Κάλλιο στο χώμα, παρά σε ένα κατεστραμμένο πλαστικό...

Rodiaki NewsRoom

Με την ευκαιρία έναρξης όλων των τοπικών πρωταθλημάτων, είναι ανάγκη να τονιστεί για μια ακόμα φορά η αναγκαιότητα αλλαγής αρκετών αγωνιστικών χώρων που βρίσκονται σε μαύρα χάλια.

Είναι πλέον επικίνδυνοι για τη σωματική ακεραιότητα των ποδοσφαιριστών. Και θα έλεγα χωρίς καμία δόση υπερβολής, πως είναι καλύτερο να αγωνίζεται πάνω σε έναν καλοσυντηρημένο χωμάτινο αγωνιστικό χώρο, παρά σε ένα κατεστραμμένο πλαστικό, το οποίο εγκυμονεί πάρα πολλούς κινδύνους.

Αν και τα πλαστικά διευκολύνουν τις ομάδες όσον αφορά τις ώρες χρήσης, χωρίς την κατάλληλη συντήρηση και αυτά κάποια στιγμή δεν είναι κατάλληλα για χρησιμοποίηση. Και αφού σαν νησί έχουμε επιλέξει να «στρώνουμε» τα γήπεδα με πλαστικούς τάπητες, καλό είναι να γίνεται και μια ειδική ενημέρωση στις ομάδες για το πώς θα μπορούν να τα συντηρούν, ούτως ώστε να είναι λειτουργικά για τους αθλητές και όσους τα χρησιμοποιούν.

Είθισται να λέμε πως το ποδόσφαιρο εξελίσσεται και πως δεν μπορεί να παίζεται πλέον στο χώμα. Δεν νομίζω ότι θα διαφωνούσε κανένας επ' αυτού. Όταν όμως έχει να κάνει με τη σωματική ακεραιότητα των παιδιών, είναι κλάσης ανώτερο ένα χωμάτινο γήπεδο από ένα γήπεδο... «καρμανιόλα» και γεμάτο παγίδες. Και ας έχει στρωμένο πλαστικό τάπητα.

Δεν λέει απολύτως τίποτα αυτό. Και εν πάση περιπτώσει, για να μπορείς να ακολουθήσεις την εξέλιξη του ποδοσφαίρου, θα πρέπει να μπορείς να το κάνεις σε όλα τα επίπεδα, αρμονικά. Και σε αυτό είμαστε ακόμα αρκετά πίσω, όχι μόνο ως νησί, αλλά και ως χώρα γενικότερα. Και σε ό,τι έχει να κάνει με τα τοπικά πρωταθλήματα, ίσως να τα έχουμε αναγάγει σε κάτι πολύ πιο σημαντικό απ' ότι πραγματικά είναι, και αυτό μας έχει οδηγήσει σε λάθος δρόμους.

Προσωπικά δεν θα με... χαλούσε αν κάποιες ομάδες χωριών ήταν αναγκασμένες να παίξουν ακόμα και σε χωμάτινο τάπητα, φθάνει να είναι σε καλή κατάσταση. Παίζουν που παίζουν μια φορά την εβδομάδα, πλήρως ερασιτέχνες είναι, και τι έγινε λοιπόν αν μπουν και στο χώμα;

Δραγάτης Δημήτριος