογένειά της για την πολύτιμη στήριξη, όσο και το «νησί» της, την Κάρπαθο, λέγοντας πως «είναι ευλογία να ξέρεις ότι υπάρχουν άνθρωποι που προσεύχονται για σένα». Ακολουθεί η συνέντευξη που έδωσε σε μέσο δικτύωσης, στο LadyLike.gr:

Η «περιπέτεια»

«34χρονών γέννησα τη δεύτερή μου κόρη. Ήταν μετά τον τοκετό, με τα διάφορα γυναικολογικά προβλήματα που είχα…εμφανίστηκαν και άλλα συμπτώματα. Θυμάμαι… να τρέμω τη νύχτα, και να ξυπνάω μούσκεμα στον ιδρώτα. Και ύστερα άρχισα να χάνω κιλά. Ένιωθα μία απέχθεια για το φαγητό, δεν ήθελα να φάω καθόλου. Η μεγάλη μου η κόρη ήταν 5 χρονών και το μικρό μου 6 μηνών. Μπήκα στο νοσοκομείο για υστερεκτομή. Έμεινα 18 μέρες μακριά τους. Ήξερα ότι υπήρχε μία πιθανότητα, η οποία δυστυχώς επαληθεύτηκε. Η διάγνωση ήταν λέμφωμα Χότζκιν, δηλαδή αιματολογικός καρκίνος».

Το θάρρος και η ελπίδα

«Τι σου είναι ο άνθρωπος όμως ε!... Απ΄ τη μια μεριά έχασα τη γη κάτω απ΄ τα πόδια μου, και απ΄ την άλλη, ένιωσα να ηρεμώ. Γιατί ήξερα πια τι έχω. Ήξερα με τι ακριβώς πάλευα. Το να μην γνωρίζεις τι έχεις είναι βασανιστικό. Ο άντρας μου ήταν πάντα δίπλα μου, αλλά και η μεγάλη μου η κόρη, 5 χρονών κοριτσάκι…και μου έδινε θάρρος, κουράγιο. Όταν ήμασταν στο σπίτι, μου έλεγε να βγάζω το μαντήλι, γιατί λέει... ήμουν πιο όμορφη έτσι.»

Οι προσευχές στην Κάρπαθο

«Στο νησί μου, στην Κάρπαθο, πριν κάνω κάποια μεγάλη εξέταση, οι συγχωριανοί μου πήγαιναν και μου άναβαν κεράκια. Είναι μεγάλη ευλογία να ξέρεις ότι υπάρχουν άνθρωποι που προσεύχονται για σένα.»

«Οι γιατροί έλεγαν ότι πρέπει να το πιστέψω ότι θα γίνω καλά»

«Οι γιατροί, συνομήλικοι με εμένα, πάλευαν κι αυτοί με το “θηρίο”. Κάθε φορά που έχανα την ψυχραιμία μου, το κουράγιο μου, ούρλιαζα. Τους ούρλιαζα. “Κάντε με καλά σας παρακαλώ, θέλω να μεγαλώσω τα παιδιά μου” έλεγα. Κι αυτοί μού έλεγαν ότι πρέπει να το πιστέψω ότι θα γίνω καλά. Τι να κάνω; Το πίστεψα. Βαθιά… αληθινά. Κι αυτό μου έδινε δύναμη και κουράγιο. Η θεραπεία, η γνωστή θεραπεία…6 κύκλοι των 20 ημερών…4 μήνες βαριά χημειοθεραπεία. Βαριά…Αν άλλαξα σαν άνθρωπος; Άλλαξα. Αν άλλαξα σαν μητέρα; Όχι. Είμαι εδώ. Δυνατή, και καθαρή. Και μεγαλώνω τα παιδιά μου. Αυτή είναι η ιστορία μου.»

Το βίντεο της συνέντευξης: https://youtube.com/shorts/ZViXOLY61bQ?si=uGQWXDHd70B4EFL8