Φίλιππος Ζάχαρης: Ένστικτο επιβίωσης και νέο ξεκίνημα

Φίλιππος Ζάχαρης

Μερικές φορές είναι προτιμότερο να βαδίζει κανείς με γνώμονα το ένστικτο και την πεποίθησή του ότι κάποια στιγμή θα τα καταφέρει. Δεν έχει και τόση σημασία ότι περνούν τα χρόνια παρά η ποιότητα που αν δεν υπάρχει, θα μπορούσε να ανακτηθεί.

Σε κάθε περίπτωση μιλάμε για μία ατέλειωτη μάχη σε όλα τα επίπεδα, από το γεγονός και μόνο ότι κάποιος αποφασίζει να περισώσει ό,τι του έχει απομείνει, μέχρι στο τέλος να νιώσει πλήρης και γεμάτος από εμπειρίες.

Ζούμε εποχές όπου το δικό μας παιδί είναι πάντα το καλύτερο, κατέχει όλες τις δεξιότητες για να διακριθεί παγκοσμίως, και αυτό το κάνει μόνο το δικό μας παιδί που διαφέρει από όλα τα άλλα και χρήζει της δέουσας από εμάς προσοχής.

Αν μας πληροφορήσουν για ενδεχόμενες ατέλειές του, θα πούμε πως πρέπει να πάρουμε τη γνώμη κάποιου άλλου ειδικού, πως επιβάλλεται να διασταυρώσουμε τη διάγνωση.

Σε άλλες πιο σοβαρές επιπτώσεις, τα δεδομένα αλλάζουν προς στιγμή και όλοι δικαιολογούν πολύ περισσότερα λάθη που κάνει το παιδί μας.

Πόση αξία όμως έχει το ένστικτό μας όταν μας κάνουν να αισθανόμαστε περήφανοι ή ανάλογα λυπημένοι από την απουσία θετικών προσήμων για το παιδί μας, από το πώς σκεφτόμαστε μέχρι το πώς μεταδίδουμε αυτή τη σκέψη;

Πόσο χαρμόσυνες ακούγονται δηλαδή οι ειδήσεις ότι τα παιδιά μας έχουν σημειώσει σημαντικές προόδους και σοβαρές νίκες στο μαθησιακό πεδίο, με τη μόνη διαφορά ότι αυτού του τύπου οι ενημερώσεις κρατούν ολοένα και λιγότερο από τη στιγμή που και τα χρόνια περνούν, και οι ευκαιρίες χάνονται από μέρα σε μέρα, ροκανίζοντας συστηματικά και με πάθος την κάθε στιγμή;

Ναι, ο χρόνος χάνεται, οι ώρες περνούν και ακόμη περισσότερο οι νέοι άνθρωποι που λόγω των πολλών υποχρεώσεων, βιώνουν σωρεία καταπατήσεων της ιδιωτικής τους σφαίρας, σε έναν κόσμο που αρνείται να εξισώσει στο πρακτικό πεδίο τις καταγεγραμμένες νίκες σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικο-οικονομικής ζωής.

Όλη αυτή η δυναμική παράσταση δίνεται την εποχή που οι άνθρωποι βομβαρδίζονται στην κυριολεξία από παραδείγματα «πνευματικών ηγετών» σε σημείο που να μην αναγνωρίζουν την εσωτερική δυναμική τους, αφού τελικά αυτό που προέχει, είναι αν το ζωάκι σώθηκε στην κυριολεξία στο παρά πέντε από την αυτοθυσία του περιπατητή.

Υπάρχουν λοιπόν και μπορούν να λειτουργήσουν άμεσα πολλές δυνατότητες όχι τόσο ξεχωριστών ατόμων, αλλά όλων εκείνων που έσπευδαν από παλιά να αποθηκεύουν σαν τα μυρμήγκια δημιουργική δύναμη αλλά πάνω απ΄ όλα λειτουργική ενεργητικότητα, που δεν εξαντλείται παρά μόνο εάν το αποφασίσει κανείς να παραιτηθεί οριστικά από το παιχνίδι της επικοινωνίας και της δημιουργικής μάθησης.

Υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι και συνήθως τους συναντάς σε απίθανα μέρη, όχι πολυσύχναστα. Υπάρχουν και λειτουργούν περισσότερο με το ένστικτο και την εξωτερική αντίσταση στο καθιερωμένο και επιβαλλόμενο.

Αν η γνώση κουράζει και ενίοτε δεν επαρκεί, θα βρεθεί ο τρόπος για τη μετάδοση των κατάλληλων εμπειριών και διδαγμάτων.

Αν και αυτά εξαντληθούν, απομένει η καταφυγή στην αναγκαιότητα της ύπαρξης που εξασφαλίζεται μέσα από το ένστικτο της επιβίωσης σε έναν κόσμο τόσο επιθετικό και αδιάφορο.

Με τη βοήθεια και μόνο του ενστίκτου, θα μάθει κανείς να ξαναπερπατήσει όχι τόσο για λόγους στείρας βιωματικής επαναληπτικής διαδικασίας, όσο επιμελούς προγραμματισμένης επαναθέτησης των στόχων. Αυτή είναι και η μοναδική έσχατη λύση μετά τις αλλεπάλληλες αποτυχημένες προσπάθειες στο βιωματικό πεδίο.

Κοινώς προτιμάται ενίοτε να περπατά κανείς με αργά και σταθερά βήματα παρά να σπρώχνει απερίσκεπτα τον χρόνο να περνά. Από ένστικτο και μόνο ότι πάνω απ’ όλα προέχει η ποιότητα και συνάμα η ένταση του αγώνα της ζωής.