Αγ. Ξάνθης: Λίγα λόγια για τον Φώτη Χατζηδιάκο

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο
Αγαπητός Ξάνθης
Αρχιτέκτονας, Διδάσκων στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου

Ένας χρόνος από το «πέταγμά» του στο Βασίλειο των Ουρανών, κι ακόμη η αναφορά τού ονόματός του παραμένει ισχυρή στην τοπική κοινωνία, τόσο που επιβεβαιώνεται η άυλη παρουσία στο νησί μας.

Ικανός, δραστήριος, ευπροσήγορος, πολιτικός βάθους, καλός οικογενειάρχης και το σπουδαιότερο από όλα, ταπεινός και σεμνός προς όλους, φίλους και πολιτικά αντίθετους.
Ονειροπόλος για τα Δωδεκάνησα ,όταν ήταν χωρικός αντιπεριφερειάρχης, ευτοπικός για τη Ρόδο όταν ήταν δήμαρχος.
Ήθελε πολλά να φτιάξει για τη «νύμφη του Ήλιου» μέσα όμως από μια αισθητική πλευρά σε πείσμα του νομικού πλαισίου, που το κατείχε άριστα. Τον χώρο της Ρόδου, τον αγκάλιασε σαν ένα δεύτερο παιδί του, από τα χωριά μέχρι την πόλη, από τ’ Απόλλωνα μέχρι και το Πρασονήσι.

Διεκδίκησε με πείσμα την πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης, το Κέντρο διανομής ρεύματος στον Άι Νικόλα, δρομολόγησε το «Εθνικό Θέατρο», τη χάραξη της Μεσογειακής οδού, το σχέδιο βιώσιμης αστικής ανάπλασης του ανατολικού μετώπου της πόλης, τη συνδυαστική αξιοποίηση της Νέας Αγοράς με την Μαρίνα Μανδρακίου, έδειξε τη φροντίδα στους τότε χιλιάδες μετανάστες, παρέδωσε τα ταμεία του δήμου γεμάτα και κυρίως ένιωθες την αύρα του από το πρωί να τριγυρνάει την πόλη για να βλέπει, να αφουγκράζεται, να νιώθει, να αισθάνεται!
Ήταν ο Δήμαρχος της βλέψης, της ματιάς, της όρασης.

Η ενόρασή του ένωνε τον τόπο με τις λύσεις, τη φαντασία με τον ρεαλισμό, το σχέδιο με την εφαρμογή.
Νίκησε τον χρόνο, παρότι αυτός ήταν πολύ άδικος μαζί του, γιατί μέσα σε μια πενταετία, η Ρόδος «μύρισε» δημιουργία, τοπικότητα και πολύ σθένος απέναντι στο συγκεντρωτικό κράτος της πρωτεύουσας. Η τελευταία του πολιτική δοκιμασία μετά από μια πολυετή πορεία έκλεισε ως πρώτος επιλαχών στις τελευταίες εθνικές εκλογές, με το κόμμα προτίμησης που το υπηρέτησε με σεβασμό και ήθος.

Αυτά τα δύο ήταν γηγενή χαρίσματα.
Για εμάς τους συμμαθητές του, αυτά τα δύο ήταν και είναι κοινωνική προίκα, που διδάσκουμε στα παιδιά μας.
Αλησμόνητος.