Μαρία Καρίκη: Όνειρα που δεν μας βγήκαν...

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η
Μαρία Καρίκη
Ψυχολόγος, Msc

Πόσο έτοιμοι είμαστε, άραγε, να δεχτούμε το γεγονός ότι κάποιες επιθυμίες μας, κάποιοι στόχοι, κάποια όνειρα δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ;

Πόση ματαίωση φέρνει κάτι τέτοιο; Πώς βιώνει κανείς την απόκλιση από το ιδεατό για εκείνον; Δεν είναι εύκολη υπόθεση η αποδοχή και η συμφιλίωση σε τέτοιες περιπτώσεις. Όλα βέβαια εξαρτώνται από τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα γύρω μας και τα ερμηνεύουμε...

Η θλίψη, η στενοχώρια, η απογοήτευση, ο θυμός που κουβαλάμε για τα ανεκπλήρωτα στη ζωή μας είναι συναισθήματα που μπορεί να σέρνουμε μαζί μας για καιρό! Συνήθως το «στενάχωρο» παρελθόν μας, μας ακολουθεί (αν το επιτρέψουμε» εμείς) και ίσως και να μας στιγματίσει. Αυτό συμβαίνει γιατί μας κυριαρχεί το παράπονο. Ίσως γιατί το νιώθουμε άδικο ή και γιατί πολλοί αναπαράγουμε συνεχώς όσα συνέβησαν ή και δεν συνέβησαν στο μυαλό μας και ζούμε σε μεγάλο ποσοστό μέσα από αυτό.

Η ωριμότητα ενός ανθρώπου και η ετοιμότητά του να αποδέχεται δεδομένα και καταστάσεις που αλλάζουν, αλλά και να προσαρμόζεται σε αυτά θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη, αλλά και στην ευτυχία του. Το να σχεδιάζει κανείς τα επόμενα βήματά του είναι άκρως θεμιτό και φυσιολογικό. Ωστόσο, δεν θα πρέπει να είναι απόλυτος ή άκαμπτος. Χρειάζεται να έχουμε και εναλλακτικά σενάρια διαθέσιμα στο μυαλό μας και κυρίως να αποδεχτούμε ότι κάθε προσπάθεια ή απόπειρα για κάτι που επιθυμούμε μπορεί να μην έχει απαραίτητα το αποτέλεσμα που θα θέλαμε.

Τόσο οι «επιτυχίες» όσο και οι ματαιώσεις, είτε μας αρέσει είτε όχι, είναι μέρος της ζωής. Η ευελιξία, η προσαρμοστικότητα και η συμφιλίωση με όσα δεν γίνονται τελικά θα κρίνουν κάθε φορά το πώς διαχειριζόμαστε τις καταστάσεις και τις εκβάσεις που δεν μας ικανοποιούν. Φυσικά, δεν είναι εύκολο να αντιμετωπίζουμε κάτι που μας ζορίζει και μας στεναχωρεί. Ωστόσο, αν δεν το κάνουμε, υπάρχει κίνδυνος να καθηλωθούμε στο παράπονο, τον εσωτερικό μηρυκασμό των ίδιων σκέψεων, τη μιζέρια, τη μελαγχολία ή και στο θυμό. Αν δεν υπερβούμε, δηλαδή, τις πρώτες αντιδράσεις απογοήτευσης ενδέχεται να «κολλήσουμε» συναισθηματικά και ψυχικά σε αυτά τα σημεία, με αποτέλεσμα σε βάθος χρόνου να μετατρέψουμε τη δυσφορία σε τοξικότητα και αυτοκαταστροφή.

Γενικότερα, οι άνθρωποι μπροστά σε δοκιμασίες και προκλήσεις «ταλαιπωρούνται» ψυχικά. Αυτό ισχύει για όλους. Ωστόσο, χρειάζεται να καλλιεργήσουμε και δεξιότητες που θα μας βοηθούν όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν και τόσο καλά. Ώστε να μην είμαστε τόσο ευάλωτοι και εκτεθειμένοι συναισθηματικά. Γιατί σε αυτή την περίπτωση είναι πιο πιθανό να καταρρεύσουμε ή να καταρρακωθούμε δημιουργώντας μεγαλύτερη εσωτερική ζημιά. Δεν έρχεται το τέλος του κόσμου αν δεν καταφέρουμε κάτι. Δεν είμαστε αποτυχημένοι ή άχρηστοι αν δεν βγει το αποτέλεσμα που θέλουμε. Δεν είμαστε ανίκανοι αν δεν πραγματοποιηθούν κάποια όνειρά μας. Οι γενικεύσεις τέτοιου είδους, μόνο κακό μας κάνουν. Όλα είναι μέρος μιας διαδρομής με τα πάνω και τα κάτω της. Η πορεία μας θα τα εμπεριέχει όλα. Αντί να αντιστεκόμαστε και να βασανίζουμε τον εαυτό μας μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε ότι ακόμα και αυτά που δεν μας αρέσουν θα συμβούν. Χρειάζεται ψυχικό σθένος και ψυχραιμία, αλλά και μια κοσμοθεωρία αποδοχής, προκειμένου να προχωρήσουμε χωρίς μεγάλο κόστος.

Ο καθένας μας με τα χρόνια αλλάζει. Τα παλιά όνειρα μπορεί να πραγματοποιηθούν ή και όχι. Η ζωή προχωράει και ο εαυτός μας μπορεί συνεχώς να ονειρεύεται και να θέτει νέους στόχους και επιθυμίες. Δεν υπάρχει περιορισμός σε αυτό. Ας κοιτάμε τη ζωή ως εναλλαγές και ως συνεχές και όχι ως επιτυχίες ή αποτυχίες ή ως συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα. Κάθε τέλος πυροδοτεί μια νέα αρχή. Κάθε απογοήτευση ενδυναμώνει και διδάσκει. Όλα είναι ζήτημα προσέγγισης και ερμηνείας. Ας μην είμαστε αυστηροί και ισοπεδωτικοί με τον εαυτό μας. Ας μην έχουμε μόνο απαιτήσεις. Ας μην είμαστε ψυχαναγκαστικοί με την πρόοδο και την εξέλιξη. Όλα είναι μέρος της διαδικασίας. Ακόμα και ο χρόνος που τελικά θα χρειαστούμε για να φτάσουμε σε κάθε ορόσημο της ζωής μας έχει και αυτός τη σημασία του. Ας μην βιαζόμαστε συνεχώς να φτάσουμε κάπου. Αν δεν το κάνουμε αυτό, δεν θα μπορέσουμε να απολαύσουμε τα σημαντικά που εμπεριέχουν οι καθημερινές στιγμές μας.

Σημασία, λοιπόν, δεν έχει το όνειρο αυτό καθαυτό, αλλά ο ίδιος ο άνθρωπος που ονειρεύεται. Σημασία έχει να μην σταματήσει ποτέ να ονειρεύεται. Να έχει συνεχώς νέες ιδέες, νέες επιθυμίες, νέους στόχους γιατί αυτό σημαίνει ότι παραμένει «ζωντανός», μάχιμος, ενεργός στην ίδια του τη ζωή. Όσο για αυτά που δεν έγιναν, μπορεί η δική μας εξιδανίκευσή τους και η δική μας προσμονή και προσδοκία για εκείνα που δεν εκπληρώθηκαν ποτέ, να τα μεγεθύνουν τόσο στο μυαλό μας, ώστε να νομίζουμε ότι αν πράγματι γίνονταν όλα θα ήταν πολύ καλύτερα... Θα ήταν όντως, όμως, έτσι; Δεν το γνωρίζουμε αυτό...Μόνο το υποθέτουμε... Ή έχουμε ανάγκη να το πιστεύουμε...