Στους δικούς μας ανθρώπους της αντοχής και στις επίπεδες διαδρομές μας…

Rodiaki NewsRoom

Αυτή η αναφορά είναι μια ωδή στον άγνωστο δρομέα-μαραθωνοδρόμο, τον Ροδίτη δρομέα, να ξεκαθαρίσω.
Εκείνον με την τρέλα και το πάθος της …φυγής από την καθημερινότητα κι όποιον ξέρει ότι, όση προπόνηση και να κάνει, δεν πρόκειται ποτέ να βρεθεί στην κορυφή. Διότι δεν είναι και μικρή υπόθεση να …καταπίνεις επί βδομάδες, μήνες, χρόνια χιλιόμετρα αμέτρητα, συνειδητοποιώντας ότι δεν υπάρχει περίπτωση να πλησιάσεις ούτε για πλάκα τις απίστευτες επιδόσεις των πρωταθλητών.

Εδώ και καμιά δεκαριά χρόνια, απ’ όταν ξεκίνησε ν’ αναπτύσσεται ανέλπιστα το δρομικό κίνημα, πολύς κόσμος ξεκίνησε να τρέχει όπου να ‘ναι χωρίς να θεωρείται ο …τρελός του χωριού ή στην καλύτερη περίπτωση ο γραφικός, όπως παλαιότερα.

Με βάση αυτό λοιπόν, άνθρωποι που δεν τους πιάνει το… μάτι σου άλλαξαν τρόπο ζωής και βρέθηκαν σε σημείο να τερματίζουν σε μαραθωνίους με χρόνους κάτω από τις τρεις ώρες. Αυτό αποδεικνύει ποιες δυνάμεις ήταν βαθιά κρυμμένες στο υποσυνείδητό τους και χρειάστηκε το ερέθισμα απλώς για να βγουν στο φως και να οδηγήσουν σ’ έναν δρόμο επίπεδο με ίδιο σημείο αφετηρίας και τερματισμού.
Δεν είναι μόνο ο χρόνος εκείνος ο αξιοποιημένος κι ο τελικός, αυτός του αγώνα στον τερματισμό. Είναι και το χρήμα.

Γιατί, για να φτάσεις ν’ ανακαλύψεις τις κρυμμένες δυνάμεις χρειάζεται εξοπλισμός, ειδική προπόνηση, συνεργασία με ειδικούς και ταξίδια εμπειριών σε χώρες άλλες στο ανακάτεμα καστών και στόχων. Όσοι έχουμε εντρυφήσει στους αγώνες αντοχής από το 2010 και μετά, ξέρουμε ανθρώπους της διπλανής πόρτας, ήρωες τώρα των δρόμων, ασχέτως του τελικού χρόνου.

Δεν μιλώ φυσικά για όσους μια τρέχουν και μια σταματούν σ’ έναν αγώνα κάνοντας τη… βόλτα τους.
Έχω κεντράρει σε όσους το ‘βαλαν στόχο να πείσουν από τον εαυτό τους έως και τον γείτονα ότι κάτι αξίζουν παραπάνω. Αυτό το «κάτω από τρεις ώρες» στον μαραθώνιο έχει στοιχειώσει πολύ κόσμο κι έγινε όνειρο ζωής.
Σ’ όσους ακόμη ονειρεύονται ας ρίξουμε μια ματιά κλεφτά…
ΤΣΑΜΠΙΚΟΣ ΠΑΤΣΑΪΣ