Αγαπητός Ξάνθης: Ο κος Ζαχαριάδης, ένας ακάματος εργάτης της Δημοσιογραφίας και εκπομπής ήθους

Rodiaki NewsRoom

Γράφει o
Αγαπητός Ξάνθης
Αρχιτέκτονας

Σε μια σεμνή τελετή, ο δήμος Ρόδου τίμησε το απόγευμα της 10ης Μαΐου τον δημοσιογράφο κο Γιώργο Ζαχαριάδη για την υπηρέτηση 50 χρόνων στο λειτούργημα της μάχιμης Δημοσιογραφίας, ως διευθυντής εφημερίδων της Ρόδου και ως ανταποκριτής κορυφαίων Αθηναϊκών και Διεθνών Μέσων Ενημέρωσης.

Η τελετή εμπεριείχε συναίσθημα, έκφραση, μνήμες και κυρίως αλήθειες, σπάνιο ζητούμενο της εποχής μας.

Οι τέσσερις προσκεκλημένοι ομιλητές ο καθείς εξ αυτών, από πλευράς του, ανέπτυξε την προσφορά, το ήθος, τη συνέπεια και την απόδοση του χαρακτήρα του τιμώμενου για τα 70 χρόνια προσφοράς στη δημοσιογραφία και σε συνδυασμό με ιστορικές στιγμές που σημάδεψαν την πορεία του κου Ζαχαριάδη, αναδείχθηκε ότι υπάρχουν ακόμη ανθρώπινες αξίες που δεν έχουν διασαλευτεί από τον καιροσκοπισμό και την τυχαιότητα.

Η φιγούρα του ενεργού πολίτη στο πρόσωπο του τιμώμενου ξεδιπλώθηκε γενναία και παραδόθηκε στην κρίση του κοινού, το οποίο ανταπέδωσε με ευλάβεια και με ένα βαθύ χειροκρότημα την πρόσφορα του επώνυμου δημοσιογράφου στα τεκταινόμενα του τόπου μας.

Μάλιστα, ο ίδιος υπογράμμισε την πιο συγκριτική στιγμή που χάραξε τη μνήμη του. Ήταν στις 31.3 του 1947, μαθητής της Αμαραντείου τότε, όπου υποστελλόταν η αγγλική σημαία στο διοικητικό μέγαρο της Ρόδου στο Μαντράκι για να υπάρξει η έπαρση πλέον της ελληνικής σημαίνοντας και την ενσωμάτωση των νησιών της Δωδεκάνησου στη Μητέρα Ελλάδα.

Ο δε φίλος και γνωστός δημοσιογράφος, κος Λευτέρης Παπαδόπουλος, με ένα σύντομο βιντεοληπτικό υλικό απέδωσε το κύρος του ανδρός αλλά και τις ευαισθησίες του στο παντοτινό ωραίο.

Ο καθηγητής της Σχολής του Κολούμπια στη Ν.Υ. Michael Schudson στο βιβλίο του, ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ, (2021), εκδόσεις Παπαδόπουλος αναφέρει:

«Η δουλειά του δημοσιογράφου είναι να παράγει ειδήσεις, όπως του ξυλουργού είναι να φτιάχνει σπίτια. Και οι δύο τέχνες έχουν κανόνες. Ο πρωταρχικός κανόνας είναι: η πραγματικότητα.

Οι πραγματικοί δημοσιογράφοι μαθαίνουν να μην παράγουν ψευδείς, προωθητικές ή ανήθικες ειδήσεις. Δεν υποτάσσουν την πραγματικότητα στην ιδεολογική ταύτιση ή στην πολιτική ωμή υποστήριξη. Δεν επιδιώκουν να κερδίσουν την εύνοια κολακεύοντας άτομα ή εκδοτικά συμφέροντα, αλλά ούτε να υποχωρούν σε τάσεις και λαϊκισμούς.

Οφείλει ουσιαστικά ο δημοσιογράφος να εκφράζει την ακριβή αλήθεια δηλαδή ότι τίποτε από όλα που περιγράφονται δεν είναι κατασκευασμένο» (σσ.17-18).

Όλα τα αναφερόμενα μπορούμε άπλετα να τα διακρίνουμε στο πρόσωπο του κου Ζαχαριάδη, να τα ψηλαφήσουμε, να τα αφουγκραστούμε.

Αυτή την πραγματικότητα και την αλήθεια εγώ προσωπικά τις λίγες στιγμές που συναντήθηκαν τα ενδιαφέροντά μας, τα αντάμωσα ιδανικά διακρίνοντας την αισθητική του λόγου αλλά και της πράξης ενός ατόμου αειθαλούς, το οποίο αποδίδει βιωματικά τη λατρεία στον τόπο γέννησής του, τη Σύμη, το Καστελλόριζο και για όλα τα νησιά του Αιγαίου.

Στρατιώτης των κοινών, σκαπανέας της ιστορίας, γνήσιος δημοκράτης, χωρίς συμφέρον και υστεροβουλία, ανιδιοτελής, όπως επισήμανε και ο δήμαρχος Ρόδου παραδίδοντας την πλακέτα τιμής, αφήνει μια εξαίσια παρακαταθήκη στους νεωτέρους συναδέλφους του, στη νησί της Ρόδου, αλλά και σ’ εμάς για να μπορούμε να διακρίνουμε την ήρα από στάρι, το χρήσιμο από το άχρηστο, το παραγωγικό από το διαφθαρμένο.

Η υπόσχεση για έκδοση σχετικού τόμου για την προσφορά με τα πρακτέα του με την αρωγή του δήμου Ρόδου, αποκαθιστά ένα γνωσιολογικό στοχαστικό έργο που πρέπει να είναι στη βιβλιοθήκη μας σαν έγγραφο συμβόλαιο εκτίμησης της βαθύπλουτης μνήμης του τόπου μας μέσα από τα μάτια ενός πνευματικού εργάτη που χορήγησε πολλά και εκχώρησε ακόμη περισσότερα.

Εμείς οι νεώτεροι στεκόμαστε με σεβασμό και ανάγκη να πλησιάσουμε έστω και στιγμιαία το πολύπλευρο αλλά και άκρως ενδιαφέρον έργο του τιμώμενου ανδρός.

Η Ρόδος ευγνωμονούσα...