Γοήτευσε για μια ακόμη φορά το «Συμιακό Θέατρο»

Rodiaki NewsRoom

Γράφει o
Γιώργος Ζαχαριάδης
Δημοσιογράφος 

Ποιος μπορεί να φανταστεί, ότι θεατρική παράσταση μπορεί να επαναλαμβάνεται για πέντε συνεχείς μέρες και η αίθουσα να είναι ασφυκτικά γεμάτη κάθε βράδυ; Αυτό, μόνο το Συμιακό Θέατρο μπορεί να το πετύχει και με τη «Νύφφη από το Αμέρικα», που γοήτευσε –για μια ακόμη φορά-και πρόσφερε άφθονο γέλιο στις χιλιάδες των θεατών που παρακολούθησαν τις παραστάσεις στο Θερινό Κινηματοθέατρο «Ρόδον».

Φέτος, το Συμιακό Θέατρο, συμπληρώνει 40 χρόνια παρουσίας στα πολιτιστικά δρώμενα της Δωδεκανήσου, με το ανέβασμα 42 θεατρικών έργων, κυρίως κωμωδιών, με τη χαρακτηριστική ντοπιολαλιά του μαγευτικού νησιού της Σύμης!
Όλα αυτά τα χρόνια, το Συμιακό Θέατρο, έδωσε πάνω από 400 παραστάσεις σε Σύμη, Ρόδο, Αθήνα και Πειραιά, καθώς και σε νησιά της Δωδεκανήσου, στις οποίες πήραν μέρος περισσότερα από 200 άτομα, όλοι ερασιτέχνες.

Και ποιος μπορεί να ξεχάσει τη «Λυσιστράτη», σε συμιακή διάλεκτο, που ενσάρκωσε η δασκάλα Κική Σύκαλλου-Αλαβέρα, η οποία παρευρέθηκε στην παράσταση της περασμένης Τρίτης και καταχειροκροτήθηκε από το κοινό. Η «Λυσιστράτη» των Συμιακών, κατά τον κριτικό, Κώστα Γεωργουσόπουλο, ήταν ή καλύτερη που παρακολούθησε, όπως έγραψε στην εφημερίδα «Τα Νέα».

«Η νύφφη από το Αμέρικα» είναι ένα θεατρικό έργο, που έγραψε-ποιος άλλος;- ο μοναδικός Μανώλης Αντωνόγλου, που πλαισιώθηκε από μια πλειάδα ερασιτεχνών ηθοποιών από τη Σύμη, δημιουργώντας ένα καταπληκτικό σύνολο. Ο Αντωνόγλου ήταν και ο σκηνοθέτης, αλλά και εκ των πρωταγωνιστών.

Στο έργο αυτό, η πλοκή του δεν ήταν μόνο η «νύφφη», αλλά ο συγγραφέας φρόντισε-όπως κάνει κάθε φορά- να σχολιάσει και την τρέχουσα επικαιρότητα. Έτσι, ο Αντωνόγλου αναφέρθηκε π.χ. στην ακρίβεια, στην τιμή του λαδιού, στην πολυετή θητεία του δημάρχου της Σύμης, στις εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ, ακόμη και στους έρωτες του πατέρα Πλεύρη και του δικηγόρου Λυκουρέζου!..

Οι αναφορές ήταν σε υπαρκτά πρόσωπα της Σύμης και σε διάφορες καταστάσεις στο νησί, ακόμη και στις κατσίκες της Μαραθούντας, που ξαπλώνουν στις πολυθρόνες των λουόμενων! Και βέβαια, «πρωταγωνιστικό ρόλο» σε όλο το έργο έπαιξε το όνομα τού Παπα-Λευτέρη Οθείτη, εφημέριου της εκκλησίας του Αγίου Ελευθερίου στη Σύμη, που ο γιος του, Κώστας, είναι στο έργο ο υποψήφιος γαμπρός της Αμερικάνας και η εξαιρετική Μαριάνθη Καρπαθάκη εμφανίζεται ως η παπαδιά…!
Βέβαια, στο έργο κυριαρχεί και πάλι η παρουσία του Σωτήρη Ζουρούδη, που ξεσήκωσε και το κοινό με το «παίξιμο» και τις ατάκες του στη συμιακή-πάντοτε-ντοπιολαλιά! Ο αγαπητός Σωτήρης είναι –μαζί με τον Μανώλη- οι στυλοβάτες του Συμιακού Θεάτρου και της διατήρησης της πολιτιστικής κληρονομιάς των νησιών μας.

Σ΄ αυτό το ταξίδι, σπουδαίοι συνταξιδιώτες είναι ο Βαλάντης Μακράκης (θαυμάσιος γαμπρός και παπάς) και οι Αργυρώ Χατζηγιαννάκη, Σωτήρης Ι.Πατατούκος, Γεράσιμος Γιακουμάτος, Μαρία Σεμερζάκη, Ευαγγελία Πατατούκου, Άννα Μαλιάκα ,Κατερίνα Περγαντή και Νικήτας Λεβεντέρης, με την τεχνική υποστήριξη του Μιχάλη Μαρίνου.

Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια, τα πολιτιστικά δρώμενα στη Ρόδο έχουν περιοριστεί κυρίως στα γιαπράκια, τα λόπια, τα καρπούζια, τα σκόρδα και σε διάφορες «γιορτές» εσπεριδοειδών. Και φυσικά, σε κάποιες συναυλίες-αρπαχτές αδρά αμειβόμενων καλλιτεχνών. Κάπου στο περιθώριο μπήκε ο πολιτισμός, που έχει σχέση με την τοπική παράδοση και τα ήθη και έθιμά μας.

Ευτυχώς το Συμιακό Θέατρο κρατά ψηλά τη σημαία του πολιτισμού μας, αλλά είναι σχεδόν μόνος του. Η Πολιτεία βρίσκεται αλλού.
Πέρυσι, έγραψα, ότι η Ακαδημία Αθηνών πρέπει να βραβεύσει το Συμιακό Θέατρο, που είναι το μοναδικό στην Ελλάδα ,το οποίο για 40 ολόκληρα χρόνια δίνει παραστάσεις με την τοπική διάλεκτο. Περίμενα και από το λεγόμενο υπουργείο Πολιτισμού κάποια πρωτοβουλία. Αξίζουν μια αναγνώριση για το έργο τους όλοι αυτοί οι άνθρωποι, που αφιλοκερδώς, αγωνίζονται για να διατηρήσουν τη γλώσσα, τις παραδόσεις και τα ήθη και έθιμά μας.
Απόλυτη σιωπή… Κρίμα.