Ο Δημήτρης Τσοπανάκης, από την παλιά, καλή και παραδοσιακή δημοσιογραφία

Rodiaki NewsRoom

Όποτε φεύγει από τη ζωή ένας άνθρωπος από τους κοντινούς και τους αξιόλογους, θεωρώ ότι παίρνει κι ένα κομμάτι από μένα… Τον Ιούλιο του 2004, 22 ετών και «ψαρωμένος», έψαχνα μια εφημερίδα (τότε οι ιστοσελίδες ήταν ακόμη… άγνωστη λέξη), για να ξεκινήσω ως μαθητευόμενος δημοσιογράφος μια ενδιαφέρουσα περιπλάνηση στον Τύπο.

Μέσω ενός κοινού γνωστού μας έφτασα στον Δημήτρη Τσοπανάκη και όταν, μετά από τη συνάντησή μας, μου είπε ότι μπορώ να ξεκινήσω, έστω και δοκιμαστικά, νόμιζα πως έκανα ήδη το πρώτο μεγάλο βήμα, ώστε να μην έχω να καταλογίσω και πολλά στον εαυτό μου για ενδεχόμενη αποτυχία τα επόμενα χρόνια. Ήμουν τυχερός στο ξεκίνημά μου αυτό στον έντυπο Τύπο, που τότε είχε ακόμη κάποια στοιχεία από τα παλιά…

Και αναφέρομαι σε μια εποχή χωρίς καμία τοπική, ενημερωτική ιστοσελίδα, με χειρόγραφα τα θέματα και τηλέφωνα όπου μπορεί να φανταστεί ο καθείς για να μάθουμε ένα σκορ ή να πάρουμε μια σύνθεση ποδοσφαιρικής ομάδας. Ξεκινώντας ως μαθητευόμενος, έχω κλείσει 19 χρόνια στον έντυπο Τύπο και τη «Ροδιακή», ένα από τα σημαντικότερα και αρχαιότερα Μέσα στη χώρα με ζωή 108 ετών.

Στο πρόσωπο του Δημήτρη Τσοπανάκη πάντως, βλέπαμε την παλιά καλή και… παραδοσιακή δημοσιογραφία, πριν την κοινωνική δικτύωση και τα livestreaming, όταν μοχθούσαμε για την είδηση και αγωνιούσαμε έως την άλλη μέρα για το αν ο ανταγωνισμός την εξασφάλισε ή όχι.

Ωραίες οι συζητήσεις και τα σχόλια του κυρίου Δημήτρη τότε, πότε σοβαρά και πότε με χιούμορ, για τις ποδοσφαιρικές κυρίως εξελίξεις, σε μια περίοδο για μένα που μύριζε περισσότερο χαρτί και μελάνι.

Τώρα άλλαξαν πολλά, δίπλα μου μα και μακριά, αφού πριν το χαμό του Δημήτρη Τσοπανάκη, έφυγαν από κοντά μας ο παλιός διευθυντής Σπύρος Παγκάς και προσφάτως ο εφημεριδοπώλης και διανομέας μας, ο Μιχάλης Ζουρούδης. Παρόλα αυτά, χαίρομαι γιατί ξεκίνησα αυτό το ταξίδι κι ανέβηκα σ’ ένα τρένο που του ‘χω εμπιστοσύνη και ξέρω ότι με πάει σωστά…

Καλό ταξίδι, κύριε Δημήτρη!

ΤΣΑΜΠΙΚΟΣ ΠΑΤΣΑΪΣ