Ο χαμένος φυσικός πλούτος

Φίλιππος Ζάχαρης

Η αντιμετώπιση των πυρκαγιών δεν είναι επιτυχής για τον λόγο του ότι όλα τα σχέδια που καταστρώνονται επί χάρτου τη χειμερινή περίοδο πάνε στράφι όταν έρχεται η ώρα της εφαρμογής τους τα καλοκάιρια όχι τόσο γιατί τα σχέδια αυτά δεν είναι καλά αλλά επειδή απουσιάζει ο επαγγελματισμός και ο αποτελεσματικός συντονισμός μεταξύ των κρατικών υπηρεσιών.

Αποτέλεσμα να εκκενώνονται οικισμοί για να μην υπάρξουν εκ νέου θύματα και απογειωθεί το πολιτικό κόστος και αφετέρου επειδή η προτεραιότητα είναι να προστατευθούν οι περιουσίες του κόσμου και όχι το φυσικό περιβάλλον.
Δεν έχει βέβαια κανείς αντίρρηση να δημιουργούνται ζώνες αντιπυρικής προστασίας ανάμεσα στους οικισμούς. Το ζήτημα όμως είναι ότι όσο η πύρινη λαίλαπα απομακρύνεται από τον οικιστικό ιστό συνήθως αφήνεται στο έλεος μαζί με τη χλωρίδα και πανίδα που μπαίνει σε δεύτερη μοίρα.

Χαρακτηριστικοί είναι οι τίτλοι διαφόρων ΜΜΕ όπως «κρατάει ακόμη το Καπανδρίτι» ή «σώθηκε η Δροσοπηγή» ή άλλα τέτοια χαρωπά των ευτελών ΜΜΕ που εστιάζουν το ενδιαφέρον τους στη διάσωση των περιουσιών.
Για την άγρια ζωή όμως ουδείς – και το τονίζω – ενδιαφέρεται και χαρακτηριστική είναι η ανακούφιση όταν η φωτιά «πέφτει» στις χαράδρες και απομακρύνεται από τα σπίτια. Αλήθεια, νομίζει κανείς πως με αυτού του είδους την αντιμετώπιση υπάρχουν ελπίδες για αποκατάσταση του φυσικού περιβάλλοντος;

Έχουν περάσει ήδη πολλά χρόνια από τότε που η χλωρίδα και η πανίδα της χώρας έχει υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά. Η βιοποικιλότητα βρίσκεται σε ιστορικό χαμηλό ενώ την ίδια στιγμή ο πολιτικός κόσμος πανηγυρίζει που αυτή τη φορά δεν είχαμε ανθρώπινες απώλειες.
Τα κιρκινέζια όμως, τα κοτσύφια και οι τσίχλες, οι σταρίθρες ή οι κοκκινολαίμηδες, οι πέρδικες και οι μπεκάτσες ίσως να μην μας επισκεφθούν ξανά ή όσα απέμειναν από αυτά θα πέσουν από τους πυροβολισμούς των ασυνείδητων κυνηγών που έχουν κάνει Φαρ Ουεστ την ελληνική ύπαιθρο.

Αυτή είναι η Ελλάδα του σήμερα, αυτός είναι ο κρατικός μηχανισμός και οι εσπευσμένες δηλώσεις του πρωθυπουργού ότι οι δασικές εκτάσεις θα αναδασωθούν και θα προστατευθούν, δείχνουν ότι η γνωστή πρακτική της επέκτασης του οικοιστικού ιστού αυτή τη φορά δεν θα λάβει σάρκα και οστά. Και μόνο που το λέει, προϊδεάζει τους πολίτες για νέο αποχαρακτηρισμό δασικών εκτάσεων.
Κάποτε όμως οι πυρκαγιές θα κοπάσουν και τον λόγο θα έχουν η γραφειοκρατία και οι δικαστικές αποφάσεις που ενίοτε δικαιολογούν την όποια επέκταση του οικιστικού ιστού. Γνωστά πράγματα, γνωστοί επαγγελματίες αναλαμβάνουν δράση και νέοι οικισμοί ξεπηδούν στα καμένα δάση.

Θα το επαναλάβω: ό,τι και αν γίνει, όσες υποσχέσεις και αν δοθούν η ζημιά στο φυσικό περιβάλλον είναι ανεπανόρθωτη. Ίσως και οι ίδιοι οι πολίτες το έχουν αποδεχθεί αυτό και το μόνο που κάνουν είναι να χαζεύουν τη φωτιά. Κάποτε οι κάτοικοι των διπλανών χωριών βοηθούσαν ο ένας τον άλλο. Κάποτε όταν ξεσπούσε πυρκαγιά στο διπλανό χωριό έσπευδαν όλοι να βοηθήσουν όχι για να μην φτάσει η φωτιά στο δικό τους χωριό αλλά από λόγους αλληλεγγύης και αγάπης για τη φύση.
Σήμερα στις παραλίες οι μουσικές των μπαρ δονούν την ατμόσφαιρα την ίδια στιγμή που η πυρκαγιά μαίνεται ανεξέλεγκτη στο βουνό. Γιατί να νοιαστεί κανείς, εξάλλου; Όταν το κέρδος είναι ο μοναδικός στόχος, γιατί να διακινδυνεύσει κάποιος τη ζωή του για τις περιουσίες των άλλων;

Αυτή είναι η κατάσταση, αγαπητοί, όσο και αν μας πονά. Αδιαφορία και απουσία του κρατικού μηχανισμού, αναλγησία, γύρισμα της πλάτης, ουίσκι, βότκα, οινόπνευμα και πολλά ξενύχτια χωρίς την παραμικρή αίσθηση για το τι γίνεται δίπλα μας.
Αρκεί να μην φτάσει κοντά μας το κακό και απειληθεί η περιουσία μας. Αρκεί να μην περάσει η φωτιά τον δρόμο και εισβάλλει σε κατοικημένη περιοχή. Για όλα τα υπόλοιπα δεν ενδιαφέρεται κανείς.