Σωτήρης Ντάλης: Για μία περαιτέρω γεωπολιτική αναβάθμιση

Σωτήρης Ντάλης: Για μία περαιτέρω γεωπολιτική αναβάθμιση

Σωτήρης Ντάλης: Για μία περαιτέρω γεωπολιτική αναβάθμιση

Rodiaki NewsRoom

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΚΕ 789 ΦΟΡΕΣ

Γράφει o Σωτήρης Ντάλης
Πρόεδρος του Τμήματος Μεσογειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αιγαίου

Σε έναν κόσμο συγκρουσιακής πολυμέρειας, η ελληνική εξωτερική πολιτική δεν είναι συγκυριακή. Είναι στάση αρχών με γνώμονα τη διεθνή νομιμότητα. Για την Ελλάδα η διεθνής νομιμότητα δεν πρέπει ν’ αμφισβητείται ούτε να θεωρείται ξεπερασμένη.

Μετά την αναβάθμιση της Αλεξανδρούπολης σε γεωπολιτικό πυλώνα, μας ενδιαφέρει και η περαιτέρω γεωπολιτική και γεωστρατηγική αναβάθμιση της σημασίας του ελληνικού νησιωτικού εδάφους. Πρέπει ν’ αναζητήσουμε κάποιο επιπλέον όφελος από τον σταθεροποιητικό ρόλο μας.

Για παράδειγμα θα μπορούσε το “Mount Whitney” του 6ου Αμερικανικού Στόλου που βρίσκεται ελλιμενισμένο αυτές τις μέρες στη Λάρνακα ή κάποιο άλλο από τα αμερικανικά πλοία που κινούνται στην Ανατολική Μεσόγειο να κάνει μία «βόλτα» λίγο πιο βορειοανατολικά της Σούδας προς τα Δωδεκάνησα.

Εδώ αξίζει να υπογραμμίσουμε πως η παρουσία στην Κύπρο «ειδικού στρατιωτικού προσωπικού» από ΗΠΑ, Γερμανία, Ολλανδία και Βρετανία αναβαθμίζει τον γεωστρατηγικό ρόλο της στην περιοχή.

Μέσα από τη μόνιμη και όχι συγκυριακή συνεργασία με τις ΗΠΑ είναι εφικτή η περαιτέρω αναβάθμιση της σημασίας του νησιωτικού εδάφους της χώρας.

Κι αν έλθει κάποιο από τα πλοία του 6ου Αμερικανικού Στόλου στην περιοχή της Δωδεκανήσου σίγουρα το πλήρωμα να απολαύσει τα ροδίτικα μελεκούνια και τα ξεροτήγανα της Καρπάθου.

Διαβάστε ακόμη

Ελένη Κορωναίου: Ψυχρότητα ή σιωπηλή κραυγή;

Αργύρης Αργυριάδης: Οι 8 πληγές του κράτους δικαίου

Χρήστος Ροϊλός: Τα Επείγοντα στην Ελλάδα λειτουργούν σε συνθήκες μόνιμης κρίσης

Κοσμάς Σφυρίου: Κατάλυση της Δημοκρατίας, σαν σήμερα πριν 59 χρόνια

Ηλίας Καραβόλιας: Οραματιστές της αφθονίας

Γιάννης Παρασκευάς: Βιβλιοθήκη Ρόδιων συγγραφέων και λογοτεχνών

Μαρία Καρίκη: Πόση «ζημιά» μπορεί να κάνει ο εγωισμός ενός ατόμου;

Άγης Βερούτης: Γραφειοκρατία: cui bono