Φλας στο παρελθόν, 1963: Της νύχτας τα καμώματα... Ζωή - Έρωτας - Χορός - Κίνηση - Κέντρα - Μαγεία - Κέφι - Απογοήτευση

Rodiaki NewsRoom

Εν Ρόδω Κυριακή 11 Αυγούστου 1963
Αριθ. Φύλλου 3707

...ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ ΤΑ ΚΑΜΩΜΑΤΑ...
Ζωή - Έρωτας - Χορός - Κίνηση - Κέντρα - Μαγεία - Κέφι - Απογοήτευση

Του κ. Γ. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Στην Ρόδο η νυχτερινή ζωή δεν κάνει καμμιά διάκριση. Όλες οι μέρες είναι ίδιες. Δευτέρα είναι ή Σαββατοκύριακο δεν έχει καμμιά σημασία. Κάθε μέρα ο κόσμος γλεντά. Τα κέντρα γεμάτα μέχρι τις πρωινές ώρες.

Όλοι χαίρουνται την ζωή ντόπικοι και ξένοι ανακατεμένοι, κάτω από τους ήχους οποιασδήποτε μουσικής, αδελφώνονται, αγαπιούνται, διασκεδάζουν, χορεύουν, πίνουν. Αυτά συμβαίνουν μόνο το καλοκαίρι. Γιατί το χειμώνα τα πράγματα αλλάζουν. Τότε ο κόσμος δεν διασκεδάζει. Ούτε την Δευτέρα μα ούτε και την Κυριακή...

• Το νησί της Ρόδου αυτή την εποχή είναι γεμάτο από ξένους. Άνθρωποι από όλα σχεδόν τα μέρη του κόσμου έχουν κυριολεκτικά κατακλύσει το όμορφο νησί του Απόλλωνα και χαίρουνται τις διακοπές τους. Το ξένο στοιχείο - στην πλειονότητα του σουηδικό-έχει δημιουργήση εδώ μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα. Κίνηση παντού. Στα μαγαζιά, στις πλαζ, στα κέντρα, στα χωριά, όπου μπορεί κάθε ξένος να βρη κάτι που να τον ενδιαφέρει...

• Μαγεμένοι είναι οι ξένοι τουρίστες για τον ήλιο της Ρόδου. Και ώρες ολόκληρες τις περνούν κάτω από τις καφτερές αχτίνες του. Δεν νοιάζονται για τίποτα. Θέλουν να αποκτήσουν χρώμα μελαχροινό, να πάνε στην πατρίδα τους και να το έχουν σαν απόδειξη ότι πέρασαν τις διακοπές τους σε κάποια μεσογειακή χώρα.

Στην πλαζ, λοιπόν κανείς βλέπει ότι θέλει. Ωραίες κοπέλλες-πραγματικές σειρήνες του βορρά-παχουλοί με κοιλιές γερμαναράδες, ξερακιανές αγγλίδες, λεπτές και χαριτωμένες γαλλιδούλες, γρηές παράξενες αμερικανίδες. Μαζί μ’ αυτά το ντόπιο στοιχείο κάνει εδώ αισθητή την παρουσία του. Ιδίως οι νέοι.

• Και τότε η «μηχανή μπαίνει σε ενέργεια». Κάπου στην πλαζ κάθεται μια ωραία ξένη ή μια παρέα. Ο ντόπιος, ο γόης και γλωσσομαθής, πηγαίνει και κάθεται κοντά της. Αμέριμνος στην αρχή. Ύστερα αρχίζει η πολιορκία. Αν δεν σηκώνει από τέτοια του πέρνει αμέσως τον αέρα. Αν θέλει παρέα, αρχίζει η κουβέντα.

Στην αρχή οι συστάσεις και διάφορα άλλα «κόλπα» που τα ξένουν μόνο αυτοί που απασχολούνται με την τέχνη αυτή (καθένας τέτοιος έχει και δικά του κόλπα που τα κρατά για μυστικά και δεν τα λέει πουθενά για να μη τα μάθουν και οι συνάδελφοί του).
Όταν πια η ώρα περάσει ο νεαρός προτείνει το βράδυ να πάνε κάπου για «ντάνς». Αυτή δέχεται και η περιπέτεια αρχίζει...

• Βράδυ ώρα 10. Πρώτος σταθμός το κοσμικό κέντρο «Θέρμαι». Μέσα στον υπέροχο κήπο του, κάτω από τα πανύψηλα δένδρα του οι γλυκές μελωδίες της καταπληκτικής ορχήστρας των «Αθηναίων» σκορπούν το κέφι άφθονο. Σλόου, ταγκό, τσα-τσα, τουΐστ, μάντισσαν, μπόσσα-νόβα όλα στην ημερήσια διάταξη.

Εδώ όλα είναι διαφορετικά. Οι δυό γενηές-η παλιά και η νέα-συναγωνίζονται σ’ όλους τους χορούς. Κάθε κοινωνική τάξι δίνει το παρόν της. Η αριστοκρατία της Ρόδου, η μεσαία τάξη, οι υπάλληλοι, όλοι νοιώθουν την ανάγκη να ξεσκάσουν. Πηγάινουν στο «Θέρμαι» για να ακούσουν τους χαριτωμένους «Αθηναίους».

Πηγαίνουν με την εκλπίδα ότι ίσως καμμιά ξένη τουρίστρια βρεθή μόνη της και δεχθή την συντροφιά τους. Όλα εδώ είναι υπέροχα. Και καθώς τα φώτα σβύνουν η ευκαιρία για την πρώτη εκμυστήρευση είναι μοναδική. Ύστερα τα πράγματα έχουν πια τον φυσιολογικό τους ρυθμό...

• Γύρω-γύρω από το «Θέρμαι» είναι ο μεγάλος δημοτικός κήπος. Ζευγάρια παράνομα και νόμιμα-συνήθως άψιλα-απολαμβάνουν τον έρωτά τους καθώς οι νότες της ορχήστρας τους μεταφέρουν (τζάπα παρακαλώ) στους επτά ουρανούς.

Η ώρα πέρασε εδώ. Είναι 2 το πρωί και η ορχήστρα πρέπει να τελειώση το πρόγραμμά της. Ο κόσμος φεύγει και οι ερωτευμένοι βιάζονται να σηκωθούν για να πάνε στον κήπο...

• Η περιπέτεια όμως αλλού συνεχίζεται. Στο κέντρο «Ρόδος την νύχτα» ή καλύτερα όπως το λένε οι ξένοι «Ρόουζ μπάι νάιτ», η ζωή αρχίζει μετά τις 2. Το μουσικό συγκρότημα «Άρις-Άλβα» δεν σταματά ποτέ.

Το ειδυλλιακόν περιβάλλον που δημιούργησε ο ιδιοκτήτης κ. Χατζηδάκης είναι το πιο κατάλληλο για αυτούς που θέλουν να χορέψουν χωρίς να τους βλέπει κανείς...
Το γλέντι στο κέντρο κρατά μέχρι το πρωί. Ώσπου οι πρώτες αχτίνες του ήλιου βγουν. Τότε μονάχα τα ζευγάρια αποφασίζουν να πάνε να κοιμηθούν...

• Την πρώτη μέρα της γνωριμίας τους το ζευγάρι δεν πρόλαβε να τα δη όλα. Ο καβαλιέρος την δεύτερη μέρα πρέπει να την γυρίση αλλού. Καλή η κοσμική ζωή, ο μοντέρνος χορός. Μα η ντάμα θέλει και λίγο... μπουζούκι. Γραμμή λοιπόν, για τον «Μπαμπούλα» το Περιστέρι ή τον Ναυτικό Όμιλο.

Στα κέντρα αυτά ο κόσμος μερακλώνεται. Κυρίως εργάτες περνούν την ώρα τους. Τσιφτετέλι, ζεϊμπέκικο, χασάπικος όλα τα λαϊκά. Η ντάμα «μερακλώνεται» κι αυτή και θέλει να χορέψει. Σηκώνεται και προσπαθεί. Δεν τα καταφέρνει, γελά, μα δεν το βάζει κάτω. Θέλει να μάθη. Αλλοίμονο όμως. Δεν πρόκειται ποτέ. Γιατί τον «λαϊκό χορό» πρέπει να τον νοιώθη κανείς...

• Οι πρωινές ώρες βρίσκουν πάλιν το ζευγάρι εδώ. Αποκαμωμένο από το τραγούδι, το κρασί και το ούζο φεύγει. Όχι όμως για ύπνο. Κατευθείαν στα δροσερά νερά της θάλασσας. Ένα κρύο μπάνιο πρωινό, είναι το καλύτερο φάρμακο για την νυχτερινή κρασοκατάνυξη...

• Η γνωριμία και η ξενάγησις δεν σταματά εδώ. Η κοπέλλα τώρα θέλει να δη φολκλόρ εκδηλώσεις. Πολύ της αρέσουν οι χοροί μας, τα λαϊκά, τα χωριάτικα γλέντια. και το ζευγάρι τώρα καταφεύγει στα χωριά. Στις Καλυθιές κυρίως όπου γίνονται τακτικά στην πλατεία του χωριού γιορτές για τους ξένους.

• Έτσι περνούν οι μέρες. Η ίδια ζωή, αρπάλλακτη συνεχίζεται. Τα ειδύλλια πλέκονται καθημερινά. Αθώα είναι. Το ξέρουν αυτό όλοι. Και ο νέος που ξενυχτά μέχρι το πρωί για να πάη ύστερα στην δουλειά του με πρησμένα μάτια και η νέα που ξέρει ότι σε λίγο οι διακοπές της θα τελειώσουν και θα πρέπει να γυρίση στην πατρίδα της, στην αγκαλιά κάποιου που την περιμένει να ρθή από τις «βακάνς» της στην Ρόδο...

Γ. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ