Όταν διαχωρίζεις τα «ερίφια» από τα «πρόβατα» καλλιεργείς την οπαδική βία!

Rodiaki NewsRoom

Χωρίς περιστροφές κι αναλύσεις επί αναλύσεων, μπαίνω αμέσως στο θέμα, γιατί ο χρόνος και ο χώρος μας, ειδικά ο άυλος, είναι πολύτιμος. Ψάχνουμε την αιτία του κακού και κυρίως την αρχή απ’ όπου κι αναπτύχθηκε η οπαδική βία στην Ελλάδα και πολύ καλά κάνουμε κάποιες φορές.

Κάνω λοιπόν την εξής απλή ερώτηση σε όλους τους ποδοσφαιρόφιλους: δεν σας κάνει εντύπωση το ότι στα τοπικά ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα ανά την Ελλάδα, ακόμα και σε κατηγορίες με δυνατό ανταγωνισμό, δεν παρατηρούνται φαινόμενα ακραία;

Αναφέρομαι σε διοργανώσεις που δεν απαγορεύεται η μετακίνηση φιλάθλων (ας μη μιλήσουμε ακόμη για οπαδούς στα τοπικά), στα γήπεδα δεν υπάρχει αστυνομική δύναμη και όλος ο κόσμος, γηπεδούχων και φιλοξενούμενων, τις περισσότερες φορές, βρίσκεται στην ίδια εξέδρα!

Κανονικά θα ‘πρεπε να γίνεται… πανηγύρι, ειδικά σε αγώνες κρίσιμους, όταν «παίζεται» η άνοδος ή η παραμονή στην κατηγορία. Το μυστικό, λοιπόν, είναι ότι δεν υπάρχει διαχωρισμός. Όταν βάζεις από τη μια μεριά τα «ερίφια» κι από την άλλη τα «πρόβατα», τότε αυτό λειτουργεί αρνητικά ψυχολογικά για τη μάζα κι αμέσως όλοι συμπεριφέρονται σαν να βρίσκονται σε δύο στρατόπεδα.

Αν, επί παραδείγματι, σ’ ένα ντέρμπι τοπικού, βάλεις σε διαφορετική εξέδρα τους φιλάθλους των γηπεδούχων και των φιλοξενούμενων, με επιτήρηση της αστυνομίας και με ειδικά κιγκλιδώματα για να μην γίνουν έκτροπα, τότε είναι που θα ξεκινήσει ο …μπουκαλοπόλεμος.

Οι παλαιότεροι ημών, σίγουρα θυμούνται αγώνες για την Α’ Εθνική με τους φιλάθλους των δύο ομάδων να κάθονται στην ίδια κερκίδα χωρίς ν’ ανοίγει μύτη, επομένως η θεωρία του διαχωρισμού δεν έβρισκε καμία εφαρμογή.

Εδώ οφείλω να διευκρινίσω κάτι, για να μην με περάσετε και για τρελό. Δεν λέω ότι πρέπει σ’ αυτή τη φάση να βρίσκονται στην ίδια κερκίδα οι οργανωμένοι της μίας και της άλλης ομάδας (ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε) στις επαγγελματικές κατηγορίες, όμως ανέφερα όσο πιο απλά γινόταν πώς λειτουργεί η μάζα υπό συγκεκριμένες συνθήκες. Αυτή ήταν η αρχή, όταν έγινε ο διαχωρισμός. Τη συνέχεια την ξέρετε και δυστυχώς τη βλέπετε έως μέχρι τώρα με τα πιο οδυνηρά αποτελέσματα.

ΤΣΑΜΠΙΚΟΣ ΠΑΤΣΑΪΣ