Ο Όσιος Γεράσιμος ο εν Κεφαληνία

Rodiaki NewsRoom

Γράφει o Γεράσιμος Πασπάτης
Διάκονος

Οι Άγιοι είναι εκείνοι οι άνθρωποι που με κινητήριο μοχλό την αγάπη τους για τον γλυκύτατο Ιησού απαρνήθηκαν τον εαυτό και το «εγώ» τους και αναζήτησαν την πραγματική αλήθεια κοντά σε Αυτόν.

Μέσα στο πολυάριθμο αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, περίοπτη θέση κατέχει ο Όσιος Γεράσιμος, το καύχημα και το κλέος της Κεφαλονιάς.

Ο Όσιος Γεράσιμος είδε το φως της ζωής στην Κορινθία και συγκεκριμένα στην Άνω Συνοικία των Τρικάλων το έτος 1509. Καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια και ειδικότερα από τους Νοταράδες, οι οποίοι μετά την Άλωση της Βασιλεύουσας βρήκαν καταφύγιο στα Τρίκαλα Κορινθίας.

Από την περίφημη οικογένεια των Νοταράδων προήλθαν σπουδαίες προσωπικότητες, όπως ο Άγιος Μακάριος ο Νοταράς (1731-1805) Μητροπολίτης Κορίνθου καθώς και οι Πατριάρχες Ιεροσολύμων Δοσίθεος (1641-1707) και Χρύσανθος (1701-1731) αλλά και οι Παναγιώτης Νοταράς (περίφημος οπλαρχηγός) και Πανούτσος Νοταράς (Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης).

Οι γονείς του, Δημήτριος και Καλή ήταν άνθρωποι ευσεβείς και φρόντισαν να αναθρέψουν τον υιό τους «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου». Εκτός, όμως, από την ευσέβεια και την πίστη φρόντισαν ώστε το παιδί τους να λάβει μόρφωση αντάξια της σπουδαίας καταγωγής τους.

Ο φέρελπις τότε νεαρός Νοταράς του οποίου το κοσμικό όνομα δεν είναι γνωστό, δεν ένιωθε έλξη για μια ενδεχόμενη λαμπρή καριέρα κατά το ανθρώπινο. Ο θείος έρωτας σιγόκαιγε την ψυχή του κι έκανε έντονη την επιθυμία του να αφιερωθεί και να υπηρετήσει τον Θεό.

Έτσι, μεταβαίνει στη Ζάκυνθο για ευρύτερες θεολογικές σπουδές κοντά στον φημισμένο Ζακυνθινό μοναχό Παχώμιο Ρουσάνο (1508-1533), ο οποίος συνέβαλε στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του Αγίου Γερασίμου.

Ο Άγιος, όμως, επιθυμούσε να τελειωθεί πνευματικά γι αυτό και μετέβη προς συγκομιδή πνευματικών εμπειριών στις Μονές του Οσίου Μελετίου του Κιθερώνος, του Οσίου Λουκά Βοιωτίας καθώς επίσης στο Μέγα Σπήλαιο των Καλαβρύτων αλλά και στα Μετέωρα. Μετά την περιπλάνηση του αυτή, η πρόνοια του Θεού οδήγησε τα βήματά του στον περιώνυμο Άθω.

Εκεί σύμφωνα με κάποιους βιογράφους έλαβε κατά τη μοναχική του κουρά το όνομα Γεράσιμος. Λόγω του μυσταγωγικού κλίματος του Αγίου Όρους προσευχόταν και ασκούταν αδιάλειπτα.
Στο περιβόλι της Παναγίας διέμεινε περί τα τρία χρόνια. Κατά το έτος 1538 επισκέφθηκε τους Αγίους Τόπους. Ο Πατριάρχης Γερμανός διέκρινε τις αρετές και την ευσέβεια του Αγίου και τον κράτησε κοντά του, διορίζοντας τον στον Πανάγιο Τάφο κανδηλανάπτη.

Στη συνέχεια τον χειροτόνησε Διάκονο και Πρεσβύτερο. Ως κληρικός πλέον, αγωνίστηκε περισσότερο για την πνευματική του τελειότητα. Χαρακτηριστικό είναι ότι μετέβη στο Σαραντάριο Όρος, που νήστευσε σαράντα ημέρες μιμούμενος τον Κύριο. Φυσικά στον αγώνα του πολεμήθηκε σφόδρα από τον μισόκαλο διάβολο. Βγήκε, όμως, νικητής γι αυτό και η χάρις του Θεού τον αξίωσε να απομακρύνει τα δαιμόνια και να θεραπεύει τις ασθένειες.

Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από την Κύπρο μεταβαίνει στην Κρήτη. Εκεί φρόντισε για την ενίσχυση του θρησκευτικού φρονήματος των Κρητών το οποίο διασαλευόταν από τους Λατίνους. Η επιθυμία του για συνεχή και αδιάκοπη άσκηση τον έκανε να αναζητήσει σπηλιές για να αποσυρθεί προς πνευματική του ωφέλεια. Η πνευματική του φήμη γρήγορα εξαπλώθηκε αφού πλήθος ανθρώπων συνέρρεαν στον Άγιο προκειμένου να βοηθηθούν πνευματικά.

Αυτό βέβαια δεν ήταν κάτι που ανέπαυε τον Άγιο και μετά την παρέλευση είκοσι ετών γύρισε και πάλι στη Ζάκυνθο όπου επιδόθηκε σε αγώνες πνευματικούς. Κι εκεί η συμβολή του στο να αναγεννηθεί πνευματικά ο λαός του νησιού υπήρξε τεράστια. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Άγιος ήταν ο πνευματικός πατέρας του νεαρού τότε Δραγανίνου Σιγούρου του μετέπειτα Αγίου Διονυσίου (1547-1622) πολιούχου της Ζακύνθου.

Η Κεφαλονιά υπήρξε ο επόμενος και τελευταίος σταθμός του Αγίου. Τη χρονική στιγμή που έφτασε στο νησί ο Άγιος διακυβευόταν το ορθόδοξο φρόνημα των Κεφαληνών αφού οι Ενετοί κατακτητές κατέβαλαν προσπάθεια ώστε οι κάτοικοι να ασπαστούν τον Παπισμό. Η βοήθεια του Αγίου υπήρξε γι άλλη μια φορά καθοριστική. Κι εκεί ο Άγιος έψαξε να βρει το ιδανικό μέρος που θα τον ανέπαυε.

Στην αρχή, βρήκε στη θέση Σπήλια νοτιοδυτικά από το Αργοστόλι ένα σπήλαιο. Για κρεβάτι είχε πελεκήσει μια πέτρα προκειμένου να ξεκουράζεται λίγο αλλά και πάλι ο κόσμος τον επισκεπτόταν συχνά, αναγκάζοντας τον να φύγει κι από εκεί. Μετέβη στην απομακρυσμένη Κοιλάδα των Ομαλών. Στο συγκεκριμένο σημείο ο Άγιος βρήκε αυτό που πραγματικά έψαχνε και αυτό που τον γέμιζε.

Με ό,τι δυνάμεις είχε, αποπεράτωσε τον ναό που βρισκόταν εκεί και που είχε σημαντικές φθορές αφιερώνοντας τον στην Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου. Με τη χάρη του Θεού και την κανονική άδεια και ευλογία του τότε Επισκόπου Παχωμίου Μακρή δημιούργησε γυναικεία αδελφότητα, ονομάζοντας το μοναστήρι «Νέα Ιερουσαλήμ».

Το μοναστήρι υπήρξε πραγματική πνευματική κυψέλη αφού καθημερινά τελούταν οι ιερές ακολουθίες ώστε να κρατηθεί ζωντανή η λειτουργική και πνευματική ζωή.
Οι κάτοικοι της Κεφαλονιάς σε κάθε δύσκολη στιγμή κατέφευγαν στον Άγιο προκειμένου να μεσιτεύσει στον Θεό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελείτο γεγονός όταν το νησί ταλαιπωρούταν από τη συνεχή ανομβρία.

Ο Άγιος με δάκρυα στα μάτια παρακάλεσε τον Θεό να βρέξει και Ω! του παραδόξου θαύματος άνοιξαν οι ουρανοί.
Το πλήρωμα του χρόνου για τον Άγιο Γεράσιμο είχε φτάσει πλέον. Διαισθανόμενος την κοίμησή του συγκέντρωσε για να νουθετήσει πνευματικά όπως έκανε πάντα τις μοναχές για τελευταία φορά και παρέδωσε την αγία του ψυχή στον Δωροδότη Θεό στις 15 Αυγούστου 1570, σε ηλικία 70 ετών.

Μετά από παρέλευση δύο ετών και κατόπιν ορισμένων σημείων, οι αδελφές της Μονής ζήτησαν την εκταφή του Αγίου. Με άδεια και ευλογία του Οικουμενικού Πατριάρχου Ιερεμίου του Β΄ (1536-1595) μιας και η Μονή ήταν Πατριαρχικό Σταυροπήγιο έγινε η ανακομιδή του ιερού σκηνώματος στις 20 Οκτωβρίου 1581 παρουσία του Πατριαρχικού Εξάρχου Μητροπολίτου Φιλαδελφείας Γαβριήλ Σεβήρου.

Όσοι ήταν παρόντες εκστασιάστηκαν αφού το σώμα του Αγίου ήταν άφθαρτο και τα άμφιά του αναλλοίωτα, ενώ μια ευωδία έντονη είχε κατακλύσει τον χώρο. Οι Λατίνοι βλέποντας τα σχέδιά τους να κινδυνεύουν μπροστά στο θαυμαστό αυτό γεγονός μιας και ο κόσμος θα τονωνόταν ηθικά και πνευματικά, απαίτησαν να επανενταφεί το σκήνωμα τουλάχιστον για έναν χρόνο ακόμα. Και πάλι, όμως, η χάρις του Θεού ενήργησε κι έτσι όταν και πάλι στις 20 Οκτωβρίου 1582 (έναν χρόνο μετά) έγινε η δεύτερη εκταφή το σκήνωμα ήταν και πάλι ανέπαφο.

Τον Ιούλιο του 1622 το Οικουμενικό Πατριαρχείο τον ανακήρυξε και επίσημα Άγιο, ύστερα από σχετικό υπόμνημα του κεφαληνιακής καταγωγής Επισκόπου πρώην Μαΐνης Ιερεμίου Κατσαΐτη προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη Κύριλλο (1572-1638).

Ο Άγιος Γεράσιμος όπως και όλοι οι Άγιοι θέλουν να έρθουμε κοντά τους έχοντας ειλικρινή ταπείνωση κι αυτό διότι μόνο έτσι θα τους έχουμε αρωγούς στο διάβα της ζωής μας.

Ας τον παρακαλέσουμε να μεσιτεύει στον Πανάγαθο Θεό για την σωτηρία όλων μας και ας εκζητήσουμε το έλεος του ειδικά σε μια τέτοια περίοδο παγκόσμιας κρίσης λόγω της πανδημίας προκειμένου να βγούμε ενωμένοι και δυνατοί απ’ αυτήν την δοκιμασία.
Άγιε του Θεού Γεράσιμε πρέσβευε υπέρ ημών.