Εθνικό Θέατρο Ρόδου: Ογδόντα πέντε χρόνια από την πρώτη παράσταση!
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΚΕ 2070 ΦΟΡΕΣ
Γράφει η Δρ. Φωτεινή Τ. Κουλούρη
Υπηρεσιακή Γραμματέας ΥΜΑ
Η Ρόδος αποφάσισε να μην αφήσει άλλο το δικό της θέατρο στην κατάσταση εγκατάλειψης και με καθαρή βούληση οδεύει προς την πραγματοποίηση αυτού του σύνθετου εγχειρήματος.
Αποτελεί αδιαμφισβήτητα κοιτίδα του πολιτισμού με τεράστια αξία για την οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική κληρονομιά της Ρόδου.
Σε μια προσπάθεια να αναδειχθεί και πάλι η θεατρική παιδεία ως μορφοπαιδευτικό αγαθό και συνεύρεση, σε συμφωνημένο τόπο και χρόνο, ιδεατών ηρώων, ζωντανών ερμηνευτών και δεκτών θεατών και καλλιτεχνική έκφραση στην εκπαίδευση και την κοινωνία, επιχειρείται η αναβίωση του Εθνικού Θεάτρου Ρόδου, ως ένα παιχνίδι που δημιουργεί μέσα στο θεατρικό χώρο τη ζωή, στο κτήριο εντός του οποίου κατά κύριο λόγο ολοκληρώνεται η θεατρική πράξη και στο οποίο οφείλουμε να δώσουμε ξανά την αξία που του αναλογεί!
Με την στήριξη του περιφερειάρχη Νοτίου Αιγαίου, κ. Γιώργου Χατζημάρκου και τις ενέργειες του δημάρχου Ρόδου κ. Αντώνη Καμπουράκη, προχωρά με συντονισμένες κινήσεις και γοργούς ρυθμούς η διαδικασία μελέτης του φιλόδοξου έργου της επισκευής και αναβίωσης του Εθνικού Θεάτρου Ρόδου, στο πλαίσιο της επένδυσης στον πολιτισμό και της δέσμευσης του πρωθυπουργού για την επαναλειτουργία του Εθνικού Θεάτρου Ρόδου, όπως αυτή εκφράστηκε κατά την διάρκεια της επίσκεψής του στο νησί συνοδευόμενος από την υπουργό Πολιτισμού, κα Λίνα Μενδώνη, τον Νοέμβριο του 2020.
Σε αυτό το σημείο, επιτρέψτε μου να σχολιάσω και να υπερθεματίσω την εν λόγω πρωτοβουλία, για αποκατάσταση του Εθνικού Θεάτρου της πόλης της Ρόδου, με όλες τις σύγχρονες μεθόδους, αναδεικνύοντάς το, σε κοιτίδα πολιτισμού για τον τόπο μας εν γένει και όχι μόνο με την έννοια της τοπικής χωρικής ενότητας.
Το Εθνικό Θέατρο Ρόδου είναι σύμφυτο με τη νεότερη ιστορική μνήμη και την πολιτισμική ταυτότητα του νησιού μας. Και όπως λένε οι ιστορικοί, όσοι μελετούν την ιστορική μνήμη ως διαδικασία ενθύμησης, τονίζουν τη σημασία της στον καθορισμό της συλλογικής ταυτότητας μιας κοινωνίας.
Παράλληλα τα μνημεία, και σαν τέτοιο αντιλαμβάνομαι προσωπικά το κτήριο του Εθνικού Θεάτρου, ως υλικά τεκμήρια της ιστορικής αφήγησης, συμβάλλουν στην παραγωγή και επιτέλεση της μνήμης. Αποτελεί λοιπόν αδιαμφισβήτητα κοιτίδα του πολιτισμού με τεράστια αξία για την οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική κληρονομιά του νησιού μας.
Το Εθνικό Θέατρο Ρόδου κτίσθηκε το 1937, από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Armando Bernabiti και ονομαζόταν "Teatro Puccini". Το κτήριο στην εποχή του ήταν ένα από τα πιο σύγχρονα θέατρα, ικανό να φιλοξενεί ακόμα και όπερες όπως και έγινε.
Αποτελεί διατηρητέο μνημείο κυρίαρχο και επιβλητικό, δεσπόζει στην πλατεία του δημαρχείου της πόλης μας. Κατασκευασμένο με ένα μοναδικό συνδυασμό «διεθνούς στυλ» και «φασιστικού στυλ», αποτελεί ένα από τα λαμπρότερα δείγματα κανναβικής τεχνολογίας (Finta pietra) και υαλοπλίνθων, σε ελληνικό έδαφος.
Χωρητικότητας 1200 θέσεων και ιδιαιτέρως εντυπωσιακή σκηνή με μεγάλο βάθος και ύψος. Διαθέτει επίσης μεγάλη αίθουσα εξώστη, θεωρεία για επισήμους, φουαγιέ και μπαρ. Άνοιξε την αυλαία του το 1937 με τη Madame Butterfly του Puccini και τη διάσημη υψίφωνο της Λυρικής του Μιλάνου Rozetta Pampanini. Μετά την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου το 1947 με την Ελλάδα, στέγασε το Εθνικό θέατρο Ρόδου, το οποίο και λειτούργησε έως το 2005, όπου έκλεισε χρήζον τότε επισκευών. Από το 2005 έως σήμερα παραμένει κλειστό.
Ογδόντα πέντε χρόνια μετά την πρώτη παράσταση το 1937, δεκαεπτά χρόνια από το 2005, που το πρώην Teatro Giacomo Puccini, σημαντικό κτήριο της πολιτιστικής υποδομής που δημιούργησαν οι ιταλικές αρχές επιδιώκοντας να μετατρέψουν την πόλη της Ρόδου σε πολιτιστικό κέντρο, παραμένει κλειστό και εγκαταλελειμμένο, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου το διατηρητέο θέατρο να ανακτήσει την αξία του ως μνημείο του νεότερου πολιτισμού αλλά και ως χώρου παραγωγής σύγχρονου πολιτισμού και καλλιτεχνικής δημιουργίας, με τη συνδρομή των αρχών της Ρόδου.
Επιτρέψτε μου να κλείσω τέλος αναφέροντας, ότι το θέατρο είναι μια λέξη πολυσήμαντη, μια έννοια που καλείται να περιγράψει μια τέχνη με πολλές μορφές και περιεχόμενο μέσα στις κοινωνίες των αιώνων που έχουν περάσει και ότι, όπως γράφει ο Τζάκομο Μαρτίνι, θεωρητικός του σινεμά, ένα θέατρο είναι ο πυκνωτής της κοινωνικής ζωής ενός τόπου!
Ακολουθήστε τη Ροδιακή στο Google News
