Μαίρη Παπανδρέου: Η ΕΛ.ΑΣ. μας

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η Μαίρη Παπανδρέου

Η ΕΛ.ΑΣ. μας (Ελληνική Αστυνομία) είναι διεθνώς αναγνωρισμένη ως μία από τις «τρεις καλύτερες» Αστυνομίες της Υφηλίου, ξεπερνώντας ακόμα και την περίφημη και πασίγνωστη Scotland Yard, η οποία υπήρξε η «δασκάλα» της ΕΛ.ΑΣ. μας.

Κατ’ αρχήν, για να εισαχθεί ο ενδιαφερόμενος ή η ενδιαφερόμενη στη Σχολή Αστυνομίας, πρέπει να έχει πολλά χαρακτηριστικά γνωρίσματα προτού γίνει δεκτός ή δεκτή, όπως να διαθέτει Υψηλό Δείκτη Νοημοσύνης (I.Q.) και Ήθος, να έχει τουλάχιστον Πτυχίο Λυκείου ή ανώτερη Πανεπιστημιακή μόρφωση, να περνάει «τεστ προσωπικότητας», να έχει συγκεκριμένο σωματότυπο, να αποδεικνύει ότι διακατέχεται από «Κοινωνικό Ενδιαφέρον», ενώ και μετά την αποφοίτησή τους από τη Σχολή Αστυνομίας, λαμβάνουν μέρος πολλά εξειδικευμένα σεμινάρια.

Οι αστυνομικοί μας, διακρίνονταν πάντα για τη φιλοπατρία τους και για την ευαισθησία τους, δεν έχουμε παρά να θυμηθούμε τον ρόλο που έπαιξαν κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την Κατοχή, ακόμα κατά τη διάρκεια της πρόσφατης Χούντας, που οι δικτάτορες αναγκάστηκαν να καταφύγουν στην ΕΑΤ ΕΣΑ, καθώς δεν έβρισκαν στην Αστυνομία, την «κατανόηση», όπως την επιθυμούσαν.

Πάντα, τα μέλη της ΕΛ.ΑΣ., δεν έχουν «ωράριο», όπως όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι και βέβαια και ούτε «επίδομα επικινδυνότητας επαγγέλματος» παίρνουν. Οι Ομάδες ΔΙΑΣ κυρίως, «παίζουν» πάμπολλους και διαφορετικούς ρόλους, όπως τους έχομε δει επανειλημμένες φορές, να προηγούνται για ν’ ανοίξουν ελεύθερη και γρήγορη μεταφορά τραυματιοφορέων κ.λπ.

Πανταχού παρόντες, σε σεισμούς και άλλες φυσικές ή και ανθρώπινες καταστροφές, αρωγοί σε κάθε τραγικά περιστατικά. Παραμένει άσβεστη εικόνα στον νου και στην καρδιά, ο γονατιστός αστυνομικός μπροστά σε μία καθισμένη ηλικιωμένη γυναίκα, που τη θερμοπαρακαλούσε να τη μεταφέρει από το φλεγόμενο σπίτι της, ενώ εκείνη παρέμενε πεισματικά στη βεράντα.

Δεν θα ξεχάσω ούτε την επίσης συγκινητική εικόνα του αστυνομικού, που έβγαινε κρατώντας με ανείπωτη τρυφερότητα ένα μωρό στην αγκαλιά του, για να το σώσει από τα ερείπια ενός σπιτιού που κατέρρεε. Και στις δύο περιπτώσεις, οι αστυνομικοί μας, έδρασαν με γνώμονα τη σωτηρία της ανθρώπινης ζωής, χωρίς να είναι «πυροσβέστες» ή «οικοδόμοι» και μας γέμισαν ευγνωμοσύνη και υπερηφάνεια.

Ο αξιέπαινος αστυνομικός μας στη Κω, που βοήθησε να κλείσει μια τρύπα στην άσφαλτο, που θα μπορούσε να προκαλέσει δυστύχημα σε μοτοσικλετιστή ή οδηγό αυτοκινήτου, αξίζει ένα μεγάλο από καρδιάς «εύγε», για την ευαισθησία και το ενδιαφέρον τους προς τον συνάνθρωπο.

Και έχω χρέος – ως Ψυχιατρική Κοινωνική Λειτουργός – να επισημάνω, το «κοινωνικό ενδιαφέρον» όπως το έδειξε και ο αστυνομικός μας εδώ στη Κω, δεν είναι μόνον ένδειξη ευαισθησίας, αλλά και «Υψηλού I.Q. = Δείκτη Νοημοσύνης» Έχω την καλή τύχη, να ζω (και γεωγραφικά) κοντά στην Αστυνομία, και με συγκίνηση παρατηρώ τη συμπεριφορά τους και προς τους παράτυπους πρόσφυγες.

Πριν από λίγο καιρό, βρέθηκα στην Αθήνα και ο γιος μου σταμάτησε σε ένα τυροπιτάδικο, για να μου προσφέρει μία «φημισμένη τυρόπιττα». Είχαν σταματήσει με τις μοτοσικλέτες τους, και δύο αστυνομικοί της ΔΙΑΣ και κατέβηκαν για να πάρουν επίσης τυρόπιτες.

Ο γιος μου, θέλησε να τους προσφέρει τις τυρόπιτες, σε ένδειξη, όχι απλώς φιλίας αλλά μικρής αναγνώρισης των υπηρεσιών που προσφέρουν στους συμπολίτες μας. Κι εκείνοι, χαμογελώντας ευγενικά του είπαν: « Σε ευχαριστούμε Φίλε, έχουμε ήδη πληρωμένες τις τυρόπιτές μας...»

Θα ήθελα όμως να αναφερθώ και σε μία ακόμα αληθινή ιστορία, που συνέβη μόλις πριν από δύο χρόνια στην Αγγλία. Σε ένα Διεθνές Ιατρικό Συνέδριο, βγήκαν μαζί δύο σύνεδροι, ένας Αμερικανός και ένας Άγγλος, τη στιγμή που ένας οδοκαθαριστής, σκούπιζε το ρείθρο του πεζοδρομίου και ο Αμερικανός με την αυθόρμητη δημοκρατικότητά του, τον χαιρέτισε.

Ο Άγγλος με το υπερφίαλο ύφος, παρατήρησε: «Γιατί χαιρετάς τον σκουπιδιάρη»; Ο Αμερικανός με τον αυθορμητισμό του, απάντησε: «Μα είναι συνάδελφός μας: Φροντίζει την υγεία των ανθρώπων, όπως κι εμείς».